It's called Chemistry

Wensen voor 2012

2011-12-29T21:03:00.002+01:00

Was it ever there at all or have I lost my way?
The path of least resistance is catching up with me again today

~Brandi Carlile

Auw, grumbels, auw. Hoeveel pech kan een persoon in 1 uur hebben? Ik had een wrap in de oven gedaan om als avondeten te verorberen. Aangezien ik nog steeds geen ovenwanten heb gekocht, en het in theorie prima zonder, haalde ik ook vanavond weer de schaal uit de oven met een theedoek. Helaas ging het deze keer iets minder soepsel en brandde ik drie vingers. Omdat het toch wel pijn deed en ik blaren voelde opkomen besloot ik mijn hand maar even in de vriezer te houden, terwijl ik tegelijker tijd verder ging met het lezen van een studieboek op de computer. Om dit mogelijk te maken liep mijn laptopaccusnoer dwars door de kamer. Toen ging de telefoon... terwijl ik opstond was ik even dat lange onhandige snoer vergeten die aan mijn laptop vastzat, dus RINKELBAMPATS viel er een bord van mijn dresser op de grond. Die val van ongeveer 1 meter zorgde ervoor dat dat bord in 1000 stukjes op de grond lag. Vervolgens moest ik natuurlijk stofzuigen, waarbij ik heel gemeen een spiertje in mijn rug heb verrekt. Grumbels, daar zit ik nu dan met drie blaren op mn recchterhand unable to move.

Het lijkt ons kerstfeest wel, met zoveel dingentjes die misgaan. Al waren dat vooral grappige dingetjes. Zo ging mijn vader helpen met het maken van de traditionele langervinger kerstpudding.
Het idee; doordrenk langevingers in kersensap, en leg deze op de bodem en langs de rand van een schaal. Stort de kersen op de lange vingers en daarbovenop weer zelfgemaakte pudding. Laat dit geheel en dagje/nacht trekken op een koele plek (oftewel de garage) en stort de volgende dag een laag slagroom op de pudding en graneer het geheel af met een paar losse kersen. Nu gign mijn vader alleen bij de eerste stap de miust al in. ij begon droge lange vingers in de schal te stapelen. Natuurlijk lagen mijn moeder en ik dubbel van het lachen.

Verder maakten we hartige taart en toen we de geitenkaas wilden paneren, kwamen we erachter dat we alle eieren al door de hartige taart hadden gebruikt... Hmzz dan maar met water, helaas bleek dat niet een knapperig korstje op te leveren waardoor de geitenkaas nogal mislukt was. We hadden een zeer gevarieerd kerstdinee wat ook wel moet met een gezin waarin twee vleeseters zijn, een zeer kieskeurige vleeseten (oftewel mn kleine zusje die het meest tevreden is met een hamburger), een vegetarier die wel vis eet en een vegetarier die geen vis, vlees, stremsel, gelatine of wat dan ook eet... dan krijg je wat aparte combinaties op tafel ;)

De woensdag voor kerst had ik ook al zo'n apart kerstdinee met de gerechten die ik met mijn huisgenootjes had gemaakt. We hadden van te voren niet echt afgesproken wie nou wat zou maken, alleen in termen van "hoofdgerecht" "toetje" "hapjes". We hadden om 18.00 afgesproken, alleen kwam de jongen die voor het hoofdgerecht zou zorgen niet opdagen. Dus wij begonnen maar alvast aan stokbroodjes met allerlei dingetjes erop en aan gepofte aardappel. 1,5 uur later kwam de jongen van het hoofdgerecht toch aanzetten (gelukkig, want we waren al een beetje bezorgd dat hij onder een tram lag ofzo) met de ingredienten voor kip met kruidenboter in bladerdeeg... het moest alleen wel 50 minuten in de oven :p Het was allemaal even heerlijk en het kwam erop neer dat we om 22uur eens aan het toetje begonnen (A)

De weg met de minste weerstand is misschien wel de makkelijkste weg, maar is het de juiste? Ik heb geleerd dat het de oeite waard is om ergens voor te vechten, om te streven naar het behalen van doelen, ondanks dat de weg er naartoe soms lastig en zwaar is. er zijn momenten dat ik op wilde geven, dat ik gewoon lekker onder de dekens wilde blijven liggen. Maar ik ben blij dat ik door heb gezet. Bijvoorbeeld een extra tentamen doen, in een week waar ik er al 2 hadstaan, was een ambitieuse opgave. Maar een cijfer met 2,5 punt omhoog halen is dan wel weer de moeite waard.

Nu is het alweer bijna 2012. Ik hoop dat de wereld een stukje beter wordt, dat het regenwoud eens overeind blijft staan in plaats van krimpt, dat liefde groeit, vriendschappen worden gesloten, dat er wordt gelachen tot je er buikpijn van krijgt, dat bepaalde dromen uitkomen en andere blijven bestaan tot het moment daar is en oja dat ik op wonderbaarlijke wijze 10 kilo afval ;)

Liefs,

De kwelling van tentamenweek

2011-12-19T13:27:00.004+01:00

IK MOET LEREN

tentamenweek en ik ben iets té kalm. Zo kalm dat ik het niet kan opbrengen om te leren, om die boeken op te slaan en alles te lezen over logistische regressietechnieken. Het probleem natuurlijk is dat als ik straks dat tentamen moet maken en ik weet dingen niet; dat dat dan mijn eigen schuld is. Grove onderschatting van de werkelijkheid om maar even in statistische termen te blijven.

Dus een lijstje;
maandag: aantekeningen leren + proeftentamen maken
dinsdag: tentamen 1 maken + oefentoets SPSS maken
woensdag: SPSS toets maken + leren hoofdstuk 5
donderdag: oefententamen maken + leren aantekeningen + hoofdstuk 6
vrijdag: tentamen 2 maken en dan.... christmas :) 's avonds naar een feestje, zaterdag totale ontspanning, zondag en maandag kerstvieren en daarna weer flink aan het leren voor mn tentamen van 4 januari. En daarna vlieg ik naar Kaunas :)

Ik heb ontzettend veel zin in feestjes, kerst, oud&nieuw en mijn citytrip, maar eerst moet ik echt even doorzetten en nu gewoon gaan leren. HUP HUP.

The Solitude

2011-12-14T19:25:00.004+01:00

"She remembered lying in the crevasse, buried by snow. She tought of that perfect silence. Also now, like then, no one knew where she was. This time too, no one would come. But she no longer expected them to.
She smiled to the clear sky. With a little effort, she could get up by herself."

~The solitude of prime numbers

Als je maanden en maanden nadat je een boek gelezen heb ineens een zin uit dat boek te binnen schiet, omdat het zo'n indruk op je heeft gemaakt, dan is het een goed boek. The solitude of prime numbers is zo'n boek. Ik heb er al eens eerder over geblogd, en van de week schoot ineens die zin "but she no longer expected them to" in me hoofd. Toen ik het las kon ik de pijn, de hoop en het verdriet van de hoofdpersonen voelen en aan het eind voelde ik de rust die de hoofdpersoon ontving nadat ze alles had losgelaten. She no longer expected somebody to come...

Ik heb nog een boekenbon liggen en ik kan niet wachten om een heerlijk nieuw boek te kopen. Volgende week, na mijn tentamens, ga ik naar een winkel, ik ben de naam even kwijt, gewoon omdat ik dat zo'n mooie winkel vind. Het zit in een oud pand en de boekenkasten lopen in een spiraal omhoog. Er liggen houten krakende planken op de grond en voor sommige boeken moet het personeel echt op zo'n grote bibliotheek ladder klimmen om het voor je te pakken. Dan 1 dag niks anders doen dan in bed liggen met kopjes thee en chocola en lezen :)

Liefs,

5 stappen richting meer

2011-12-05T16:01:00.005+01:00

Veel dingen gingen de laatste tijd een beetje mis. Telkens teleurstellingen is niet goed voor je state of mind. Daarom heb ik een paar stappen genomen.

Stap 1. Ik ging winkelen. Het klinkt zo oppervlakkig, maar he, ik geloof echt dat als je je mooi voelt van buiten, dat ook naar binnen toe werkt. Dus ik kocht een prachtig doosje van de Sephora met daarin 16 kleurtjes oogschaduw en een primer van Urban Decay. Dat is echt een prachtig make-up merk, hele goede kwaliteit en het maakt dat zelfs goedkope douglas huismerk oogschaduw de hele dag blijft zitten zonder te vervagen. Genoeg reclame. Verder heb ik nog sinterklaas inkopen gedaan en mijn suprise in elkaar geknutseld, details kan ik natuurlijk niet zomaar aan cyberspace prijsgeven maar leuk zijn ze zeker :)

Stap 2 op mijn pad van geluk is sporten. Dat is natuurlijk een long-term project waar ik het al tijden over heb, maar sinds ik lid ben van de sportschool ben ik goed bezig. Ik ga in ieder geval twee keer in de week naar de sportschool. Xco is de hit van het moment :p Het staat voor Extreem Core en je traint dan ook vooral je buik en taille. Het is wel zwaar maar na een paar keer gaat het al beter. Kwestie van volhouden dus.
Als ik geen zin heb in zo'n fanatieke les, ga ik naar pilates of naar de les Buik&Rug die maar een halfuur duurt.

Stap 3 is leuke dingetjes doen, om tussen het leren door toch even te ontspannen. Zo heb ik rijdag weer een reunie met de meiden waarmee ik van de zomer weg was.Maar ook relaxend een filmpje kijken en pizza eten of gewoon even gezellig koffiedrinken in wat tussenuren. Dat zijn dingetjes die 09.00 tot 16.30 dagen statistiek doenlijk maken. (Eigenlijk vind ik het vreselijk, statistiek, regressietechnieken en werken met zo'n computerprogramma, maarja je kunt nou eenmaal geen onderzoek doen zonder dat ook te kunnen en hoewel het dus hele droge en saaie stof is, kan ik het nog goed bijhouden)

Stap 4 is sparen. Ik heb in september een spaarrekening geopend en elke maand zet ik een deel van mijn loon weg. Deze maand kreeg ik ook nog een restant van mijn zomergeld (dat zit een beetje ingewikkeld in elkaar) binnen wat ik ook weer naar mijn spaarrekening heb overgemaakt. Hoewel ik nog niet echt een doel heb, is het niet geheel doelloos; ik spaar namelijk voor vliegtickets en reizen. Dat geeft zo'n fijn gevoel, wetend dat je bouwt aan de basis van prachtige mogelijkheden. Het reizen brengt me naar punt 5.

Stap 5 is namelijk redelijk korte termijn en superleuk! Voor mijn verjaardag had ik een vliegticket gekregen en samen met mijn zus ga ik na mn tentamen in de eerste week van januari op citytrip naar Kaunas :) Lekker lowbudget deze -zo het schijnt- super hippe, moderne en upcoming stad uitchecken!

xxx

lyrics

2011-11-24T18:40:00.001+01:00

Rebecca Lavelle - Common ground

Common ground, find commmon ground
Keep on looking, til it's found
Got one chance, that's what they say
They're all wrong cos there are many ways

Got to want it
Got to know
And nothing's just as it seems
It's not easy
It's a long, long road to find your dream

Nothing certain, that's so tough
Nothing easy, yeah that rough
Walk towards it or let it go?
Speak the words, the words you know

Got to want it
Got to know
And nothing's just as it seems
It's not easy
It's a long, long road to find your dream

Common ground, find common ground
It is out there, it can be found
Many chances, many ways
Common ground, the road is laid

But you....
Got to want it
Got to know
And nothing's just as it seems
It's not easy
It's a long, long road
A long, long road
It's a long, long road to find your dream

Grrrr

2011-11-23T11:48:00.003+01:00

Ik ben echt zo gefrustreerd right now. Zo erg had ik me verheugd op de start van mijn stijldanslessen, waarvoor ik me begin oktober aan de balie van het sportcentrum had opgegeven. Ik weet nog dat ik dat ik heel specifiek vroeg of het echt goed zou komen met het koppelen van mij aan een danspartner en of het echt voor beginners was etc.
"Ja ja" zei die vrouw achter de balie toen. Dus ik was helemaal blij.

Vanavond zou het dan beginnen en ik had er zin in. Voor de zekerheid ging ik nog even op de site kijken of er iets stond over kledingvoorschriften. In mijn mail had ik al de bevestiging zitten van tijd en datum, dus daar was ik zeker van. Dus ik op de site, staat daar dat vanavond blok II van module 1 begint. Wat dus impliceert dat je eerst blok I van module 1 moet hebben gedaan. Dus ik voel echt een "grrrrr" opkomen en besluit maar even naar de receptie te bellen. Nu had deze vrouw ook niet bepaald veel verstand van zaken, maar nadat ze even goed speurde kwam ze erachter dat je in blok II aanvullende passen leert, voortbordurend op de basispassen uit blok I en als je die beide hebt gedaan haal je je beginnersdiploma.

Die eerste vrouw heeft het gewoon verkeerd gedaan, en dat kan natuurlijk gebeuren. Maar toch ben ik gefrustreerd en eigenlijk ook wel een beetje boos want ik had het nog zó gevraagd.
En daarbij is het weer een teleurstelling in plaats van de positieve boost die ik juist even nodig had...

Rollercoaster

2011-11-17T11:57:00.004+01:00

Around here it’s the hardest time of year
Waking up, the days are even gone

I can make my own mistakes
Let it bend before it breaks

~Brandi Carlile

Ik luister de laatste tijd veel naar dit nummer en ook de rest van haar album van Brandi Cahttp://www.blogger.com/img/blank.gifrlile. Zij heeft een vet aparte stem en kan daar zoveel gevoel in leggen. Die inzet in het nummer Before it Breaks bezorgt me echt elke keer weer kippenvel.

Als ik uit het raam kijk zie ik alleen mijn boom, langzamerhand helemaal kaal geworden en verder niks. Mist blokkeert het zicht. Het is echt troosteloos weer en het doet me denken aan hoe ik me vorig jaar rond deze tijd voelde, namelijk precies hetzelfde. Verward, eenzaam en beklemd. Het klinkt bijna als de laatste trend om "een winterdip" te hebben, maar het bestaat serieus. Ik heb het al een paar jaar gehad, die nare gevoelens steken op een of andere manier altijd vanaf oktober/november de kop op. Maar dit jaar niet.

Dit jaar is het anders. Ik heb geleerd "to let it bend before it breaks"

Verder is er de afgelopen tijd echt weer zoveel gebeurd, dat ik het gewoon niet meer allemaal kwijt kan. Daarom alleen maar even de gebeurtenissen van de afgelopen paar dagen.

Maandag was echt awesome. Ook dit jaar deed mijn eenheid weer mee aan het huiskamer cabaret festival. Dat houdt in dat er een cabaretier in de keuken gaat staan en er twee keer een groep mensen (die daarvoor een kaartje moesten kopen) langskomen om naar zijn show te luisteren. Ik was dit jaar gastvrouw wat echt heel erg leuk was. Het hield in dat ik Maarten Ebbers, de cabaretier, verwelkomde, te drinken gaf, en toen het publiek er was hem introduceerde. Hij was echt cool, met zijn gitaar en grappige maar echt hele ware nummers speelde. Ik heb zijn optreden natuurlijk 2x gezien, omdat ik hem beide keren moest introduceren en moest zorgen dat het allemaal op tijd liep enzo. Dus zo kwam ik erachter hoe hij improviseerde en inspeelde op het publiek. Er waren ook twee vriendinnen van me en na de optredens zaten we nog wat te chillen in mijn kamer toen het gesprek op Disney uitkwam. We zijn alledrie gek van die films en zo kwam het dat we Anastacia gingen kijken. Die had ik als klein meisje 1x in de bioscoop gezien, maar nu weet ik ook weer waarom! Wat is dat een enge film voor Disneygebruiken! De laatste twintig minuten haperde de film echter (tsja hij is natuurlijk ook uit 1997) maar we wilden hem perse afzien en zaten alledrie ook keihard dat gehaper te negeren. Zo grappig :)

Dinsdag ging ik aan het eind van de middag naar de bloedband. Ik voelde me op en top, of tenminste dat dacht ik. Het bloed geven ging prima; het stroomde het zakje in. Maar toen de verpleegkundige de slangetjes afkoppelde en de naald uit mn arm haalde werd het helemaal zwart voor mijn ogen en toen ben ik flauwgevallen.
Ik was nog nooit eerder in mijn leven flauwgevallen en ik moet zeggen dat het echt een hele bizarre ervaring is. Het flauwvallen zelf is eigenlijk heel erg fijn, want het lijkt net alsof je in een diepe slaap bent net op het moment dat je daar het meeste behoefte aan hebt. Dat duurt natuurlijk eigenlijk maar heel kort, maar het voelt heel lang. Maar dan komt het moment dat ze je wakker proberen te maken en je lichaam schreeuw "nee dat wil ik niet" maar je toch wakker wordt. Het zweet breekt je aan alle kanten uit en dan hoor je "rustig maar,je bent in de bloedbank, alles komt goed". Toch kreeg ik een lichte paniekaanval, wat aan de ene kant ook wel weer goed is omdat mn bloeddruk toen omhoog schoot (een beetje te hoog zelfs). Toen werd ik gigantisch misselijk en heel langzaam trok het gevoel weg. Ik heb er ongeveer een uur over gedaan om bij te komen, want telkens als ze me weer rechtop zetten, werd ik weer misselijk. Maarja, ik kon moeilijk de rest van mijn leven in de bloedbank blijven zitten, dus na een uurtje besloot ik dat het wel weer goed genoeg ging om naar huis te gaan. Ik kwam echter niet verder dan de toiletten (A) Maar uiteindelijk voelde ik me echt veel beter en heb ik de reis terug naar mn kamer ondernomen. Daar rustig wat gegeten en veel thee met suiker en cola (ja cola helpt tegen misselijkheid en het houdt vocht vast dus is echt heel erg goed op zo'n moment) gedronken, ik voelde me nog steeds superslap natuurlijk. Dus om 20.00 ben ik in mijn bedje gaan liggen en ik heb tot 9 uur de volgende ochtend geslapen.

Woensdag voelde ik me alweer stukken en stukken beter, al bleef ik nog wel een beetje slapjes. Toch riep de plicht en moest ik werken. Wat wel weer heel erg leuk was aangezien ik al mijn kerstpakket kreeg :) hahaha ja op 16 november ontving ik al een grote doos met daarin allerlei bodyshop-producten, van een haarmasker tot een lipcare stick, massageolie, allerlei mini showergels en bodylotions, mascara, nagelvijl enzovoorts. Het was zo'n doos met 24 vakjes en eigenlijk hoor je elke dag zo'n vakje open te maken (en dus te beginnen op 1 dec en dan het laatste vakje op kerstavond open maken) maar ik was veels te nieuwsgierig dus ik heb gewoon alles al uitgepakt haha

Dit waren een paar momentjes uit mijn rollercoaster van de afgelopen tijd. Nu is het eerst tijd om naar de uni te gaan, ik schrijf later nog wel over wat ik voor avontuur ik nog meer heb beleefd ;)

Liefs,

50 Questions

2011-11-06T16:36:00.003+01:00

These questions have no right or wrong answers.
Because sometimes asking the right questions is the answer.

Dit zijn 50 vragen die je aandacht kunnen opeisen, die je gedachten laten stromen en waarvan de antwoorden je soms verbazen. Ik ga meestal af op intuitie en een antwoord kwam bij bijna alle vragen dan ook meteen in me op. Maar sommige vragen gingen dieper en tolden een beetje rond door mijn dagelijks leven. Die vragen hadden blijkbaar toch wat meer tijd nodig.

1. How old would you be if you didn't know how old you are?

2. Which is worse, failing or never trying?
Waarschijnlijk is je eerste respons "never trying", dat was ook eerst mijn antwoord. En het is eigenlijk ook wel het antwoord wat van je verwacht wordt. Als je iets graag wilt, dan moet je er gewoon voor gaan, 100% no doubt about it. Maar soms is het niet zo erg om iets niet daadwerkelijk te doen, want dan kun je nog wegdromen bij de mogelijkheid, het "als". Misschien is het een illusie maar dan is er altijd nog de kans dat het ooit gaat gebeuren, een kans van slagen. Misschien is het een illusie, maar illusies voelen damm good. Terwijl bij "failing" het definitief voorbij is, misschien put je kracht uit je mislukking, misschien leer je een les. Maar het is wel echt voorbij. En ik betwijfel ten zeerste of dat wel net zo goed voelt als een toekomstdroom.

3. If life is so short, why do we do so many things we don't like and like
so many things we don't do?

4. When it's all said and done, will you have said more than you've done?

5. What is the one thing you'd most like to change about the world?

6. If happiness was the national currency, what kind of work would make you
rich?

7. Are you doing what you believe in, or are you settling for what you are
doing?

8. If the average human life span was 40 years, how would you live your life
differently?

9. To what degree have you actually controlled the course your life has
taken?

10. Are you more worried about doing things right, or doing the right things?

11. You're having lunch with three people you respect and admire. They all
start criticizing a close friend of yours, not knowing she is your
friend. The criticism is distasteful and unjustified. What do you do?

12. If you could offer a newborn child only one piece of advice, what would
it be?

13. Would you break the law to save a loved one?

14. Have you ever seen insanity where you later saw creativity?

15. What's something you know you do differently than most people?

16. How come the things that make you happy don't make everyone happy?

17. What one thing have you not done that you really want to do? What's
holding you back?
Wat me met veel dingen tegenhoudt is geld. Als ik meer geld had gehad, zou ik veel meer dingen kunnen doen; reizen, kleren kopen (en dat klinkt een beetje oppervlakkig, maar kleren waar je je écht mooi in voelt, die laten een vrouw stralen). Maar er was nog iets anders waar ik me door iets liet tegenhouden wat wel aan te pakken is. En dat was op een cursus stijldansen. Ik was bang om me in mijn eentje op te geven, zomaar die zaal binnen te lopen en een partner te moeten vinden. Nu vind ik het nog steeds heel spannend, wat het is toch iets nieuws, maar ik ga het wel doen! Ik heb me een paar weken geleden opgegeven en over 2 weekjes begint de cursus. De vrouw aan de inschrijfbalie heeft gezegd dat zij de jongen-meisje ratio bijhouden en dat ik me dus geen zorgen hoef te maken (natuurlijk dat ik dat nog steeds wel een beetje, maar realistisch gezien weet ik dus dat ik daar sowieso niet in mn eentje kom te staan. En mocht dat gebeuren, nou dan ren ik gewoon heel hard weg en kom ik lekker niet meer terug :p Wat dat betreft is het prima dat het aan de andere kant van amsterdam is.

18. Are you holding onto something you need to let go of?

19. If you had to move to a state or country besides the one you currently
live in, where would you move and why?

20. Do you push the elevator button more than once? Do you really believe it
makes the elevator faster?

21. Would you rather be a worried genius or a joyful simpleton?

22. Why are you, you?

23. Have you been the kind of friend you want as a friend?
Een vraag toegevoegd van mij; wat zegt het als het heel veel moeite kostte om er zo voor iemand te zijn? Vriendschap hoort toch niet vermoeiend te zijn? Is die vriend dan eigenlijk wel een vriend?

24. Which is worse, when a good friend moves away, or losing touch with a
good friend who lives right near you?

25. What are you most grateful for?

26. Would you rather lose all of your old memories, or never be able to make
new ones?

27. Is it possible to know the truth without challenging it first?

28. Has your greatest fear ever come true?

29. Do you remember that time 5 years ago when you were extremely upset?
Does it really matter now?

30. What is your happiest childhood memory? What makes it so special?

31. At what time in your recent past have you felt most passionate and alive?

32. If not now, then when?

33. If you haven't achieved it yet, what do you have to lose?

34. Have you ever been with someone, said nothing, and walked away feeling
like you just had the best conversation ever?

35. Why do religions that support love cause so many wars?
Ik denk dat mensen religie als een excuus gebruiken; ze zijn gelovigen die vechten, maar niet om hun geloof, maar om macht.

36. Is it possible to know, without a doubt, what is good and what is evil?

37. If you just won a million dollars, would you quit your job?

38. Would you rather have less work to do, or more work you actually enjoy
doing?

39. Do you feel like you've lived this day a hundred times before?
Het voelt niet alleen zo, waarschijnlijk is het ook gewoon zo. Maar dat maakt andere dagen weer specialer.

40. When was the last time you marched into the dark with only the soft glow
of an idea you strongly believed in?

41. If you knew that everyone you know was going to die tomorrow, who would
you visit today?

42. Would you be willing to reduce your life expectancy by 10 years to become
extremely attractive or famous?

43. What is the difference between being alive and truly living?

44. When is it time to stop calculating risk and rewards, and just go ahead
and do what you know is right?

45. If we learn from our mistakes, why are we always so afraid to make a
mistake?

46. What would you do differently if you knew nobody would judge you?

47. When was the last time you noticed the sound of your own breathing?

48. What do you love? Have any of your recent actions openly expressed this
love?

49. In 5 years from now, will you remember what you did yesterday? What
about the day before that? Or the day before that?

50. Decisions are being made right now. The question is: Are you making
them for yourself, or are you letting others make them for you?

Eigenlijk is de hele clou van deze vragen je realiseren dat je moet doen wat je zou willen doen, je niet laten tegenhouden door jezelf of anderen. Maar ook -en dit is heel belangrijk- je realiseren dat anderen ook zo leven, en dat de dingen die zij doen hun keuze is en dat je die moet respecteren.

Liefs

Texel

2011-11-01T13:38:00.002+01:00

Dit was toch echt een prachtig begin van het weekendje Texel. Het was echt een geweldig weekend, waar ik weliswaar een beetje brak ben uitgekomen, maar dat was het meer dan waard :)
De meeuwen rond de boot, dropping, pompoenen uithollen en gezichtjes inmaken,vierkamp, stapelbedden, heel veel spelletjes weerwolven, uitgaan in de Koog geschminkt als poezen en wat bovenal absoluut amazing was, was de strandrit die we met een klein groepje zaterdagochtend hebben gemaakt. In rengalop over het stand; wat is nou een betere manier om wakker te worden. Ik had meer dan een jaar niet meer op een paard gezeten, maar het is iets wat je niet verleerd (het resulteert alleen in een hele hoop spierpijn). Het was iets wat ik altijd al heb willen doen, en toen de mail kwam wie zich op wilde geven voor deze activiteit, hoefde ik dan ook geen seconde te twijfelen.

Liefs,

That's awesome

2011-10-23T14:41:00.004+02:00

"King Of Anything"

While I look outside
So many things I'd say if only I were able
But I just keep quiet
And count the cars that pass by

Who cares if you disagree
You are not me
Who made you king of anything
So you dare tell me who to be
Who died, and made you king of anything

You sound so innocent
All full of good intent
You swear you know best

But I'm not the one who's lost
With no direction oh
But you won't ever see

And who cares if you disagree
You are not me
Who made you king of anything
So you dare tell me who to be
who died,and made you king of anything

~ Sarah Bareilles
http://www.blogger.com/img/blank.gif
Dit is zo'n heerlijk nummer. Ik hoorde hem elke dag dat ik werkte wel een keertje voorbij komen via de bodyshop muziek satelliet. Het is een nummer van de nieuwe cd van Sarah Bareilles, een cd waar weer veel meer mooie nummers opstaan, die niet zo commercieel zijn als haar singles.

Haar teksten zijn echt zo goed. Het nummer Breath again is mijn favoriet.
All I have, all I need, he's the air I would kill to breathe
Holds my love in his hands, still I'm searching for something
Out of breath, I am left hoping someday I'll breathe again
I'll breathe again

Het kiezen van je eigen weg is zo belangrijk. En ik ben volop bezig die te bewandelen. Ik wou dat ik er een minder cliche voor had; maar een cliche is niet voor niks een cliche. Een cliche is een cliche omdat het waar is of waar wordt geacht. En ik kan het beamen; gaan waarvoor je wil gaan. En die keuze in eerste instantie alleen bepalen op basis van JOU gevoel, dat voelt zo ontzettend goed.

Ik doe dingen waar ik zoveel energie van krijg, en hoewel het vorige week even iets té druk was, ben ik weer helemaal back. Ik had een afspraak bij bureau internationalisering. Ik had een 7,5 voor mijn tentamen. Het leren van mijn tentamen van volgende week kost me niet eens heel moeite, want ik vind het interessante materie.
Mijn gewicht bezorgt me nog steeds wel veel negativiteit, maar heel langzaam krijg ik mijn eetpatroon onder controle. Heel langzaam begin ik het resultaat van mijn sportiviteit te zien. En omdat het nu toch wel te koud en vaak ook te nat wordt om hard te lopen begin ik volgende week weer met aerobicslessen in het sportcentrum. Ik zal het zorgvuldig inplannen; BBBB voor de vetverbranding en pilates voor de soepelheid en ik zal volhouden. Volgend weekend ga ik op kamp met mijn studievereniging.
Lekker loltrappen op Texel; er staan van die typische kamp dingen op het programma, dropping enzovoorts (brrr zal wel mega koud worden. Note to myself: vergeet je pluizige sokken niet in je backpack te stoppen).

Ik maak mijn eigen keuzes en maak me niet zo druk om wat anderen vinden. Vroeger op de middelbare school heb ik me daar soms teveel door laten leiden en daardoor heb ik bepaalde dingen niet gedaan. Daar gaat het nummer King of Anything ook over. Je laten beperken door mensen die het beter denken te weten. No more, het zijn mijn keuzes en pas als ik heb ze besloten of aan het uitvoeren ben, deel ik het. En negativiteit, duidelijk uitgesproken of op zo'n ingekapselde manier geuit, kan ik dan van me af laten glijden, want ik ben er dan al mee bezig. En ik word er gelukkig van :)

Liefs,

ps ik moet trouwens wel zeggen dat steun en enthousiasme van sommigen echt geweldig motiverend is. Het is fijn als gezegd wordt "ik denk echt dat het bij je past" of een simpelweg "that's awesome" ;)

Relatief Geluk

2011-10-13T20:59:00.004+02:00

"I want one moment in time
When I'm more than I thought I could be
All of my dreams are a heartbeat away"

~ Whitney Houston

Wat is geluk toch eigenlijk relatief. Iedereen is tevreden met een ander geluksniveau, maar het lijkt alsof men steeds minder tevreden is.
Hoe kan het dat mensen die wij als arm, hulpeloos en ongelukkig beschouwen, bijvoorbeeld Afrikanen in een sloppewijk, helemaal niet ongelukkig zijn? Is dat omdat ze niet beter weten? Of worden ze echt gelukkig van hele kleine dingen?

Ik zou graag meer leren over de denkwijzen van andere culturen. Want ik denk dat er door het leren over deze volken ook belangrijke lessen te leren vallen over relativiteit en geluk.

Alles moet maar meer, beter, verder. Daardoor wordt er teveel op de toekomst gefocust; dat doe ik zelf ook. En ik weet ook wel zeker dat ik veel geluk ga vinden in de nieuwe dingen die ik op het punt sta te ondernemen. Just a heartbeat away. Echter, het is hard werken. Misschien is het naief, maar ik hoopte toch ergens dat het een beetje makkelijker zou zijn om geluk gewoon hier in het nu te houden. Dat het makkelijker zou zijn, dat het gewoon eens kwam aanwaaien. Maar dat is niet zo.

Hard werken en ondertussen proberen toch wat rust in te bouwen. Want het gaat de laatste weken aan een stuk door, met opdrachten voor de studie waar veel tijd in gaat zitten, twijfels, sporten, werken, constant in mijn hoofd met eten bezig zijn, mijn commissie, afspreken met vrienden; het is druk en hoewel ik meestal veel voldoening haal uit wat ik onderneem, hard werken geeft me echt een goed gevoel, ik kan vertrouwen op mijn eigen kracht. Maar het kost me deze week bijzonder veel energie. Mijn enkel doet pijn en ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen.

Gelukkig begint morgen het weekend. Hoewel ik veel moet doen, college's moet doornemen, ga ik ook even wat tijd voor mezelf nemen. Er liggen veel geweldig leuke dingen in het vooruitzicht, maar dat is geen reden voor wat relatief geluk in het nu.

Liefs,

Prinsen en Joris Linssen

2011-10-05T11:24:00.003+02:00

"Smile... it confuses people"

~Sandi Thom

Ik had vannacht een droom. Eerst zat ik in een soort programma dat ik allemaal prinsen moest daten; van die prinsen uit landen waar je nog nooit eerder van had gehoord. Een prins van een Afrikaanse stam die een beetje op Bob Marly leek en een prins van een tropisch eiland. Uiteindelijk ging ik naar Canada om mijn eigen prins daar terug te winnen. Mijn vliegtuig landde op Schiphol, na zo'n 8 uur vliegen was ik eindelijk weer thuis. Ik laadde mijn koffers van de bagageband op zo'n karretje en liep de schuifdeuren door. Toen stonden daar mijn familie met welcome home ballonnen en mijn Canadese prins (terwijl ik uit Canada kwam, wat dus wel een beetje raar was) met bloemen en Joris Linssen met zijn cameraploeg. Blijkbaar zat ik in Hello Goodbye. Mijn aflevering was zo ontroerend dat half Nederland met tranen in hun ogen voor de tv zat...

Toen werd ik wakker en in plaats van eventjes na doezelen van deze iewat vreemde maar toch wel hele leuke droom werd ik luid uit mijn doezel-stand gerukt door "PIEP PIEP PIEP DRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR" Een wagen die achteruit rijdt, of iets uitlaad en de DRRRRRRRRRRRR was een soort drilboor/elektrische heggenschaar geluid, beide vanuit de constructieplaats 100 meter achter mijn flat. Normaal heb ik niet zo'n last van de bouw daar, maar deze week word ik elke ochtend ruw wakker geschud door harde geluiden of zoals gisteren het geval was, werd mijn ontbijtritueeltje verstoord door bovenburen die om 9 uur 's ochtends begonnen met boren. Pfffff.

Maarja, als dat het ergste is, valt het allemaal ook nog wel weer mee ;)

Liefs,

Inspiratie

2011-10-01T18:23:00.004+02:00

Doing everything that I believe in
Going by the rules that I've been taught
More understanding of what's around me
And protected from the walls of love

All that you see is me
And all I truly believe

That I was born to try

~ Delta Goodrem

Alweer oktober. Vorig jaar oktober was voor mij niet echt een goede maand. Ik zat niet goed in mijn vel en had het gevoel dat ik alle kansen aan het verliezen was.
Dit jaar is het anders, wordt het anders. Ik heb nieuwe dromen waaraan ik deze maand ga werken. Ik heb nieuwe plannen die ik ten uitvoer ga brengen en het allerbelangrijkste is dat ik het gevoel heb dat ik het kan. Alles.

Vanmorgen heb ik lang uitgeslapen omdat het toch best intensief is om weer zo hard te studeren. Toen ik mijn kamer warm voelde worden van de zon, besloot ik op te staan en heerlijk ovenbroodjes af te bakken als ontbijt. Want halleluja; ik heb eindelijk een oven gekocht.
Het is nu al beste aankoop die ik het hele jaar heb gedaan. Vanavond ga ik pizza eten. En zoals vanmorgen die ovenbroodjes met gesmolten kaas.... heerlijk. Een piepklein nadeeltje is echter dat ik nog geen ovenhandschoenen heb, dus ik moest maar even improviseren en dus gebruikte ik een washandje. Maar washandjes zijn niet zo dik, geheel bedekkend en hittebestendig als ovenwanten, dus het eindigde er wel mee dat ik een brandplek heb. Maar dat was het waard.

Na dit ontbijt ben ik naar het Amsterdamse bos gefietst, waar ik een uurtje heb gewandeld en foto's gemaakt. Hoewel het me niet helemaal de rust gaf waarop ik had gehoopt, voelde het wel gezond.

Vervolgens even naar de supermarkt. Helaas ben ik alsnog vergeten gootsteenontstopper of zo'n oranje zuignap op zo'n stok te kopen, waardoor mijn wasbak nog steeds verstopt zit. Gisteren heb ik de wasbak, die na een dag gebruik tot de rand volzat, leeggeschept met een bekertje en in de wc leeggegooit. Er zat 4 liter in. Ik gebruik gewoon 4 liter water op een dag, en daarbij zit nog niet eens meegerekend het water dat ik gebruik voor douchen, de wc doortrekken en het water dat ik drink. Vier liter klinkt veel; dat zijn 2,5 flessen cola. In 4 liter kun je 2 kilo rijst koken. Zodeju.

Maargoed, morgen weer een dag waarin ik niet zal vergeten ontstopper te kopen.

Hier nog wat foto's van vanmiddag: Ze lijken nogal op de andere foto's die ik maak als ik wandel, maar wat kan ik zeggen. Ik vind het gewoon zo mooi hoe het zonlicht tussen de bladeren door schijnt :) Oh en de stand sepia vind ik ook zo'n prachtig romantisch en een beetje dramatisch effect geven.

En mijn favoriet:

Liefs,

schoonheidsindustrie

2011-09-30T10:50:00.008+02:00

Light up, light up
As if you have a choice

~Leona Lewis

Alweer een tijdje niet geschreven, maar ik was nogal druk met de studie. Straks heb ik tentamen. Vorige week had ik ook al een tentamen en die heb ik gehaald met een 8,3 dus ik heb ook het volste vertrouwen in dit tentamen. Het is toch best een interessant vak gebleken, eerst vond ik het nogal vaag en hoewel het boek nog steeds vaag is zijn de onderwerpen facinerend.

Maandag moesten we een film kijken "beperkt houdbaar". Vervolgens moesten we de denkwijzen van 3 filosofen over het lichamelijke erop loslaten. Het was een film waarin een journaliste zichzelf heel kwetsbaar opstelde en de plastische chirurgie in twijfel trok. Het huidige ideaal beeld is namelijk onmogelijk. Ja oke, weet eigenlijk iedereen, maar die logica vliegt de deur uit zodra je een Vogue of Elle magazine voor je neus krijgt. Als je dan in die film ziet hoe daarin gephotoshopt wordt, hoeveel er besteed wordt aan plastische chirurgie en de cosmetica industrie. De statistieken. Het is schrikbarend.

Slechts 2% van alle vrouwen is tevreden over haar uiterlijk en zou zich bestempelen als "mooi". Zelfs als er genuanceerdere woorden werden gebruikt als pretty of cute was dat percentage niet veel hoger.

Hoe komt dit toch? Vrouwen gaan plastische chirurgie doen omdat ze zich "normaal" willen voelen. Maar als íedereen zich normaal wil voelen en zich gaat verbouwen, betekent dat eigenlijk dat de mooiste vrouwen met grote borsten, een groot achterwerk, wespentaille en rechte neuzen abnormaal zijn en de "normale" vrouwen normaal.
En toch voel je je anders.

Liefs,

Havana nights

2011-09-15T21:02:00.002+02:00

"if you let your heart open up your mind, there’s a whole new world on the other side."

~ Dirty Dancing Havana Nights

Ik ben nu een paar dagen bezig met serieus diëten (oke 2 dagen dat het echt lukt, dinsdag begon heel goed alleen 's avonds had ik borrel en ik ging meteen door uit werk dus het eindigde ermee dat ik een stuk appelkruimelvlaai als avondeten had. Maar dat kleine momentje niet meegerekend gaat het erg goed) Ik hoop dat ik het vol hou. Gewoon een andere gewoonte creëren in plaats van 's avonds willen eten.

Vandaag was ik eerst naar college. Helaas had ik de collegezaal verkeerd in mijn agenda geschreven waardoor ik helemaal voor niks in spitsuur voor de liften van het hoofdgebouw heb staan wachten, 12 verdiepingen de hoogte in, vervolgens erachter komen dat je in een ander gebouw zit, en weer naar beneden.. Al was ik wel vroeg omdat ik al lift trouble had voorzien en uiteindelijk maar een kwartier telaat in de juiste collegezaal. Om 1 uur strekte de vrije middag alweer voor me uit dus ik besloot even naar Utrecht te gaan. Daar heb ik een superleuk winkeltje ontdekt en nog een jurkje gekocht. Met niks dan een gezonde bruine kip-sla sandwich van de AH to go in mijn maag ging ik voldaan weer terug naar mijn kamertje. Koken, eindelijk die langdraadige 60 graden was (die duurt 2 uur want onze wasmachine heeft geen kort programma)uit de weg gewassen (al hangt het nu op een wasrekje die in het midden van mijn kamer staat, dus eigenlijk staat het nog steeds weer een beetje in de weg, maar mijn badkamer vloer is in ieder geval weer vrij). Toen heb ik de rest van mijn kamer opgeruimd, gezellig met Whitney Houston aan en wat kaarsjes voor de final touch. Eenmaal klaar was het pas 21.00 uur!!

Ik dacht dat ik uren en uren bezig was... maar dat viel dus nog wel weer mee.
Wat doe je dan als je ineens nog een paar uur overhebt? Juist lekker wegkruipen op bed en een dvd opzetten. Niet zomaar een dvd, nee het is tijd voor deel 2 van een absoluut klassieker. Dirty Dancing 2 ^^

Liefs,

Het Plan

2011-09-10T15:19:00.004+02:00

Ik ben heel blij met mijn eigenschap "plannen kunnen maken". Een beetje raar misschien om dat als een eigenschap te beschrijven, misschien kan ik het beter opdelen in doelgericht, praktisch, realistisch en efficient, maar dan in het opzicht van plannen maken.

Als je iets wil veranderen is het belangrijk om die vage ideeen om te zetten in een sterk plan.

Ik kon laatst maar niet in slaap komen; niet moe, 1000 schaapjes geteld, mp3 rustige playlist op, zonder muziek; niks hielp. Onrust spookte door mijn hoofd.

Dus ik maakte een plan en dit keer ga ik niet alleen over dit plan, geschreven in mijn mooiste handschrift, zitten denken, ernaar kijken. Nee dit keer ga ik mijn plan ook nog eens uitvoeren en ik heb er heel veel zin in.

De belangrijkste punten;
* afvallen
door sporten - BBBB training en Pilates

door minder eten - vooral 's avonds (zeer slecht voor de
spijsvertering, inden ik toch een ongelofelijke zoet
behoefte voel opkomen zal ik gaan schoonmaken of
slapen. Verder is fruit altijd veroorloofd)

* sparen
door elke maand 65 euro over te maken naar een nieuw te openen
spaarrekening.

door geen miskopen meer te kopen!!

verder zijn er nog wat punten ter bevordering van mijn sociale welgesteldheid en culturele ontwikkeling en academische aspiraties. Natuurlijk ben ik ook druk bezig met Dayzero; waar ik overig weer een goal van heb gehaald. Een maand lang geen plastic tasjes gebruiken. Wat nog best een uitdaging is, om in kledingwinkels "nee" te zeggen tegen een tasje en je nieuwe kleren gewoon in een stoffentas te doen. Maar hoewel het op sommige punten lastig was, viel het me reuze mee. Iedereen zou gewoon moeten proberen eraan te denken een rugzak mee te nemen naar de supermarkt. Het kan zoveel minder met al dat plasticverbruik; laten we ons best doen!
Ik blijf er in ieder geval mee doorgaan.

Een vertederende aanblik

2011-08-26T20:39:00.002+02:00

I don't wanna spend my life jaded, waiting
To wake up one day and find
That I've let all these years go by wasted

~Carrie Underwood

Vandaag heb ik twee Wonderlijke dingen meegemaakt; tenminste dat is wat ik ervan maak.
Het eerste was vanochtend toen ik mijn flat uitliepen bij mn fiets aankwam. Elke ochtend moet ik wat eerder mn deur uit omdat ik mijn banden moet oppompen, ik weet niet of ze lek zijn of dat er iets mis is met het ventiel, maar wat het ook is, mijn banden lopen telkens leeg. Nu zijn er wel ergere dingen dan eerst je banden te moeten oppompen voordat je kunt gaan fietsen, zoals je fiets 509 meter verderop naar de fietsenman moeten brengen om je banden te laten plakken. Maar vanochtend kom ik bij mijn fiets aan, staat de fietspomp ernaast én zijn mijn banden opgepompt!! Is het een warmhartige daad van vriendelijkheid? Of had iemand een kater en per ongeluk de verkeerde fiets opgepompt? Wat het ook was, en ik hoop het eerste maar vrees het tweede, ik ben er dankbaar voor :)

Het tweede wonderlijke ding dat ik heb aanschouwd, gebeurde op werk. Ik stond een beetje naar het plein voor de winkel te staren, waar een schilder bezig was. Naast de schilder lag een hond op een groen kleedje. Dus ik vroeg aan mijn collega of die hond van de schilder was; toen kreeg ik toch een vertederend verhaal te horen.
De schilder is niet helemaal geestelijk 100%, niet ernstig gehandicapt maar het feit dat hij het winkelcentrum mag schilderen is wel een beetje een kwestie van liefdadigheid. Nu heeft hij de hond uit het asiel gehaald toen de hond al redelijk oud was. Het was een hele lieve hond die zwaar verwaarloosd was door zijn vorige baasjes en nu weg zat te kwijnen in het asiel omdat mensen die een hondje willen toch liever een wat speelser jonger hondje willen.
Dus de schilder nam de oude hond mee en nu staat deze inmiddels heel erg oude hond altijd aan zijn zij. Waar de schilder schildert, ligt de hond er naast te slapen. De enige momenten waarop er beweging in de hond zit is wanneer hij zijn kop optilt en even kijkt of zijn baasje nog dichtbij genoeg is. Mocht de schilder een stuk zijn opgeschoven (nu schiet de schilder niet heel erg op, dus dit gebeurt niet zo vaak) dan komt de hond in de benen om wat dichterbij zijn baasje te liggen.
Als dat geen vertederend voorbeeld van de liefde tussen dier en baas is dan weet ik het ook niet meer.

Liefs,

dayzero #5

2011-08-18T21:08:00.002+02:00

Ik heb zojuist 5km hardgelopen, hardgelopen als in 1 stuk door gerend zonder tussendoor te moeten wandelend lopen :)
Het ging alleen niet sneller dan wanneer ik tussendoor even gewoon loop, maar dat zal vanzelf wel komen.
In ieder geval; hiermee is weer een dayzero goal gehaald: 31% compleet.

Liefs

Here I am again

2011-08-16T12:22:00.003+02:00

Heerlijk om student te zijn en in het bezit te zijn van een ov-kaart. Dit geweldige bedenksel is vanaf vandaag weer geldig :) Dat betekent ook dat ik weer toegang heb tot een goddelijke uitvinding: AH to go!
Lezend in Wij zijn ons brein van professor Swaab (geniale man, specialist in hersenonderzoek) en een must voor elk persoon in de richting biomedisch/geneeskunde/fysio/psychologie etc. Het is luchtige wetenschap dat boek en prima voor in de trein.
Amsterdam here I come again!

Ik wil de komende weken ook wat meer tijd besteden aan mijn Dayzero's project; ik heb nog 534 dagen te gaan en ik zit op 30% compleet. 534 dagen is praktisch de helft van 1001, dus eigenlijk zou ik meer richting de 50% moeten zitten.
Wat doelen waar ik tijd aan ga besteden;
-10 filmklassiekers kijken
-1000 piece puzzle maken
-kookboek openen op een willekeurige pagina en dat recept maken
-een maand lang geen plastic tasjes gebruiken (daarmee ben ik al een week aan de gang en tot nu toe gaat het prima; er was 1 momentje dat het heel verleidelijk was. Namelijk toen ik met een pak maandverband, een zak chocopinda's en twee pakken wcpapier bij de supermarkt stond en geen tas mee had... Overigens werkte mijn kortingscoupon niet en moest ik met die spullen naar de klantenservice en het was een heel gedoe om 30% korting op een pak wcpapier van 1,80 :p Wat overigens wel heel erg vervelend is, is dat ik wat van dat wc papier wilde meenemen naar mn kamer, omdat ik voor de vakantie door mn wcpapier heen was en ik dacht nou dat scheelt weer mooi dat gesleep op de fiets en dan heb ik tenminste wat, maar ik ben het dus vergeten mee te nemen en nu moet ik alsnog meteen boodschappen gaan doen als ik op mn kamertje ben aangekomen..)

Maar dat zijn dus alweer 4 doelen die ik op het punt sta uit te voeren de komende 3 weken :)

Liefs,

Childeren acting tough

2011-08-14T14:25:00.004+02:00

Little princess gives a smile
She has a mummy with blue bruises
And a daddy who sometimes looses it
saying it will be better in a while

Boy with eyes so brown
and long black curly hair
Lived on streets almost everywhere
saying nothing could get him down

Childeren acting oh so tough
are just longing for some love

They are saved, they got a home
But there are many many more
where we could fight for

belevenissen in de thuiszorg

2011-08-11T18:53:00.003+02:00

"I may never loose that fear
that keeps me brave"

~ Audre Lorde

Morgen is mijn laatste dagje als huishoudelijke hulp en ik heb toch veel grappige en typerende dingetjes meegemaakt. Echt er zijn veel ergere baantjes te vinden ;)
Zo is er een keurig meneertje, die mij neerzette voor koffie en mij begon te vertellen over het graf van zijn vrouw, waarna hij automatisch uitkwam bij de oorlog. 25 minuten laten moest ik toch echt weer even aan het werk, maar ik had nog niet 1 overhemd aan de waslijn gehangen of hij riep me "heb je deze foto's weleens gezien?" Dus ik erheen en een heel mapje foto's bekijken van mijn stadje in de oorlogstijd. Meneer las op zo'n manier waarop oude meneertjes die niet meer zo heel goed kunnen zien en lezen de bijschriften aan me voor en vertelde dan nog wat bij de foto. Geweldig zulke dingetjes. Dit zelfde meneertje kijkt ook elke donderdagochtend ochtendgymnastiek op tv. Niet dat hij zelf nog zou kunnen strekken en buig en buig en buig en weer wandelen...

Wat ook heel leuk is om op de achtergrond te horen is het nieuws. Het volgende heb ik bij meerdere mensen meegemaakt. De meeste van mijn klanten waren natuurlijk een beetje dement (of nogal dement) aan het worden. Nu vinden deze oudjes het heel interessant om het nieuws te kijken. Dus ze zetten nederland 1 aan en kijken het 10 uur journaal, vervolgens gaat de tv zacht tijdens de reclame en als het nieuws weer begint gaat de tv weer harder, alleen.... om die tijd wordt de hele tijd hetzelfde journaal herhaald.
Dus ze zitten gewoon 5 keer naar hetzelfde journaal te kijken totdat om 11 uur weer een nieuw journaal (dat overigens ook weer bijna exact gelijk is aan het 10 uur journaal, omdat er nou eenmaal niet zoveel nieuws bijkomt in een uur). En ze hebben het oprecht niet door. De meneer uit het eerste stukje las trouwens ook hardop de krant aan mij voor.

Gisteren belde ik aan bij een vrouwtje waar ik nog niet eerder was geweest. "hallo mevrouw, de hulp!" oh kom maar binnen klonk het door de intercom en de deur ging open, ik loop de 5 verdiepingen (waarom dacht ik er niet aan de lift te nemen!) de vrouw doet haar deur open "ik had je niet verwacht, je zou toch gisteren komen"
ik "huh nee hoor, op mijn briefje stond vandaag"
vrouw "nou op die van mij stond gisteren" *en zij pakt haar brief erbij*
"kijk maar: de 10e om 13.00"
ik "ja maar het is vandaag de 10e" * opgelucht dat ik niet oprecht verkeerd was*
vrouw "nee hoor, de 10e was woensdag"
ik "maar mevrouw, het is vandaag woensdag!" hahahaha

Daarna voelde die vrouw zich helemaal schuldig want normaal gesproken maakte ze altijd schoon vóórdat de hulp kwam (hoorde ik dat nou goed..) want dan kon de hulp er zo doorheen met de stofzuiger zonder dat die eerst hoefde te stoffen. "maar mevrouw, ik wil ook wel even voor u stoffen" maar nee, dat mocht niet. Ik hoefde alleen te zuigen, badkamer en toilet even te doen, strijken en koffie drinken en de verhalen horen over haar geweldige kleinzoon in Indonesië. Ik weet niet wat het is deze week, maar het is plots niet meer zo zwaar :p

Als laatste zal ik even een belofte inlossen: het aantal items met katten die in het ene kleine huisje van het kattenvrouwtje hangen/staan/liggen zijn 326. OMG. Het was trouwens nog een aardig karwei om dat allemaal te tellen, vooral alle beeldjes en dingetjes in een vitrinekast, ik maakte maar heel uitgebreid het glas van die kast schoon met glassex zodat ik even de tijd had om ongegeneerd naar de spulletjes in de kast te kijken hahaha.

Nog een dagje te gaan...

Liefs

Dingen die iets betekenen

2011-08-06T13:49:00.004+02:00

Sunlight creeps in between the curtains
Lose the sheets there's no time for sleep
I lie, I pretend 'til I'm almost certain
It's a beautiful world

~ Carolina Liar

Kippenvel, dat is wat ik krijg van bepaalde muziek, van bepaalde teksten.

De afgelopen weken maakte ik schoon bij mensen thuis. 's Ochtends een klant, en 's middags een klant. Ik zal niet zeggen dat het meeviel; het is lichamelijk gewoon zwaar om 2 huisjes per dag schoon te maken. Volgende week is mijn laatste week, en hoewel ik daarna wel blij ben dat het klaar is, vond ik het ook niet heel vervelend werk. De meeste mensen zijn heel lief, en bijv een heel leuk vrouwtje wil eigenlijk niks liever dan de hele tijd met me kletsen en koffie drinken.
Maar het is ook interessant om al die kamers te zien; met name omdat er heel vaak prachtige schilderijtjes hangen met mooie teksten. Er staan kasten vol met wijsheidtegeltjes. Grappige spreuken zoals bij een klant die ik de kattenvrouw noemt aangezien ze alleen maar hardop tegen haar twee katten aan het praten heeft en van deurmatten tot beeldjes tot kalenders en theedoeken; alles is bedrukt met katten. Ik zal de volgende keer een gaan tellen hoeveel items met een kat erop in haar woonkamer hangen/staan. Zij heeft een grappige spreuk "iemand die niet van katten houdt is in zijn vorig leven vast een muis geweest".

Maar ook in Servie; in een tijdschrift dat we daar als prijsje voor de bingo hadden gekocht stond een stukje over nieuwe cd's en dvd's. Natuurlijk kon ik het niet lezen, maar mijn oog viel op de nieuwe cd van "2 cellos - Luka Sulic & Stjepan Hauser". Ik houd van het warme geluid van een cello, van de uitdrukking die musici op hun gezicht hebben als ze hun instrument bespelen; de passie en hoe ze helemaal opgaan in hun muzien, alsof er niks anders meer bestaat. Daarom hou ik van de film August Rush, een verhaal over een zoontje van 2 muzikanten die zijn ouders gaat zoeken en geleid wordt door muziek. Hij komt binnenkort weer op tv trouwens. Maar toen ik thuiskwam ging ik even wat van hun muziek opzoeken en hun cello-spel is werkelijk WOW. Echt een aanrader.

Nog een zin waar ik helemaal kippenvel van kreeg; op de laatste dag begon het te regenen. Zegt zo'n jongen uit het tehuis "heaven cries because your leaving".
What else is there to say, zoiets breekt je wel van binnen. Ik wil zeker meer vrijwilligerswerk doen, ik weet nu dat ik een verschil kan maken. Al was dit project nog iets relatiefs kleins, slechts 2 weken en de kinderen verkeerden niet in hele ermbarmelijke omstandigheden. Maar alles wat de wereld een stukje beter maakt helpt, vind ik. En er is nog zoveel pijn, honger en armoede op de wereld; er is nog zoveel te verbeteren.
En daardoor weet ik dat ik mijn richting internationale volksgezondheid goed heb gekozen.

Dusko Radovic - Servie #1

2011-07-31T19:26:00.007+02:00

I believe the children are our are future
Teach them well and let them lead the way
Show them all the beauty they possess inside
Give them a sense of pride to make it easier
Let the children's laughter remind us how we used to be

~ Withney Houdston

Ik weet niet waar ik moet beginnen. Ik ben nu een week thuis, een week terug in het koude regenachtige Nederland. Het was zo'n ongelofelijke ervaring.
Zoveel geleerd, zoveel gezien en ik hoop ook dat ik iets kon bijdragen, dat ze echt wat waard zijn en niet gedoemd zijn om in de goot te belanden zoals iedereen van hun verwacht.

Twee weken vrijwilligerswerk in tehuis "for childeren without parental care" Dusko Radovic met 8 andere geweldige meiden. Nis, een stad 3 uur met de bus van Belgrado. toen ik daar de bus uitstapte had ik al een lichte cultuurschok. Het was namelijk een straat met allerlei soort kraampjesachtige winkeltjes, en de hele sfeer ademde een andere cultuur uit. Heel anders dan ik ooit was geweest en wat ik misschien meer bij het middenoosten of Azie had verwacht.

Deze foto is genomen op een zondag na 17uur, doordeweeks was het veel drukker met allemaal boeren die hun groente en eieren verkochten en uitgestalde eetkraampjes met stoeltjes ervoor enzo.

We hebben zo ontzettend veel gedaan, dat wanneer ik alles zou beschrijven ik wel even bezig zou zijn. Toch wil ik niks vergeten en ben ik wel bezig alles in een schrift te zetten.

Dit jaar was er een begeleidster -master psychologie- die goed Engels kon spreken en heel betrokken was bij de kinderen. Dit was meteen heel anders dan ons door de voorgaande groepen was verteld. Dit was geen begeleidster die de hele dag in haar kantoortje zat, met de voeten op het bureau en haar facebookpagina aan (zoals de andere begeleiders dus wel waren.) Nee, dit was een vrouw die echt een hart had voor de kinderen en alles deed wat ze maar kon om het beter te maken. Ze ruilde haar shiften zodat ze met ons en de kinderen meekon naar het parkje Niska Banja. Een parkje waar bijna niks was behalve een fontein. Al vanaf de eerste dag vroegen de kinderen om "Niska Banja! Niska Banja!" en we kwamen er snel achter waarom. Ze vonden het geweldig om eindeloos in de fontein te zwemmen.

Alles met water vonden ze geweldig. De jongens die zich eerst een beetje te stoer vonden om mee te doen met het tshirt maken kwamen helemaal los toen we buiten op de speelplaats (oftewel een betonnen plein waar een basket stond en een volleybalnet hing) gingen stoepkrijten en zij de gelegenheid zagen om een watergevecht te beginnen.

Het is apart. Een jongen was 13, en aan de ene kant leek hij veel ouder. Niet alleen de littekens op zijn arm lieten zien dat hij veel heeft meegemaakt, er was ook iets in zijn iewat boze uitdrukking dat uitstraalde dat die jongen het absoluut niet makkelijk heeft gehad. Net als de anderen kinderen in het tehuis en in het blijf-van-mijn-lijfhuis. Maar deze jongen kon soms lachen, zoals met het watergevecht en dan weer zo'n 'klein' jongetje lijken. Sowieso leken veel van de kinderen ouder dan dat ze eigenlijk waren, maar tegelijkertijd ook veel kleiner. Hier zouden meiden van 15 het niet leuk vinden om sieraden te knopen of zich te laten schminken, maar zij vonden het geweldig. En wij ook.

Ik zal besluiten met een verhaal wat meteen symboliseert hoe de mensen die Servië zijn; kritisch op de overheid maar trots op hun land en heel gastvrij.
We zaten in een restaurantje te eten, maar omdat wij de Servische menu kaart niet konden lezen (het syrillische schrift is heel ander alfabet, dus daar konden we zelfs met onze ANWB taalboekjes niks mee) en omdat de ober zijn Engelse menu kaart niet kon lezen gaf hij ons 2 keuzes; kebab of hamburger. Dus wij bestellen kregen we alleen een schaal met vlees en brood.

Gelukkig waren onze volgende restaurantpogingen beter

Dus wij naar de andere -door Serviers bezette - tafels kijken en de heerlijkste gerechten zien. Dus wij aanwijzen dat er toch echt wat sla en friet bij moet. Uiteindelijk kregen we alles, en we zaten de hele tijd druk te kletsen over van alles en nog wat, zoals dat gaat als je 9 meiden bij elkaar zet. Horen we ineens "hee nederlands!" waren twee mannen aan een ander tafeltje van oorsprong Servisch, maar ze woonden in Nederland en kwamen in de vakantie hun ouders even opzoeken. In ieder geval, we raakten aan de praat met deze Micha en Steve. Omdat Micha iets terug wilde doen voor het feit dat wij iets voor zijn land deden met de woorden "jullie doen iets goeds voor mijn land, dus nu wil ik iets voor jullie doen" belde hij even heen en weer en hij zou ons meenemen naar een cafeetje voor een drankje. Zo aardig en wat je in Nederland niet echt gewend bent.. Maar toen wij wilden betalen, bleek dat hij ook al onze restaurantrekening had betaald! :o "Ach was maar 30 euro" (wat overigens spotgoedkoop was voor 9 personen, maar desalniettemin geeft het je toch een beetje een bezwaard gevoel. Maar hij wilde er niks van weten en stond erop dat hij betaalde.

Mensen zijn nou eenmaal zo daar (al had hij natuurlijk wel meer geld dan de gemiddelde Servier omdat hij gewoon een Nederlands inkomen had). Ook bijvoorbeeld toen we een ijsje gingen kopen kregen we nog een hand vol knetterijsjes (die niet over de datum ofzo waren) gratis mee "Hollandia =)" zei die ijsjes verkoper. Eigenlijk heb ik maar 1 onaardige Servier meegemaakt, maar dat wordt een beetje een lang verhaal, dus daar kom ik later op terug.
Eerst maar eens een kopje thee en wat foto's op facebook uploaden!

Liefs,

Artis en veel gezelligheid

2011-07-08T09:47:00.005+02:00

You can chase a dream that seems so out of reach
And you know it might not ever come your way
Dream it anyway

~ Martina McBride

Gisteren was ik naar artis (dayzero #89). Vijf jaar lang hadden zij en ik contact gehouden via mail/msn/sms/hyves/facebook en nu gingen voor het eerst meeten. Het was super gezellig. Ik had Artis voorgesteld zodat je meteen iets te doen hebt, dan heb je altijd iets om over te praten; maar dat bleek niet nodig. In het begin moest het even loskomen maar we hebben van 11uur 's ochtends tot half 11 's avonds aan een stuk door gekletst, gekeken naar alle nieuw geboren babies; Mumba het olifantje,

Verder waren er twee zeeleeuwtjes, een Anoa baby, gorilla baby, baviaanbaby, een wolvenkind en een niet zo mini giraffe.

Een van de mooiste dingen vond ik nog wel het aqarium; prachtig koraal en vissen in allerlei kleuren.

Na artis gingen we even langs de supermarkt en bij mij thuis een heerlijke tagliatelle met stukjes kip, brie en een witte saus maken, met een simpele salade (ik dacht dat ik nog slasaus had, maar dat bleek niet zo te zijn :p) en als toetje Mona citroencheesecake-yogurt. Heerlijk.

Nadat ze weg was, moest ik mijn koffer toch daadwerkelijk gaan inpakken. Veel werk en uiteindelijk lag ik er toch pas hartstikke laat in (A) oeps... aangezien ik straks weer moet werken en daarna een reisgenootje van me komt zodat we morgenochtend samen naar de bus kunnen reizen. Zij woont namelijk in Nijmegen, dus anders had ze het never nooit niet gered om om 6 uur bij de bus in Amsterdam te staan... Maar dat wordt dus wel 4 uur opstaan (A) Gelukkig zijn mijn reistabletjes killers en kan ik daar heel goed van slapen haha.

Dus een tijdje geen blog van mij, al probeer ik in Servie wel 1 of 2x op een computer te gaan ;)

mnogo ljubavi!!

Inpakhectiek

2011-07-04T17:07:00.006+02:00

"I shine a little more lately"

~ Anna Nalick

Vandaag heerste/heerst grote hectiek in huize nummer 11. Natuurlijk is het altijd hectisch zo vlak voor de vakantie, maar nu was het extreem.

Ik was vandaag nog bij mijn ouders thuis, omdat ik naar de tandarts moest en mijn zusje vanavond haar diploma uitreiking van de MAVO heeft.

Nu begon de hectiek al vroeg in de morgen. Ik lag om kwart over 9 's ochtends nog lekker in mn bedje, toen mn wekker ging. Huh waarom had ik ook alweer mijn wekker gezet... Oja om de tandarts te bellen om te vragen hoelaat mijn afspraak was. Dus ik even bellen "oh die is om half 10" AAAH inmiddels had ik nog maar 10 minuten om me aan te kleden, tanden te poetsen, op de fiets te springen en naar de tandarts te racen. Ik had geen eens tijd om mn lenzen in te doen, dus het is nog een wonder dat ik niet de gracht ben ingereden haha. Maar gelukkig viel het tandartsbezoek weer reuze mee.
Hierna had ik alle tijd om alle vakantiedingen voor elkaar te maken, aangezien mijn ouders vannacht vertrekken en ik vanavond ook weer terug naar Amsterdam ga. Dus "even" wat boodschappen doen, zoals een rugzak, primatour reistabletjes, boterhamworst van de HEMA (dat is het enige soort dat mn zusje eet) enzovoorts enzovoorts. Toen ik weer thuis kwam begon de ellende pas.

Want mijn zusje had het in haar hoofd gehaald dat ze een doos met daarin een knuffelbeest en een ketting als verjaardagscadeautje voor een vriendin ging opsturen. Naast het feit dat dat hartstikke onpraktisch en duur is, moest ze dat ook weer allemaal lastminute voor elkaar maken, aangezien zij ook nog allerlei dingen als naar de tandarts, wat boodschapjes en nu dus ook nog langs het postkantoor voor elkaar moest krijgen.
Maar na dat geklooi met het pakketje *haast haast* wist ze niet welk adres erop moest. Pff dus dat weer uitzoeken, etiket zoeken dat op de doos kon en klaar om te gaan... ... als ze haar portemonnee niet kwijt was geweest. De portomonnee waarin haar ID bewijs zat welteverstaan... dus mijn ouders in de stress want als dat ID bewijs kwijt zou zijn, zouden ze niet op vakantie kunnen.

Gelukkig is mijn moeder een goede speurder en werd de portomonnee na een halfuurtje uiteindelijk gevonden: crisis voorbij.

Toen haalde mijn vader de oplader met batterijen uit het stopcontact waardoor het pinnetje verboog en afbrak. Dus geen batterijoplader meer om mee te nemen... Nieuwe crisis; mijn vader snel naar de stad om een nieuwe oplader te gaan kopen. Die crisis ook weer voorbij. Al lopen we nu nog verder achter op de dagplanning.

Met nog twee uur te gaan diende een nieuw hectiek-momentje zich alweer aan. Blijkbaar viel onder mijn zusjes "boodschappen" ook een tripje naar de bibliotheek. Dus ze kwam thuis met een stapel boeken die óók nog in de auto -die al ingepakt is- moesten.

Vermoeiend. maar voor mij wel grappig.

Mijn spulletjes staan immers klaar om mee te slepen in de trein. Ik heb nieuwe muziek (Brad Praisly, Anna Nalick, Kate Nash en een half seizoen van Grey's anatomy muziek)op mn mp3 speler geladen en wat vervelende oude nummers verwijderd. Camera is geleegd en batterijen opgeladen. Ready to go!! Nog 3 daagjes werken, nog 5 nachtjes slapen...

Ik zal mezelf maar eens nuttig maken en aanbieden om te gaan koken ;) Puur eigenbelang, zodat ik niet de diplomauitreiking/treinrit hoef te trotseren met een lege maag :p

Liefs,

Vakantie

2011-07-02T16:30:00.001+02:00

Halleluja ik heb vanaf vandaag officieel vakantie =) Minstens tot 20 augustus; heerlijk bijna twee maand vrij.

Loslaten

2011-06-30T22:11:00.005+02:00

I pictured you in the sun wondering what went wrong

May God's love be with you
Always....
May God's love be with you

I know I would apologize if I could see your eyes
'Cause when you showed me myself, you know, I became someone else
But I was caught in between all you wish for and all you need
I pictured you fast asleep
A nightmare comes
You can't keep awake

May God's love be with you
Always...
May God's love be with you
Always...

'Cause if i find
If i find my own way
How much will i find?

I don't know anymore
What it's for
I'm not even sure
If there is anyone who is in the sun
Will you help me to understand?
'Cause i been caught in between all I wish for and all I need
Maybe you're not even sure what it's for
Any more than me

May God's love be with you
Always...

~ Joseph Arthur

Dit nummer staat voor mij voor een herinnering. Ik heb er zelfs letterlijk een beeld -een foto- bij.

Toen liet ik los, maar ik heb ervan geleerd.

Liefs,

Nog éven

2011-06-26T19:58:00.005+02:00

Mijn uitzicht:

1 kant van de centrale bibliotheek in Amsterdam is prachtig; een wijds uitzicht over de stad. Op de hoogste verdieping, 7 bibliotheekse (= hoge plafonds)verdiepingen, zit een la Place. Je kunt je voorstellen dat dat een geweldig uitzicht biedt. Maar alle stoelen en leerplekken aan die kant zijn natuurlijk altijd bezet, net zoals eigenlijk alle andere plekken. Zelfs op zondag! Maar gelukkig had ik een mooi, rustig plekje in een fijne stoel kunnen bemachtigen. Achter de sciencefiction boeken, tussen de romans, omringt door grote namen, wat ik altijd wel weer een inspirerend idee vind, zat ik vandaag een paar uur lang te leren.
Al ken ik de stof nog steeds... mwah... ik ga straks nog 2 uurtjes leren en morgenochtend nog even en daarmee moet ik het maar gewoon doen.
Ik moet er gewoon echt nog even voor gaan, en dat ga ik nu gewoon doen!
Hup aan het leren.

Liefs,

Ain't eight anymore

2011-06-23T11:42:00.003+02:00

Ik voel me nogal rot. Door de vaccinaties heb ik hele opgezwollen klieren in mijn hals gekregen. Gisteren heb ik de hele dag op mijn kamertje gezeten, op bed gelegen, tv gekeken en geslapen. Ik had de GGD gebeld, aangezien het niet als bijwerking beschreven stond, maar daar zeiden ze dat het een samenloop was en dat het dus niet specifiek door de vaccinatie kwam. Maar dat vond ik niet echt een bevredigend antwoord, want het voelde gewoon niet goed. Dus ik belde naar mijn huisarts, wat ik echt een heel plezierige man vind, maar die helaas wel in mijn geboortestadje zit, 200 kilometer van Amsterdam.

Nadat ik werd teruggebeld door de doktersassistente, die had overlegd met de huisarts, kreeg ik het antwoord dat er wel een samenhang was, omdat die vaccinaties veel van je immuunsysteem vragen en als ik tegelijkertijd al niet helemaal goed qua gezondheid was, dat effect versterkt kon worden. Verder zei ze dat als het erger werd, ik koorts zou krijgen of misselijk en suf zou worden ik maar moest komen.

Dus gisteren rustig aan gedaan. Vanochtend werd ik wakker, en eerst dacht ik mwah gaat wel beter. Mijn moeder belde om half 9 om te horen hoe het was, dus ik haar even gerustgesteld. Maar een uurtje later besloot ik dat het eigenlijk helemaal niet beter ging. Het is misschien wel iets minder opgezwollen, maar het doet toch best veel pijn. Ik voel het gewoon in mijn keel en het voelt naar. Heel erg naar.
Huisarts hier op het VUmc bellen, nee die hadden geen ruimte om mij in te schrijven, ze hadden alleen ruimte voor spoedgevallen van eigen patienten. Me als patient inschrijven zou 2 weken duren. En een echt noodgeval was ik immers niet, dus ik moest maar gewoon een andere huisarts in de buurt bellen. Nou zit er gelukkig nog een huisarts een paar straten hiervandaan. Ik hem bellen, is het een zeer onaangename man. Hij kapte me af in mijn verhaal en zei dat hij er niet voor was om maar zomaar de spoedjes van anderen op te vangen en dat ik me eerst zou moeten inschrijven. Nou zou dat wel meteen kunnen, maar ik vond het zo'n onaardige man dat ik helemaal niet wil dat dat mijn huisarts is. Bovendien had hij niet eens een assistente, dus weet sowieso niet of het wel helemaal jofel is daar.

Nu heb ik nog een ibuprofen (ondanks dat ik eigenlijk helemaal niet van dat middeltje hou, en het dus liever niet gebruik) genomen en nu gaat het wel weer iets beter. Maar het voelt zo ontzettend hopeloos dat mensen zo onaardig kunnen zijn. Een dokter nog wel. Dan bel je met een brok in je keel naar zo'n autoritair figuur, en dan krijg je zo'n antwoord. Nee ik wil je niet helpen.

Dus nu moet ik me maar vermommen met een sjaal en mezelf naar de supermarkt slepen om wat sap, fruit, rietjes en wat van dat soort dingetjes te halen. Pfff soms zou ik willen dat ik niet zo zelfstandig hoefde te zijn, maar dat ik weer gewoon een klein achtjarig meisje kon zijn, liggend op de bank met disneyfilmpjes en een moeder die dan thuisbleef en de hele tijd glaasjes drinken kwam brengen. Maar ik ben geen acht meer, maar achttien en zal het toch echt zelf moeten doen...

Op de blaren lopen

2011-06-21T11:16:00.003+02:00

Sometimes it's after the curtains close that the real reckonings come. Whether it's about ho we wish we were. Or who we wish we could be. Or who we want.

~GossipGirl

Grumbels ik heb even wat medelijden nodig, al heb ik het mezelf aangedaan.
Gisteren weer 5km hardgelopen en daarmee 2 minuut 40(!) van mn tijd afgerend, maar dat resulteert natuurlijk wel in een moe lichaam en een zere voet. Waarom een zere voet? Omdat ik zaterdag ook al 5km had gelopen, maar ik had mn sportschoenen niet bij mn ouders thuis liggen, dus ik ging maar op "gewone" oude gympjes... wat heeft geleid tot een enorme blaar op de onderkant van mn voet. AUW. Elke stap die ik zet, zet ik op die blaar, dus dat is niet zo fijn. Hij leek weg te trekken, maar na de barre tocht van gisteren is hij weer volop terug.

Toen moest ik vanochtend even mijn vaccinitie halen voor Servie. Of tenminste dat was het plan. De procedure gaat namelijk als volgt;
eerst trek je een nummertje en vul je een formulier in. Dan wacht je totdat dat nummertje wordt opgeroepen en dan kun je naar de inschrijfbalie #20minuten#, vervolgens wordt je daar in de computer gezet en krijg je een nieuw nummertje. Dan ga je weer wachten totdat je wordt opgeroepen om naar de consultkamer te komen. #55 minuten#. Daar in kamer 7 kreeg ik te horen dat ik naast de Hepatitis A vaccinatie ook een nieuwe DKTP prik moest, aangezien die 10 jaar geldig is en ik mijn laatste op 21 april 2001 heb gehad..... Dus nee 10 jaar en 2 maanden kan écht niet. Daarna moet je wéér wachten totdat je nummertje wordt opgeroepen bij de kassa #10minuten# waar je kunt betalen. En dan tenslotte mag je wéér wachten totdat je in de vaccinatiekamer mag, waar je binnen 2 minuten gevaccineerd wordt en weer buiten staat. Pfff over bureaucratie gesproken zeg. Je kunt me niet vertellen dat dit de meest efficiënte methode is. Zeker nog wat terrein te winnen in het oog van een aanstaand gezondheidswetenschapper :p

Maar ik heb de vaccinaties binnen en zit nu met op elke arm een pleister te kijken hoe vooral mijn linker-DKTP-arm dikker en blauwer wordt en ik voel de (spier)pijn opkomen die zo typisch is van een lange naald in je arm. Van bloeddoneren krijg ik ook altijd een hele zere, zware arm, maar dat is gelukkig na 1 dagje over, dus dat zal nu ook wel zijn. Al gaat mijn lichaam nu natuurlijk wel haar immuunsysteem aanzetten om deze half dode bacterien te vernietigen en om antistoffen aan te maken, en dat kost wat kracht (zeker als je een beetje stressig en qua gezondheid niet helemaal 100% op je benen staat de laatste tijd)

Dus ik heb mezelf even een lekkere chocolademuffin gegund en ga nu eerst even een aflevering van GossipGirl kijken. Helaas wacht daarna van half 2 tot half 5 een computerpracticum op me.

Liefs,

Running around in cirkels

2011-06-19T19:35:00.003+02:00

The tragedy of live doesn't lie in not reaching your goal
The tragedy lies in not having a goal to reach

Ik wil altijd mijn voor mezelf gezette doelen halen. Ik wil zo veel omdat het doen van deze dingen, het volbrengen ervan, dat geeft een kick. Dat geeft me het gevoel dat ik leef. Maar het is verslavend. Ik zit in een sleur waarin ik denk "is dit het?" "is dit alles?" Waarom lijkt het altijd of anderen zoveel meer hebben? Ik weet niet of dat gevoel er is omdat ik te erg een ideaal beeld heb en dat eigenlijk wat ik nu doe al goed genoeg is. Maar als dat zou zijn, waarom voelt het dan niet als genoeg? Of misschien is dit gevoel er wel omdat er gewoon nog zoveel meer is. Ik weet zeker dat er meer schoonheid is, meer wereld, meer mensen dat ik moet zien, die ik moet ontmoeten.
Ik wil meer maar dat gaat niet. Niet financieel, niet door de verwachtingen van mijn omgeving, niet door mezelf; want hoe graag ik het ook anders wil, toch is er blijkbaar iets in mij dat me tegenhoud. Ik kan niet de situatie, de omgeving de schuld geven, hoewel dat zoveel makkelijker zou zijn. Nee, iets in mij creëert immers die situatie. Daar ben ik zelf bij. Dat gedeelte van mezelf is het deel dat ik oprecht verafschuw. Zo moeilijk, laf en lelijk. En dat maakt me verdrietig en boos, want ik zou zo graag wat meer van mezelf houden, maar zelfs dat laat ik niet toe... Hoe kom je uit zo'n cirkel?

Liefs,

Best een beetje trots

2011-06-18T14:05:00.003+02:00

Twice as much ain't twice that good

~ John Mayer

Eigenlijk ben ik best een beetje trots. Vandaag heb ik voor het eerst 5km hardgelopen, mijn conditie gaat vooruit. VIJF KILOMETER das best veel! En ik deed het ook nog wel in een redelijk acceptabele tijd. Ik denk dat het me gaat lukken om er nog zo'n 6 minuten af te krijgen, dan zou ik pas echt trots zijn en bovendien, als ik op onze jaarlijkse grachtenloop de 5km uitloop (en dan wil ik natuurlijk een beetje een gemiddelde tot goede tijd hebben) dan haal ik sowieso al 50 euro sponsorgeld op voor stichting Wij Helpen Daar. Ik hoop dat nog meer mensen me willen sponsoren, wat vrienden, wat kennissen, al is het maar voor een paar euro, dus ik ga nog even mensen werven ^^

Naast het verbeteren van mijn atletisch figuur en conditie ben ik de nieuwe voorzitter van de activiteitencommissie, de belangrijkste en grootste commissie van mijn vereniging. Volgend jaar ben ik dus degene die de nieuwe eerstejaars ga werven, ga begeleiden in het organiseren van de leukste borrels en activiteiten. Je kan daar zoveel creativiteit in kwijt; zo wil ik echt een liftwedstrijd gaan organiseren, wandklimmen, comedycafe, en verder thema's en aankleding bedenken voor feesten en borrels :)

Net heb ik een heerlijk nieuw recept gemaakt; tiramisu maar dan anders. Geen koffie, geen amaretto, maar in plaats daarvan met mangoplakjes, framboos en lemoncello (lemon likeur dat een specialiteit is van Zuid-Italie). Omdat de lange vingers toch sappig doordrenkt moeten zijn, en de gepureerde mango toch niet zoveel sap opleverde als gedacht heb ik ze maar extra besprenkeld met tropisch vruchtensap van de Aldi haha hoop dat die twist goed uitpakt :p
De gelegenheid voor dat uitgebreide dessert is trouwens de komst van vrienden van mn ouders die 1x per jaar van ver weg komen, wanneer altijd een uitgebreid menu (vanavond dus italiaans met mozzarella/courget salade, zalm, tagliatelle en tiramisu) op tafel komt. Hoewel mijn eenheidsgenootjes dit zullen ontkennen omdat ik toch heel erg vaak snel wat makkelijks maak, ben ik dol op koken. De voorwaarde is wel dat het door mensen gegeten wordt, lang in de keuken staan voor alleen mezelf lijkt nou eenmaal een tikkeltje tijdverspilling ;)

Nog twee weekjes tot vakantie, nog slechts twee weekjes en dit jaar is alweer om. Twee weekjes moet ik me nog even toe zetten om me te focussen en te leren. Laat ik nu dus toch maar even mezelf verdiepen in de materie van de methodologie.

Liefs,

Yesss

2011-06-17T10:32:00.003+02:00

It's a beautiful day
Don't let it get away
It's a beautiful day

~U2

Yessss =) ik heb vanochtend mn rijbewijs gehaald en ben nu zo happy.

Nog een beautiful day lyrics:

It's a beautiful day
The sun is shining
I feel good
And no-one's gonna stop me now

~queen

Lots of love,

In the midday-sun

2011-06-12T15:26:00.004+02:00

Crazy days, dreamin' in the midday sun
Miles away, thinking 'bout the things that I've done
I can't stay, time to hit the road again

You know the days, the days gone by
It's like they never end until tomorrow

~Firstcom

Wat een heerlijke week. Druk, ik moet gaan oppassen dat ik mezelf niet over grenzen heenpush die gewoon tever liggen. Nog een paar weekjes college en dan is het vakantietijd! Nog even te gaan, een onderzoek doen, een tentamen maken en een computerpracticum afronden en dan is het tijd voor de zomer. Tijd voor leuke dingen, voor werk, voor ontspanning, lekker zonnen en genieten.

Dan heb ik ook weer tijd om echt te schrijven, dit wordt even een oppervlakkige blog, maar er zijn allerlei onderwerpen waarover ik bijpassende lyrics wil zoeken, waarover ik wil schrijven.

De jaarlijkse grachtenloop komt ook weer dichter en dichterbij, over 3 weken word ik geacht 5km te kunnen afleggen en om de reden dat ik niet onderaan wil eindigen heb ik de tijdslimit van 30 minuten in gedachten(wat ik tot dusver nog niet voor elkaar heb gekregen; ik kan 2,5km rennen, waarna ik toch echt een stukje moet lopen... ik wacht nog op een wonder)

Maandag was ik voor het eerst naar boxles :) dayzero #87 Samen met een vriendin waagden we ons in de zaal, waar een hele aardige instructeur en een groep van 20 super gespierde jongens al voor de les (die al begint met een warming-up) aan het pre-warminguppen. Hmzz... waar zijn we beland :p Maar de warming up was goed vol te houden en in plaats van ontwijken en partijtjes leerden wij de rechte hoek, de uppercut en het voetwerk. Het is super intensief, maar wel heel erg leuk en het geeft ook veel voldoening.

Dinsdagavond had ik voor het eerst taalavond Servisch-Kroatisch. De les werd gegeven door een superleuk vrouwtje. Verder deze week even pannekoeken en ouderwetse spelletjes spelen met mn eenheid, werken, rijles (bijna afrijden!!), naar oma in Hengelo om lasagne te maken, daarna naar Enschede om uit te gaan met een vriend. Dat was echt superleuk; het was Jazzfestival in Enschede, wat betekende dat er swingende saxofoon, contrabas, piano en drum-kwartet stond op te treden, gevolgd door een aparte vrouw met een dijk van een stem. verder waren alle terrasjes lekker druk en hebben we een aantal cafeetjes bezocht. Heerlijk om weer even bij te kletsen met een maatje van de middelbare school. Typische jongensgastvrijheid; mij op een matras en slaapzak leggen zonder lakens of iets:p of als ontbijt hamburgers en ei met bacon willen eten (A) Maar dat soort dingen zijn typisch, maar wel ontzettend grappig :)

Nu ben ik natuurlijk heel erg moe en ik ben net al in slaap gevallen op de ligstoel. Heerlijk in het zonnetje (waarvan ik ineens vet erg door gebruind ben, want ik was nog heel erg bleek omdat ik nou eenmaal niet in mn bikini in het vondelpark ga liggen en verder de afgelopen weken ook geen tijd had om te zonnen, maar dat haal ik vast deze zomer nog wel weer in ;) Ik ben van plan om heel vaak naar Zandvoort aan Zee te gaan ^^)

Liefs,

Wanneer is iets juist?

2011-06-04T23:23:00.004+02:00

Everyone's running from something
But we don't know when it's coming
So we keep running and running

~ The Script

Weet je achteraf ooit of je echt de goede beslissing hebt genomen? Dit weekend had ik in Brussel kunnen zitten, maar ik koos ervoor om me vrij last-minute af te melden. Soms is het laf om dingen niet te doen omdat je bang bent, maar soms is het een gegronde angst. Ik kon mezelf niet in Brussel zien met de zeer kleine groep mensen die zich hadden opgegeven. Waarom zou ik mezelf in de positie zetten waarin in doe alsof alles oke is, terwijl ik me daar eenzaam zou voelen en het niet naar mijn zin zou hebben? Je weet natuurlijk nooit van te voren of dat ook echt was gebeurd, misschien was er wel ruimte voor one more in die al hechte groep van mensen die wel meegingen, maar misschien was het een facade geweest. Misschien zou ik het hele weekend denken "shit wat doe ik hier, ik pas hier niet tussen" en daar had ik geen zin in. Dus ik melde me af.
Was mijn weekend beter dan wanneer ik in Brussel had gezeten? Het vast vast en zeker een beter weekend dan het worst-case-scenario.

Ik heb 2x hardgelopen. Ik ben helemaal naar de Bijlmer Arena gefietst (lang een mega lange omweg omdat ik niet wist hoe ik op de brug over de Amstel moest komen, dus ik moest net zolang langs de Amstel fietsen totdat ik in het centrum was, waar wel een brug was waar ik als fietser overkon :p) en bij de Arena ben ik naar de Mediamarkt geweest.
Daar ik had zo'n stomme actie *schaam schaam* ik stond bij de kassa en wist mijn pincode niet meer. Hoe kan iemand die dit pasje al meer dan een jaar gebruikt, ineens haar pincode zijn vergeten?!! Bizar en dom. Want toen moest ik mn dvd's achterlaten en met een smoesje "ow ik heb mn pasje omgewisseld met die van mijn moeder, ik ga haar even bellen" naar buiten, waar ik mijn zusje belde. Want gelukkig voor mij had ik mijn code ergens opgeschreven en verstopt, dat ergens was wel 2,5 uur reizen dus om daar nou helemaal heen te gaan en vervolgens weer terug... maar gelukkig was mn zusje thuis en kon zij het voor me opzoeken. Phieuwwww.....
Toen na wat twijfelen toch maar weer de Mediamarkt binnengegaan om de dvd's toch te komen. Gelukkig want ik heb Sorority Wars vanavond gekeken en hij was heerlijk voorspelbaar maar ook luchtig en precies waar ik even zin in had.
Verder ben ik naar de markt geweest om lekker fruit te halen, watermeloen, mango en aardbeien voor 4 euro, daar kan geen supermarkt tegen op!

Morgen ga ik nog even chillen, pizza eten en films kijken met mn zus en dan begint maandag Methodologie en onderzoeksstatistiek weer. Dat vak heeft overigens een saaiere naam dan dat het daadwerkelijk is. De docent zegt zelf dat statistiek een zeer negatief imago heeft en "hoewel sommige van jullie het niks zullen blijven vinden, zal ik jullie helpen je er doorheen te ploeteren" en dat doet hij goed. Hij geeft leuk college, met wat grapjes (die soms best flauw zijn en me doen denken aan mijn scheikunde leraar van de middelbare school, maar dan zonder de sokken in sandalen) tussendoor en hij probeert er echt wat van te maken. Dus hup I get over de vooroordelen van statistiek heen en ga er gewoon voor!

Ondanks dat dit dus niet een heel spannend en cultureel weekend was, zoals het oorspronkelijk zou worden met Boedapest, of misschien zelfs zoals het Brussel zou zijn geweest, ben ik toch blij dat ik dit weekend had. In plaats van onbekende steden heb ik mijn eigen stad weer wat meer verkend (dat krijg je als je 4 uur aan het fietsen bent door Amsterdam Zuid-Oost).
Het positieve zien in alles (of in ieder geval bijna alles) helpt je immers zoveel verder dan het alternatief!

Weltrusten,

Een enge droom

2011-05-30T20:43:00.002+02:00

Ik heb vannacht toch een bizarre droom gehad. Of eigenlijk was het niet zozeer bizar, maar in ieder geval frappant. Ik droomde namelijk dat ik economie-examen had, en dat ik klaar zat in die zaal en mijn rekenmachine was vergeten. Ik zag wel de rekenmachine van mijn economielerares liggen op haar tafel, maar ik mocht die niet gebruiken. Ik raakte steeds meer en meer in paniek; want hoe moet je nou weer een examen maken zonder rekenmachine?! De examens werden uitgedeeld en toen de lerares mijn examen uitdeelde fluisterde ze “nou die grote opgave kun jij in ieder geval al niet maken” en toen voelde ik me zo hulpeloos en werd ik wakker. Bizar, dat ik een jaar na dato ineens over examens droom. Ik ga nog even opzoeken welke dag ik vorig jaar economie had, het zou helemaal frappant zijn als dat op dezelfde dag of datum zou zijn geweest.

Leef dit leven

2011-05-24T11:01:00.004+02:00

Dit is mijn leven
een weg over glooiende vlaktes
en steile bergen
die soms het uiterste van mij vergen

Dit is mijn leven
Soms ben ik klein
wil ik het liefst ergens anders zijn
Soms vlieg ik hoog, nog hoger dan de zon
Doe ik dingen waarvan ik niet wist
dat ik ze kon

Dit is mijn leven
dat maakt dat ik lach
en blij ben dat ik dit leven leven mag

Dit realiseer ik mij ten volle. Ik ben blij met de keuzes die ik hebt gemaakt dit jaar. Ik ben gelukkig met de dingen die ik doe. Soms moet je even eens stapje terug doen en jezelf door je ogen van een jaar geleden bekijken. Daardoor zie ik hoe ik gegroeid ben, natuurlijk ben ik nog steeds Floor. Ik ben nog steeds hetzelfde persoon, maar toch verandert. En daar ben ik blij mee. Voor toen was wat ik toen deed, met wie ik toen omging, wat ik toen ondernam; voor toen was dat goed.
Ik denk dat het een eeuwig proces is, maar dat is juist de mooie kant van leven, je komt telkens weer een stapje verder, je gaat telkens nieuwe uitdagingen aan. Iedereen doet dat op zijn eigen manier, op zijn eigen tempo. Sommigen blijven even stil staan om te ademen, of omdat ze niet verder willen, anderen nemen hele kleine stapjes, sommigen springen alsof ze op van die springveren staan zoals Tijgertje in Winnie the Pooh had en weer anderen razen door alsof er ook maar niks is wat hen stopt (al vermoed ik dat zij zichzelf vast nog een keer gruwelijk tegen komen en een lange g0 fase moeten doorlopen, voordat zij weer verder kunnen in de cel uh levenscyclus)
Er zijn nog meer dan genoeg dingen die ik nog wil doen, maar wat ik nu doe is voor nu goed.

Liefs,

Mooi liedje

2011-05-17T14:43:00.003+02:00

You cover your eyes, if you can’t stand aside
Walk away
You cover your ears, so you don’t have to hear
Walk away
You cover your nightmares, you put them away
Cause if nobody knows them they might go away
Walk away, walk away, walk away without me

You cover your lies, with stories and smiles
Walk away
You’re scared what to find, so you just run and hide
You run away
If you play with a gun, then you will shoot someone
And you sit in the fire, it’s your ass getting warmhttp://www.blogger.com/img/blank.gif
Walk away, walk away, walk away
without me, without me, without me, without me

Why do you yell, you can whisper as well
Walk away
And these teardrops of rain, they’re masking your shame
You walk away
This midsummer storms, you see you admit summerfight
Put your head in the sand, if you can’t make it right
Walk away, walk away, walk away
Without me...

Dit is zo'n fijn nummer. "why do you yell, you can whisper as well" prachtige tekst.

Soms is goed

2011-05-15T18:20:00.006+02:00

All I want is the wind in my hair
To face the fear but, not feel scared

Wild horses, I wanna be like you
Throwing caution to the wind
I'll run free too
Wish I could recklessly love, like I'm longing to
I wanna run with the wild horses,
Run with the wild horses

~ Natascha Bedingfield

Soms is een goed woord. Soms is een goed moment, want doordat sommige dingen soms zijn, waardeer je ze meer dan wanneer ze er altijd zouden zijn. Het is niet vanzelfsprekend, en daardoor geniet je er dubbel zoveel van.

Maandag was awesome. We organiseren een filmavond, een dinee en een website om geld op te halen voor Servie. Daarnaast hebben we besloten met zijn allen uit te gaan om elkaar beter te leren kennen. Hoewel ik deze mensen niet écht ken, voelt het toch een beetje alsof het wel zo is. Misschien of je mensen niet echt te kennen om ze toch te kennen. Want het is niet oppervlakkig, het zijn mensen met dezelfde idealen, dezelfde principes, maar toch zo verschillend. Het gaat zo tof worden, nog 2 maandjes te gaan!
Hoe leuk maandagavond was, hoe dinsdagavond in een anticlimax eindigde. Niet in de anticlimax waar ik in mn hoofd rekening meehield, maar gewoon omdat er super weinig mensen waren, een beetje saai en vooral omdat hij er niet was. Maar ik blijf niet hangen. Dit met hem was een typisch geval van soms en ik weet nu dat ik er helemaal niet meer val wil maken. Zo leer je jezelf toch weer kennen.
Vrijdagavond had ik een eenheidsfeestje van een vriendin. Ik kende helemaal niet veel mensen, twee anderen, maar dat maakte helemaal niet uit. Een tof huisgenootje, een paar van haar vrienden uit Limburg, en nog wat andere lui die ik daarvoor niet kende, maar nu wel, en het beviel me prima.

Wat verder nog super tof is, is dat ik donderdag had opgebeld naar een organisatie, omdat ik vakantiewerk bij hen wilde doen. Een aardige vrouw aan de andere kant van de lijn was blij met mijn telefoontje, ja ze hadden nog wel mensen nodig, en gaf mij een emailadress waar ik mijn cv, persoonlijke gegevens etc heen kon sturen. Dus na een uiterst nauwkeurig mailtje geschreven te hebben, met daarin een soort van sollicitatiebrief + een mooi cv en mijn persoonlijke gegevens in de bijlage drukte ik op "verzenden". Ik kreeg vrijdagmiddag al een mailtje terug, dat ik was aangenomen, dat ze me een informatiepakket hadden opgestuurd en dat ik donderdag was uitgenodigd op een gesprek voor verdere informatie. Tsjakaa dat is nog eens makkelijk ergens binnenkomen :) Kom maar op chill zomerbaantje van 3 weken werken voor 10 euro per uur :p

Natuurlijk zit ik in de zomer nog wel met mijn werk bij de Bodyshop, waar ik natuurlijk had gevraagd of het goed was dat ik 3 weken ergens anders ging werken. Ja dat was geen probleem blabla, dus ik vertelde vrijdagmiddag dat ik had gesolliciteerd enzo, werd daarop toch niet zo enthousiast gereageerd door mijn andere collega. "nouja als je dat met collega x hebt overlegd zal het wel goed zijn dan" zei ze met een chaggerijnig gezicht. Ik heb niet echt een klik met haar. En aangezien zij 50% van de tijd mijn collega is, in een winkel waar je toch vaak niks te doen hebt behalve staan kletsen met je collega, is dat niet erg bevorderend voor de werksfeer. Niet dat het echt een negatieve sfeer is ofzo, maar het is ook niet dat ik denk "joepididoe" Daarom werk ik de komende paar maandjes nog door, ik ben al 5 weken weg, dus zoveel tijd blijft er ook niet meer over, en dan, als mijn contract afloopt ga ik weer iets anders zoeken. Of misschien naar een ander filiaal, maarja dat is ook lastig om te zeggen "ik vind hier de sfeer niet geweldig, dus ik wil graag naar een andere winkel".
Het werken met de producten is super leuk, de klanten adviseren ook. Zelfs alle potjes en flesjes perfect recht zetten, met de etiketjes naar voren is leuk ;) Maar collega's zijn ook belangrijk en ik heb geen zin om me daardoor te laten beperken.

"Vroeger" liet ik me nog wel eens wat teveel leiden door wat andere mensen van me dachten. Soms doe ik dat nog steeds, maar zoals ik in het begin zei, soms is goed. Want dat betekent dat het je iets kan schelen, dat je je durft te verbeteren, ontplooien en luisteren naar suggesties van anderen. Maar ik ga mijn eigen weg. Ik had dinsdag voorlichting over 2e en 3e jaar indeling. Nog steeds lijkt psychomotorische therapie me geweldig leuk, maar het heeft niet echt een aanvulling op mijn opleiding. Ik heb echter nog andere opties gevonden. Internationale volksgezondheid is een thema wat me super interesseert. Dat is tof, nuttig. Het toekomstbeeld? Dat weet ik nog niet, maar ik heb geen beperkingen, I'm running free...

Tijd om te koken, gele rijst met een mexicaans potje met daarin doperwtjes, mais en paprika, en vis... Weliswaar niet een ijzersterke combinatie, maar zeker weten wel leker! Bovendien veroorzaakt het geen bergen afwas, wat ook altijd weer mooi meegenomen is!

Liefs,

De wereld vergaat niet

2011-05-06T15:50:00.004+02:00

"De wereld is niet vergaan"

Vandaag heb ik een les geleerd. Ik ben perfectionistisch, en dingen die ik doe, doe ik dan eigenlijk ook vrij goed. Met doorzettingsvermogen, ambities, geduld en misschien ook een beetje geluk kom je al een heel eind.
Helaas had ik vandaag geen geluk. Vandaag deed ik rijexamen en was ik rustig. Niet zo zenuwachtig als bij de tussentijdse toets, ik was redelijk kalm. Vantevoren reed ik nog even de stad rond, en ook mijn rijinstructeur was tevreden. Dus ik begon aan het examen. Het ging goed, niet perfect, dat absoluut niet, maar ik deed ook niks raars. Dus we begonnen aan de terugweg naar het cbr en toen gebeurde het. Ik kende deze route niet, wat op zich niet erg is, maar daardoor had ik de situatie niet meteen door. Het bleek een eenrichtings voorrangsweg te zijn waarop auto's met 80 langskomen scheuren. Dus ik kwam aanrijden maar zag die auto, die nog veel harder dan 80 reed, niet op tijd, dus ik vol op de rem, maar helaas ging de examinator ook op de rem. Toen was ik dus gezakt. Vet *piieeep*
Bij de nabespreking zei de examinator ook dat het helemaal geen slechte rit was, maar ik was dus wel gezakt. Natuurlijk was het ook mijn eigen schuld, ik had die auto immers eerder moeten zien en eerder moeten reageren, maar toch zat er wel een pure pech factor in. één gebeurtenis, één situatie en je bent gewoon keihard gezakt...
Toen ik thuis kwam was ik dan ook wel even van streek, want ja, falen, mislukken is toch iets waar ik nooit zo goed mee heb kunnen omgaan, en wat ik dan ook zo veel mogelijk voorkom. Maar na even rustig een aflevering van grey's anatomy te hebben gekeken, even wat gegeten te hebben, realiseer ik me ook wel dat het niet het einde van de wereld is. Oke, ik had het graag in 1x gehaald, maarja, nu moet ik over twee en halve week maar nog een keer. Het is niet het einde van de wereld.

Volgende week maandag heb ik tentamen en daarna... a lot of fun ^^ "s avonds naar mijn nieuwe vrienden van Stichting Wij Helpen Daar om samen een concreet plan op te zetten om geld in te zamelen voor het project van deze zomer. De maandelijkse borrel van mijn vereniging, wat ofwel geweldig wordt (ik zal er in ieder geval voor zorgen dat ik er verbluffend uitzie haha) of misschien wat meer duidelijkheid biedt wat ook negatief kan uitpakken (I'll let you know!), verder nog sporten, hardlopen, werken, iets leuks doen met wat vriendinnen, de verjaardag van mn moeder waarvoor ik even op en neer ga, en vrijdagavond een verjaardagsfeest van een vriendin die de dag erna jarig is. Hoe zij het voor elkaar gaat krijgen om 30 mensen op haar kamer te proppen weet ik nog niet, maar het wordt vast en zeker gezellig ;)

Over werk trouwens; een tijdje geleden plaatste ik een blog waarin ik het had over zelfvertrouwen, uitstralig en the Bodyshop. Activate self-esteem. Ik kan zeggen dat het heel goed is om in zo'n winkel te werken. Het draait weliswaar om uiterlijk en daarop wordt je door klanten ook beoordeeld, maar er is meer. Als je klanten met zelfvertrouwen helpt, hen eerlijk en zo goed mogelijk adviseert; ze geloven je. Een van de leukste dingen vind ik om een man of jongen te helpen iets voor hun vrouw/vriendin/moeder uit te zoeken. Je geeft hun ideeen, raadt hun dingen aan, helpt een geur kiezen en terwijl je dit heel oprecht en gemeend doet, tenminste zo doe ik het wel, is het ook een sport om het omzettarget te halen en zo veel en duur mogelijk te verkopen. Ik heb trouwens ook een BN'er gespot: Jorinde Moll (Goudkust, Onderweg naar morgen, de Grote Beurt). Nu moet ik er wel bij zeggen dat als mijn collega het niet had gezegd, ik haar niet had herrkend toen haar 3 jaar oude dochtertje bij ons de winkel inliep.. :p

Liefs,

Koninginnedag

2011-05-01T16:14:00.006+02:00

Soms is ze bang en eenzaam
en verlangt ze terug naar toen
Maar ze wil het leven proeven
zonder regels of gezag
Juist al die dingen doen
die bijna niemand anders mag

Vrij zijn
Ze wil alleen maar vrij zijn

~Marco Borsato

Wat is er nou heerlijker dan in Amsterdam zijn met koninginnedag, een dag met een heerlijk zonnetje, fris briesje, goede muziek, leuke mensen en heel veel sfeer.
Wat is er nou grappiger dan te kunnen joelen op de vraag van Edwin Evers "wie komt er uit Amsterdam?" als bijna de enige op het museumplein, want de rest van het plein is toerist :p

Museum plein met Partysquad, Jeugd van Tegenwoordig, 3J's, Waylon, Xfactor kandidaten, Wolter Kroes, Racoon en natuurlijk Blof!

Na een paar uurtjes museumplein lekker rondneuzen in de stad, je door de drukte banen in de Leidsestraat, ergens wat eten, dan naar het vondelpark om te chillen. Soms op plekjes "echt amsterdam" komen, waar de "echte" amsterdammers hun spulletjes zitten te verkopen, aardbeien verkopen, pannenkoeken aan het bakken zijn en vanuit hun keukenraam verkopen, op straatfeestjes terecht komen met muziek, DJ's en nog meer gezelligheid. Wat een maffe dingen sommige mensen wel niet verzinnen om geld te verdienen; in het vondelpark waren spelletjes te doen als "smash the tomato" maar wat voor mij de kroon spande waren twee jongens, waarin 1 in een schavot stond, met duikbril, en de andere jongen verkocht eieren. Voor 1 euro mocht je een ei naar de jongen in het schavot gooien... :p En echt het was een van de meest bezochte kraampjes van het park ;) Ze haalden ongeveer 400 euro op, maar dat gaven ze diezelfde avond wel weer uit (en vast niet aan de stomerij haha).

Helaas helaas is het nu weer tijd voor de realiteit; een superstom rapport over darmkanker schrijven, ik weet niet hoe ik het voor elkaar krijg, maar ik lijk altijd degene te zijn die op het eind er nog het meeste aan moet doen. Ik wil het natuurlijk ook altijd goed doen, maar dit keer had ik me zo voorgenomen niet de eindverantwoordelijke voor het in elkaar zetten en layout te zijn, maar toch werd ik tot die positie gebombardeerd, and i hate it.
Maar het kan mijn goede humeur er niet onder krijgen..

Liefs,

Sapjes, Zee en Zandvoort

2011-04-25T14:36:00.003+02:00

Zandvoort aan zee;

Bij de Bagel & Beans;

Het is weer zover

2011-04-23T19:59:00.001+02:00

I can laugh about it,
I'd better try to laugh.
I can cry about it.
You'll never see me cry
I should ignore the words you say,
they can hurt,
but won't kill me

~Racoon

Alweer een tijdje niet geschreven, maar mijn hoofd zat nou eenmaal zo vol met van alles dat ik er gewoon niet aan toe kwam om rustig te gaan zitten en me op 1 onderwerp te focussen. Daarom nu even geen van die onderwerpen, daarover schrijf ik later wel een keer, maar nu gewoon even de beschrijving en bijbehorende irritaties van een jaarlijks ritueel.

Bikini kopen. Op een of andere manier gaan bikini's nooit langer dan een jaar mee (#irritatie 1); het zoute zeewater, zand en zon zorgen ervoor dat elk jaar ik mijn bikini uit de kast trek en denk "hmmmzz tijd voor vervanging" Naast dat door de bovenstaande factoren de bikini altijd uitgelubberd raakt, past/staat hij ook niet meer (#irritatie 2). Weer die confrontatie dat je op een of andere manier, ondanks dat je niet meer eet of minder sport toch weer bent aangekomen.
Nadat je dit feit maar gewoon hebt geaccepteerd komt de volgende beproeving; het kopen van een nieuwe (#irritatie 3). Je moet je tussen de badrekken van diverse winkels begeven, toevallig op hetzelfde moment dat een heleboel andere gefrustreerde vrouwen hebben besloten dat hun badgoed niet meer stond. Mensen hangen bikini's ook nooit goed terug aan de haakjes, waardoor ze schots en scheef als afdankertjes aan de rekken belanden (zeker bij winkels als de H&M) (#irritatie 4). Als je dan de badgoed rekken hebt bereikt, moet je er nog een exemplaar zonder miniem broekje uitzoeken (#irritatie 5). Hoewel ik best wel toegeven dat mijn achterste gewoon elk jaar groter wordt, weet ik ook zeker dat ze de broekjes elk jaar kleiner en kleiner maken. Waarom?! Kunnen die onttwerpers nou niet bedenken dat sommige mensen niet helemaal strak en dun zijn en liever enigszins bedekking op bepaalde lichaamsdelen willen hebben? Deze ontwerpers kunnen toch niet allemaal mannen zijn?! Als je dan eindelijk een enigszins geschikt model hebt gevonden, moet je hem nog passen; in de rij voor de pashokjes (#irritatie 6), in pashokjes met super onflatteus licht en spiegels waarbij je alweer geconfronteerd wordt met van alles (#irritatie 7) heb je hem eindelijk aan... en kom je erachter dat je misschien toch een andere maat nodig hebt.(#irritatie 8) Dus dan moeten al je kleren weer aan, moet je weer de winkel doorbanjeren en als je echt pech hebt, na weer in de rij gestaan te hebben, kun je eindelijk de goede bikini aandoen. Nog even een voetnoot: het kost minstens 3 winkeltripjes naar een heleboel verschillende winkels en vaak ook nog verschillende steden voordat je eindelijk dé bikini hebt gevonden.

Volgende week wordt voor mij bikini-zoek week, maar misschien, héél misschien heb ik dit jaar geluk ;) Anders moet ik ook nog wat andere dingetjes hebben, en gelukkig is in Amsterdam altijd wel iets leuks te koop :)

Fijne paasdagen & veel liefs,

Balance

2011-04-20T00:42:00.003+02:00

Sometimes losing balance for love is part of living balanced life

~ Elizabeth Gilbert uit Eat Pray Love

De week van A tot Z(orro)

2011-04-08T18:53:00.003+02:00

It's just a ride
It's just a ride
No need to run, no need to hide
It'll take you round and round
Sometimes you're up sometimes you're down
It's just a ride
It's just a ride
Don't be scared, don't hide your eyes
It may feel so real inside
But don't forget enjoy the ride

~R.E.M

Sommige weken zijn gewoon beter dan andere; ze zijn vol met activiteiten en aan het eind van de week denk je echt "zo dat is voorbijgevlogen" op een goede manier. Dit was voor mij zo'n week. Ik zit nu in de trein terug naar mijn ouders, en hoewel ik nogal moe ben, voel ik me goed. Het ladschap lijkt prachtig groen, met een zon die laag aan de horizon alles een orangje gloed geeft. Het ziet er warm en uitnodigend uit, en op het moment dat ik twee zwanen in een weiland zie staan, ben ik blij dat ik in Nederland woon.

Maandag had ik mijn eerste werkdag, die vooral bestond uit aan alle producten ruiken, voelen en er dingetjes over leren. Verder heb ik die dag de kassa leren bedienen. Het is lastig voor te stellen dat ik een paar maand geleden nog volle dagen over een terras rende en manoeuvreerde met een dienblad, en vervolgens 's avonds nog gerust kon gaan hardlopen of fietsen. Aan het eind van de dag voelde ik mijn hielen, kuiten, benen, rug en schouders al.. tjeeempie. 's Avonds was ik dus knock-out, maar ik zette me er toch toe om nog een werkgroepopdracht voor te bereiden. Dinsdag had ik college en werkgroep, gevolgd door boodschappen doen en dan het volgende bericht krijgen; Zorro is afgelast.... =( Neeeeeee

Ik had echt al maanden en maanden geleden kaartjes voor Zorro de musical gescoord. De kaartverkoop was nét begonnen en de serie Op zoek naar was nog niet begonnnen, waardoor het dus nog niet stromliep met de kaartjes. Daardoor had ik prachtige 2e rangs plekken kunnen krijgen, op rij 15 (de verst naar voren 2e rangs stoelen) voor de 1e week dat Zorro zou draaien dus :) Toen Tommie de serie won, en daarmee Zorro werd, liep de kaartverkoop ineens storm. Alle dagen in het DeLaMar theater waren praktisch uitverkocht. Dus toen die stomme persoon belde en zei dat de voorstelling op donderdag 14 april niet kon doorgaan om een technische reden (en de dagen daaromheen konden wel gewoon doorgaan!!!:O) was ik nogal pissig. Na druk overleg met mijn moeder besloten we dat we dan maar de kaartjes naar Juni in theater De Spiegel zouden omboeken. Máár toen... zagen we dat er toch nog wat plaatsen op vrijdag 15 april over waren; we zouden dan wel wat moeten bijbetalen, maarja, we hadden ons er zo op verheugd dat ik dat wel even zou regelen ^^ Dus ik de ticketservice bellen en uiteindelijk komt het erop neer dat we voor slechts 5 euro meer 1e rangs plekken op rij 9 hebben! Rij 9... dan kan ik Tommies zweetdruppels gewoon tellen (zeker met mijn theater-verrekijker)

Daarna op dinsdagavond nog even vet fanatiek BBBB training gedaan en nog een werkgroep voorbereid. Woensdag toch al wel spierpijn in mn kuiten hebben door de "bounce dames, BOUNCE!!!!!" oefening (de instructrice is echt zooo fanatiek, die zit de zaal door te rennen en te gellen KOM OOOOP) Wat ook wel grappig is trouwens, is dat een andere instructrice van de sportschool bij mij in college zit :p Woensdag ook nog even vergaderen en een "Vrolijk Pasen" borrel organiseren voor volgende week met een andere vereniging. 's Avonds ging ik eten met een vriendin, iemand van een heel andere studievereniging, die ik anders nooit was tegengekomen, maar door het organiseren van het gala met deze vereniging, heb ik haar leren kennen. Supervet dat hoewel het gala al 2 maand geleden is, we toch zo'n klik hadden dat we nog gewoon contact hebben. Binnenkort ga ik met haar naar Kickboksen haha. Dat gaat wat worden, twee blonde meiden tussen al die jongens in de kickboksles .. Hoewel we hadden afgesproken voor het eten, hadden we het zo gezellig dat ik pas om half 1 thuis was.

Donderdag weer werken. Het is leuk als mn collega zich verbaast dat ik de kassa nu al onder controle heb en me zo goed red met de klanten. Het is leuk als ze zoveel vertrouwen in je heeft, dat ze even weggaat voor een snelle rookpauze. En al is het maar 5 tot 10 minuutjes, het is toch wel een kick als je in je eentje een winkel runt ;)
Vanochtend even inkopen doen met een studiegenootje voor de paasborrel. Toen we bij de Blokker waren, zag ik ze... supercool, en nee, het was niet het zingende en swingende kuiken, nee het waren échte paashaasoren. Grote, zachte pluche paashaasoren. Dus natuurlijk gaan wij twee nu mét paashaasoren naar de borrel :p Als organisatoren moet dat kunnen, toch?
Vanmiddag moest ik weer werken (normaal ga ik niet 16 uur in een week werken hoor, dat is toch wel veel)en heeft mn collega me opgemaakt, met een paar kleine veranderingen zag ik ereens heel glamoureus uit. Het geeft me wel zelfvertrouwen, zo in een winkel staan en al die mensen adviseren over producten. Het feit dat ik dat gewoon al kan na 3 dagen geeft echt een goed gevoel.
Maar of ik voel dat ik veel gewerkt heb! Mijn benen doen echt pijn en ik ben ook best moe van zo'n intensieve week met veel werkgroepen die ik allemaal (soms nog tot láát in de avond) moest voorbereiden, werk , sport enzovoorts. Maar hoewel ik moe ben, voel ik me ook wel heel tevreden :)

Omdat ik bijna bij het station ben waar ik moet overstappen, zal ik een eind breien aan deze golf van optimisme. Wel moet ik nog even zeggen dat volgende week net zo goed lijkt te worden met de paasborrel, een bijeenkomst in Leiden om te gaan brainstormen met mijn mede projectleden over manieren om geld te gaan ophalen voor de stichting. Verder is volgende week natuurlijk de week van Zorro :) Kijken of ik mijn handtekeningen collectie kan uitbreiden......

Liefs,

Activate self esteem

2011-04-04T23:27:00.002+02:00

Dit is wie ik ben. Moet ik me neerleggen bij het feit dat ik er zo uitzie, mijn gebreken accepteren en mijn goede eigenschappen omhelzen? Of is het juist goed dat ik streef naar verbetering, mij zo bewust ben van mijn tekortkomingen? Moet ik het hiermee doen of is er meer? Kan ik er wel meer uithalen?

Ik zit in een soort tussenfase; nog niet helemaal klaar om los te laten, om die knop om te zetten. Er zitten nog twijfels. Gedachten en angst zitten me in de weg. Er moet nog iets worden afgebroken, een blokkade die van de weg gesleept moet worden, namelijk die gedachte dat ik het voor anderen doe.
Om het beeld dat anderen van mij hebben te verbeteren, om de woorden waarmee ik beschreven wordt door anderen te laten uitsluiten bij hoe ik me voel, bij wat ik wil zijn. Al is dat ook weer zo dubbel. Want hoe anderen jou zien; hoe kan dat zo anders zijn dan dat je bent? Want als je anders zou zijn, zou je wel anders overkomen, toch?

Ik wil af van die bevestiging die ik stiekem nodig heb van anderen.

Een Bodyshop value is "activate selfesteem". De eigenwaarde van de werknemers; straal uit dat je comfortabel in je vel zit, glimlach en dan maakt het niet uit welk figuur je hebt. Is het goed voor mij om ergens te werken waar alles om uiterlijke verzorging gaat? (natuurlijk gaat het bij de Bodyshop om de bescherming van de natuur door het gebruik van natuurvriendelijke verpakkingen, materialen, het gebruik van community trade producten, mensenrechten, proefdiervrije producten enzovoorts. Maar dat is niet het eerste waar klanten op letten, klanten willen een product dat werkt en ze kijken naar de verkoopmedewerkster omdat die de producten weerspiegelt, dus eigenlijk draait het wel degelijk om het uiterlijk)

Zal ik meer gaan stralen of zal ik me alleen maar minderwaardig gaan voelen?
Word ik sterker met de tijd? Sterker van de dingen die ik onderneem. ondanks dat ik me zo zwak voel omdat ik geen dieet kan volgen zonder te falen of frequent naar de sportschool kan gaan. Ik wil graag geloven dat mijn nieuwe baantje me gaat helpen bij het activate'en van mijn self esteem. Ik sta er in elk geval voor open.

Het wordt een experiment....

Jaloezie

2011-03-27T16:12:00.004+02:00

My dreams are bigger than me
How will I get there?
Who will I have to be?
I'm so eager and I'm so scared
There's so much to see
Everyday I feel a little more like me

~ Butterfly Boucher

Jaloezie is zo'n vreemd iets. Soms komt het over als iets goeds. "Oh ik ben zo jaloers!" is een correct antwoord als iemand een weekje naar een zonnig oord op vakantie gaat. "ik ben echt jaloers op jou kamer, op jou benen, op jou schoenen" wordt gezien als compliment. Dat soort jaloezie wordt ingezet als positief wapen, soms zelfs met lichte zelfspot. Vaak wordt het niet eens gemeend; ik heb het zelf ook wel eens gezegd, terwijl ik ondertussen eigenlijk nog net zo blij met mijn kamer, ondanks dat die lang niet zo groot was als de kamer van desbetreffend persoon zou ik echt niet willen ruilen. Maar als iemand heel trots is, dan floept zo'n "ik ben jaloers" opmerking er weleens uit.

Nee, dat soort jaloezie -of het nou gemeend is of niet- is "goed". Het is de jaloezie waar niet over gesproken wordt die pijn kan doen. Die jaloezie kan beide betrokken partijen een heel ongemakkelijk gevoel geven, het kan groeien, bemoeilijken en uiteindelijk uitgroeien tot wrok. Waarom zij wel en ik niet?
Ze begrijpen misschien wel dat er reden is tot jaloezie, maar dat verandert niet dat ze willen dat je er voor hun bent. Dat jij dat helemaal niet wil, dat geef je niet toe. Maar soms heeft iemand niet door dat jij jaloers bent, en begrijpt daarom niet waarom je niet gewoon blij voor haar kunt zijn.
"Waarom kun je niet in mijn geluk delen?"
Je kunt niet antwoorden hoe je zou willen. Je kunt niet zeggen "het doet pijn, diep vanbinnen, omdat jij iets doet of hebt wat ik zo graag wilde." En daarom draai je er maar omheen. Het weerhoudt je, omdat je ergens ook wel weet dat het onredelijk is. Of is het toch terecht? Het kan je boos maken, waardoor het mensen tegen je in het harnas jaagt. Maar eigenlijk ben je niet boos op hen, het dat is het onredelijke gedeelte, eigenlijk ben je boos op jezelf. Wat jij zou dat ook best kunnen hebben, als je maar wat meer ondernomen had. Als je maar niet zo bang was geweest, niet zo afwachtend, maar er gewoon vol voor was gegaan.

Ik denk dat jaloezie iets menselijks is, waar je je niet voor hoeft te schamen. Het is niet erg om even wat afstand te nemen, om te verwerken dat zij iets doet wat jij zou willen. Het is rot voor jou, maar geen reden om haar te straffen. Als we "ik ben jaloers" kunnen zeggen op momenten dat we het niet echt menen, dan kunnen we toch ook wel doen alsof we niet jaloers zijn, en zeggen "gefeliciteerd, ik gun het je van harte" ondanks dat we dat eigenlijk niet doen.

Het allerbelangrijkste is om ervoor te zorgen dat je niet zo jaloers hoeft te zijn. Ga achter je eigen dromen aan. Zoek ze bij elkaar en langzaam maar zeker zal de puzzel steeds verder compleet raken. En laat je niet tegenhouden door mensen die je niet steunen! Want zij; zij zijn waarschijnlijk gewoon... jaloers.

Succes!
Liefs,

Oorlog

2011-03-21T10:00:00.002+01:00

Eigenlijk is het altijd oorlog.
Ik was een keer in de Beagle & Beans, waar ze bij het toilet een tafeltje met allemaal kaarten, foldertjes enzo hadden liggen. Dus ik stond daar te wachten en vond een kaart, die daar lag omdat het 27 januari Gedichtendag was, met het volgende gedicht erop;

Poëzie
Eergisteren was het oorlog
gisteren ook
en nog altijd in mijn heden
dat niet alleen van mij is

geld sluipt rond over de wereld
betaalt zichzelf met oorlog

oorlog mag zijn naam niet dragen
noemt zichzelf defensie

poëzie is het struikgewas
waarin ik me verberg
als de soldaten komen
in hun gierende tanks

~ Remco Campert, uit: Een oud geluid

Ik las het pas echt toen ik thuis was. Ik las het, en vond het zo'n ongelofelijk mooi gedicht, dat ik de kaart heb ingelijst. Het helpt me te herinneren hoeveel impact iets kan hebben. "in mijn heden, dat niet alleen van mij is".

De rebellen tegenover de aanhangers van het regiem; vol haat staan ze tegenover elkaar. Vuren ze raketten af, bombarderen ze hoofdkwartieren, halen ze vliegtuigen uit de lucht. Alles draait erom elkaar maar een kopje kleiner te maken. En toch zijn het allemaal mensen, mannen met een vrouw en kinderen. Mannen geboren en getogen op dezelfde grond. Eerst waren het buren, en nu zijn het vijanden. En de rest van de bevolking? Die moet zich verbergen zich in het struikgewas...

Liefs,

Ik ga!

2011-03-20T10:53:00.004+01:00

And I know how I feel
It's a new dawn
It's a new day
It's a new life
For me
And I'm feeling good

And this old world is a new world
And a bold world
For me
And I'm feeling good

~ Nina Simone

Yesssss I'm feeling good =)
Maanden had ik het al in mijn hoofd; ik zou in de zomer een vrijwilligersproject in voormalig Joegoslavië willen doen. Ik had besloten dat ik voor mijn idealen zou gaan, alleen met onbekenden. Dus 16 Februari ging ik naar de voorlichtigs- en inschrijfavond. Op 4 maart kreeg ik mail dat ik was uitgenodigd op de kennismakingsavond. Deze kennismakings, waaruit de final selection gemaakt zou worden, was 16 Maart. Afgelopen woensdag ging ik naar Leiden, zat ik met zelfvertrouwen aan die tafel, met onbekende mensen die misschien mijn reisgenootjes, mijn mede wereldverbeteraars zouden worden. Het waren super toffe mensen, waar ik vast goed mee op zou kunnen schieten. Nu wilde ik alleen maar meer gaan.
Na die avond werd het wachten op het Verlossende mailtje/telefoontje. Zaterdag was hij daar dan, een mailtje met als onderwerp "goed nieuws". Toen ik de mail las, en nog een keer om het zeker weten te weten (het stond er toch echt; geen twijfel over mogelijk) deed ik mijn vreugde dansje. Ik zou meegaan! Hier ga ik heen! Trots op mezelf. Blij omdat ik werd uitgekozen, gewoon om wie ik ben. Niet alleen bij dit project, maar ook bij de Bodyshop. Gewoon om wie ik ben.

Toen was ik in een Jazzy Lazy muziek mood, oftewel van die nummers die Micheal Buble altijd covert. Het nummer Feeling Good, orgineel van Nina Simone, in de versie van Micheal Buble: (ps luister vanaf 0.54! Niet na 15 seconden al wegklikken met het idee van "hmmzz vind ik niks" Want na 0.54 komt de verandering en wordt het echt mooi)

And I'm feeling good...

Liefs,

Wachten

2011-03-18T12:32:00.003+01:00

Ik wacht en ik wacht.
En wachten duurt zo lang...

Ik vernieuw de pagina, en nog eens en nog eens. Telkens weer check ik mijn mail en mijn telefoon. Omdat ik zit te wachten op een bericht...

Een belangrijk bericht, wat veel bepaald.

Hoewel ik al heel veel blijheid heb opgebouwd deze week; ik kreeg woensdag bericht dat ik mijn tentamen (waarvan ik dat echt nooit had verwacht) had gehaald, toen kreeg ik donderdag bericht dat ik was aangenomen bij de Bodyshop (waar ik super blij mee ben, want het was een sollicitatiegesprek heel erg gericht op mij als persoon, of ik in het team pas, mijn persoonlijkheid dus. Bovendien is het echt een baantje wat ik heel graag wilde. Toen ik solliciteerde had ik die passie nog niet, maar hoe langer ik wachtte op antwoord (1week) en vooral toen ik het gesprek had gehad, kwam ik erachter hoe erg geschikt deze baan voor mij zou zijn. Bezig zijn met ecologische, fair trade producten, mensen adviseren over make-up en gezichtcremes: alles wat eigenlijk geweldig is voor iemand die al zo bezig is met persoonlijke verzorging.)

Dus om deze twee dingen ben ik al heel erg gelukkig. Maar ik hoop zo ongelofelijk erg dat al het goede in drieën komt.

Ik wil zo graag...

Happy birthday!

2011-03-12T00:07:00.003+01:00

Happy Birthday to me...
Happy Birthday dear Chemistry,
happy birthday to me :)

Het is zo facinerend om je oude blogs terug te lezen. De blog die ik begon onder het synoniem Luna, maar wat ik achteraf toch onzin vond. Ik hoef mezelf niet te verbergen onder een alias. Dit zijn ,omenten waarop ik toen aan dacht, ik me toen druk over maakte.. die momenten zijn voorbij.

Ik lees terug over de 5e klas; Rome reis, musical Joseph, de bbq wat ik toch wel als de start van mijn vriendengroep van toendertijd zie, mijn onzekerheid, mijn dieet, en de twijfel of mijn cijfers wel goed genoeg waren om over te gaan.
Daarna lees ik over de 6e klas; het jaar waarin ik 3x zoveel berichten had als het jaar ervoor. Het jaar waarin ik eigen schrijfsels poste en liet lezen aan anderen, nog steeds voortdurend heen en weer hobbelde op de achtbaan van dietiek en zelfhulpboeken. De zoektocht naar een galajurk, maar ook naar liefde. Een jongen die mij beter bleek te kennen dan ik dacht, studiekeuze, studietwijfel, examenstress, vakanties, nummers waarvan ik vergeten was hoe mooi ze waren. De start met het DayZero's project,omdat ik nou eenmaal meer wil. Meer dan alleen dromen.
Dan lees ik door tot eind 2010, waarin ik een nieuwe start maakte. Veel verandering; het opgeven van bepaalde passies, bepaalde stukjes Floor, zoals paardrijden en mijn baantje bij de Croissanterie bij de mensen waar ik 4 jaar voor heb gewerkt. Stukjes van mijn leven die ik heb afgesloten (soms niet helemaal moet ik zeggen; ik mis de paarden veel meer dan ik had verwacht, maar ik weet zeker dat ik weer zal rijden) Het zijn stukjes die ik heb laten gaan, maar waar ik ook weer veel voor in de plaats heb gekregen. Pilates, autorijden, andere hobby's die ik kan ontplooien als koken, maar ook mijn organisatie talent komt binnen de vereniging steeds beter uit (ik ben zelfs al gevraagd om volgend jaar bestuur te worden) Toch was het een start die toch niet helemaal nieuw was, want oude twijfels, onzekerheden, maar ook oude vriendschappen en dromen bleven bestaan.
Naarmate het nieuwe jaar naderde ging het beter. Tot slot is er 2011, waarin ik mijn plannen echt probeer te laten uitkomen. Oke ik weeg meer dan ooit, ben nog steeds op dieet, ben nog steeds alleen. Maar ik probeer. Ik solliciteer (nu wacht ik op antwoord van de BodyShop). Ik heb me opgegeven voor een vrijwilligersproject in Servie nota bene. Er zijn nieuwe vriendschappen ontstaan, soms uit onverwachte hoek. Een gevoel van op je plek zitten...

Al met al staan er zoveel berichten op mijn blog, waarvan ik nog steeds hou, van de naam, van mijn paarse lay-out, van mijn quotes aan het begin van elk bericht. En dan bedenk ik dat hier mijn leven van de afgelopen paar jaar in een notendop staan. Het is vreemd om alles te lezen, te lezen hoe ik verander, en hoe ik sommige dingen hetzelfde blijven. Nog steeds op zoek naar sommige dingen.

Ik trots op wat ik bereik.
Dit ben ik.
Happy Birthday to me!

Heel veel liefs,

fail

2011-03-09T18:40:00.005+01:00

Ik zit mezelf zo ongelofelijk erg in de weg. Het frustreert me, het maakt me bang en nog onzekerder.
Vanmiddag had ik tussentijdse toets. Dus ik was zenuwachtig. Superzenuwachtig voor een tussentijdse toets. Wat hangt daar vanaf? Alleen of ik wel of geen speciale verichtingen hoef te doen op mijn echte rijexamen. Het is voor feedback, om te ervaren hoe het is om zo'n examinator naast je te hebben. Om tien voor drie komt mijn instructeur me ophalen, nadat ik mezelf de hele ochtend al in de zenuwen heb gepraat. Eigenlijk zat ik om 11 uur al te wachten totdat het tijd was om te gaan. Dus op de heenweg naar het CBR ging het superslecht. Wat betekent dat ik van alles verkeerd deed, een noodstop moest maken, waardoor ik na een stopstreep stilstond, een afslaande motor.. al met al een hopeloze rit. En daar sta je dan bij het CBR; je krijgt een superaardige examinator toegewezen. Een examinator die meteen doorhad hoe zenuwachtig ik werd. Niet dat dat hielp, want door zijn aardigheid "waarvoor ben je zenuwachtig?" werd ik alleen maar emotioneler. Waarom? "omdat ik het zo graag goed wil doen" En ik gewoon al wist dat het geen goede rit zou worden. Ik voelde het opborrelen. Maar ik glimlachte dapper en begon te rijden. Superslecht. De motor is me 3x afgeslagen. De eerste keer was het nog van "oke kan gebeuren, rust blijven" en de examinator deed echt zn best. Ik ook trouwens. Maar daarna ging het gewoon van kwaad tot erger. En dat heb ik nou. Als er iets misgaat dan is dat bij mij altijd het begin van een enorme kukkeling naar beneden. Dan ben ik als sisyphos op het moment dat de steen net 1 stap van de top is... en weer naar beneden rolt. Het verbijsterende is nog dat mijn speciale verichtingen prima gingen; de omkeer opdracht, in parkeerkeren en de stopopdracht. Goed uitgevoerd en daarmee heb ik dus gewoon vrijstelling gewonnen. Dus ik zou superblij kunnen zijn. In principe. Maar dat ben ik niet omdat ik zo streng ben voor mezelf, omdat die motor me voortdurend afsloeg, omdat ik me schaam en omdat ik zelf het grootste struikelblok ben. Maar hoe moet het anders???

Treurig- Treuriger- Ik

2011-03-06T21:20:00.007+01:00

Maybe I give up too easy, maybe I don't fight enough
Maybe my heart is afraid of falling in love

If I don't try I won't know
These walls that surround me they're strong and they're tall
I could slip and fall with noone to catch me at all
And end up alone

~Holly Williams

Soms vraag ik me af hoe ik hier beland ben. Hier in de grotere zin van het woord.'Hier' als in deze gedachtenmode. Ik heb mezelf geprogrammeerd om op een bepaalde manier te denken en eigenlijk irriteer ik me te pletter aan mezelf. Maar hoe verander je je manier van denken? Hoe verander je je manier van voelen, ervaren, geloven?

Te naief, te onrealistisch, te afhankelijk. Want ik weet dat ik niet de deur uit durf zonder make-up op. En dan bedoel ik letterlijk de deur als in mijn kamerdeur. En eigenlijk ga ik ooit nooit de deur uit zonder na te denken over mijn kleding, styling. Onder het motto "je weet nooit wie je tegen komt". Maar eerlijk gezegd maakt het me geen donder uit wíe ik tegenkom. Als ik überhaupt het risico loop iémand tegen te komen, en dat includes mijn ganggenootjes, dan ga ik niet onopgemaakt, in slobberkleren de deur uit. Ter benadrukking: mijn kamerdeur die leidt naar de gezamelijke hal en keuken. Hoewel ik natuurlijk altijd al wist dat ik dat doe, besefte ik zonet pas dat ik serieus langer bezig ben geweest met in de spiegel kijken dan dat ik erover deed om de gang door te lopen, mijn lasagna in de ovenmagnetron te doen, 8 minuten te wachten en weer terug te lopen. Zonder iemand tegen te komen. Na het eten trotseerde ik weer de gang, waarbij ik wel 2 huisgenootjes tegen kwam, om de stofzuiger te pakken. En ik was opgelucht toen ik weer in mijn kamer kwam dat ik in ieder geval een "goede" indruk had gemaakt. Belachelijk eigenlijk. Ik voel dat het belachelijk is, ik weet dat het belachelijk is en toch kan ik me er niet toe zetten om bij bewijs van spreken in mijn pyjama de gang op te gaan, laat staan naar college zonder een ritueel van kleren uitkiezen, make-up, haar van 25 minuten.
Ik besteed zoveel tijd (en geld: er gaat gewoon evenveel geld naar kleding, shampoo, lipgloss, armbanden, foundations enzovoorts per maand als naar boodschappen) aan de manier waarop ik eruit zie en levert het ook maar iets op....? NEE
Dus nu voel ik me gefrustreerd én belachelijk.
Ik flirt met jongens waarmee ik eigenlijk absoluut niks zou willen, niet voor hoe korte tijd dan ook, om een soort van validatie te krijgen. En dat zijn momenteel ook de enige types die enige aandacht aan me besteden. En ook nog eens de types die over het algemeen nogal verlegen zijn als het erop aankomt, en absoluut geen move maken. Tenminste ergens hoop ik dat dat de reden is, en niet dat zelfs deze jongens mij niet willen. Want dan wordt het wel een hele treurige bedoeling.

Wat doe ik verkeerd?!

Ben ik arrogant bezig? Is het arrogantie of kieskeurigheid? Wat het ook is, het geeft me niet echt een beter gevoel, want beide laten me voor de zoveelste keer alleen achter.

Oke het wordt dringend tijd om deze blog te stoppen voordat ik mezelf nog verder naar beneden praat, verzwelg en op een diep en donker gedachteneiland beland.

Tabee,

I go the distance....?

2011-03-05T12:39:00.004+01:00

I'll be there someday
I can go the distance
I will find my way
If I can be strong
I know every mile
Will be worth my while
When I go the distance
I'll be right where I belong

~Hercules

Dit is een van mijn favoriete nummers qua tekst. Elk couplet weer is een tekst zo waar. -zie volledige tekst- I can relate. Het Nederlands kent geen woord voor relate. Je kunt zeggen "het betreft mij" of "het gaat mij aan" of "het verhoudt zich tot mij" maar dat is zo passief. Ik vind het lang niet zo mooi, niet zo duidelijk en krachtig, als I relate, waarin duidelijk is dat I een werkwoord doet, iets voelt.

Ik moest van de week voor het eerst een practicumverslag in het Engels maken. Dat is lastig, wetenschappelijk Engels schrijven, op zo'n manier dat het lekker bekt, om het zo maar even te zeggen. Het is ook lastig, omdat ik stiekem dol ben op verslagen maken, omdat dat toch wel een ultieme manier is om heerlijk pietluttig en perfectionistisch bezig te zijn. Ik wil perfectie zinnen, lopende zinnen, perfecte woordcombinaties, professionele woordcombinaties; alles wat moet in een verslag en waarvan ik hou om het te creeeren. Toch moet je oppassen voor luchtige labpartners die het liever maar gewoon af hebben en allen hun eigen manier van schrijven en werken hebben. Een manier die niet overeenkomt met mijn manier. En dan moet je consessies doen, want hoewel ik me meestal al héél erg inhou, kan zelfs mijn ingehouden commentaar overkomen als kritiek. En zo bedoel ik het niet. Hun werk kan best al wel een 7 of 8 zijn; maar ik ga voor een 10. Anders voel ik me niet voldaan als ik het inlever. Dit geldt overigens niet voor tentamens, dat heb ik al losgelaten. Ik leef liever wat meer, dan dat ik een hoger cijfer heb. Nu moet ik alleen oppassen dat ik niet te nonchalant wordt en alleen maar zessen haal, want op langer termijn word ik daar ook weer niet gelukkig van.

Terug naar Go the Distance; waarom is deze lyrics nou zo kippenvel bezorgend? Altijd heb ik dromen. Maar dromen alleen is niet genoeg; ze moeten uitkomen. Mijn dayzero list is daar een voorbeeld van (trouwens; ik heb dinsdag voor het eerst bloed gedoneerd, nadat ik de vorige keer voor een check was geweest, was het nu tijd voor een halve liter van mijn gezonde veel ijzerbevattende bloed om in een zakje te stromen. Het viel reuze mee. En met deze goede daad heb ik goal 7 gehaald)
Maar er is iets anders, wat ook verweven zit in bijna al mijn andere doelen, dat heeft iets te maken met een zoektocht naar identiteit, geluk, waardering, ondernemen en vrijheid. En het komt dichter en dichterbij. Ik ben uitgenodigd voor de laatste en definitieve selectie-ronde van het project. Over twee weken zal ik weten of ik van de zomer mee mag, of ik die lieve kindjes kan gaan helpen, die interessante mensen mag ontmoeten, kan gaan snuffelen aan het eten, de geur, het landschap en de cultuur van de Balkan. Het is qua afstand net zover Sevilla,Zuid-Spanje; Bari,Zuid-Italie. En toch is het net als met Griekenland, wat slechts een luttele 600 kilometer verder ligt (evenver als Amsterdam-Parijs) het klinkt ver weg.
Anders. Ontzettend spannend... en misschien ga ik erheen. Ниш Србија, of anders gezegd Republika Srbija...

љубав, (wat je uitspreekt als Ljubav oftewel liefs)

ps Ik ga met hemelvaart ook nog eens op studiereis naar Boedapest, how cool is that! Oei, ik moet wel echt even werk gaan zoeken. Laat ik eens zo eens gaan ronddolen hier in de buurt om te kijken waar ik nog meer kan solliciteren.

No risk

2011-02-26T20:29:00.003+01:00

"je kunt niet leven met het risico nul"

~ Prof. Dr. Rien Aerts (Ecologist)

Zo zit je half te slapen bij een college over ecologie. Wat op zich best interessant is, en zeker een gebied waarop veel te winnen valt. Toch was het 9 uur 's ochtends en daarmee per definitie enigszins slaapverwekkend. Toen hoorde ik mijn docent zeggen -in een geheel andere context weliswaar, namelijk in de context over de schadelijkheid van brandvertragers- dat je nou eenmaal niet kunt leven met het risico nul. Je kunt niet leven zonder blootgesteld te worden aan toxines, van welk soort dan ook.
Nou het geldt niet alleen voor letterlijk chemische toxische verbindingen, maar over alles.

Donderdag moest ik naar een practicum. Een practicum waar ik op zich heel veel zin in had, maar er was 1 nadeel. Ik had nog geen partner. Enigszins ongelukkig ingedeeld in subgroepen, zag ik daar best wel tegenop. Dus ik bestudeer donderdagochtend nog even goed de deelnemerslijst, en herken een paar namen. Dus ik besluit -eenmaal bij de practicumzaal aangekomen- heel tactisch een praatje met die persoon aan te knopen om zo heel casual te kunnen zeggen "heb jij al een labpartner?" Gelukkig werkte mijn tactiek en dit ik uiteindelijk in een best chill groepje. NU lijkt het alsof het niks is. Het lijkt zo gewoon en het voelt een beetje stom om er eigenlijk een punt van te maken. Maar ik zag er zo ongelofelijk tegenop. Ik zag al een typische trefbalteam-kies-situatie voor me, waarin ik dan de persoon zou zijn die als laatste over was.
Als ik daaraan denk, moet ik eraan denken hoe erg het zou zijn om gepest te worden. Hoe ongelofelijk erg dat je naar beneden haalt, je zelfbeeld aantast voor de rest van je leven. Hoeveel invloed het kan hebben, alleen omdat jij toevallig... waarom eigenlijk? Omdat jij toevallig uitgekozen werd als slachtoffer. Graag zou ik wat doen... maar hoe? Wordt vervolgd..

Ik word zo opgehaald om met een paar vrienden naar de film Loft te gaan.. dus ik moet haasten! Ik ben namelijk bezig met een missie; een week lang écht overal op tijd komen. Geen renacties voor de trein, geen via de achterdeur de collegezaal inglippen omdat het toevallig 3 minuten over 9 is. Nee gewoon stipt op tijd, en misschien zelfs wat te vroeg! ;)

Liefs,

wandeling

2011-02-23T17:35:00.003+01:00

Een roeier op de Amstel, een heerlijk zonnetje, bitterkoud en een wandeling van 1,5 uur.
Dit is gewoon mijn achtertuin...

Filmklassiekers

2011-02-22T21:52:00.005+01:00

Jennifer Cavalieri: You look stupid and rich.
Oliver Barrett: Well, what if I'm smart and poor?
Jennifer Cavalieri: "I'm smart and poor.
Oliver Barrett: Well what makes you so smart?
Jennifer Cavalieri: I wouldn't go out for coffee with you that's what.
Oliver Barrett: Well what if I wasn't even gonna ask you to go out for coffee with me?
Jennifer Cavalieri: Well that's what makes you stupid.

~ Love Story (1970)

Ik heb dol op films, dat was al bekend. Een tijdje heb ik geen film gezien, als ik tv keek (of eigenlijk laptop-keek) was het een aflevering van Charmed of The OC, afleveringen die maar 38 minuten duren dus. Maar films zijn geweldig en echt wel de moeite waard om 2 uur voor te gaan zitten.

Om mijn horizon te verbreden ben ik voor dayzero doel 78 een lijst aan het maken met 10 film klassiekers die ik nog nooit heb gezien, maar die je eigenlijk wel gezien moet hebben.
Natuurlijk zijn er veel meer klassiekers, en misschien ook wat klassiekere klassiekers (te denken aan; how to kill a mockingbird)maar die zijn gewoon niet leuk om te kijken, en je moet het jezelf natuurlijk nooit moeilijker maken dan het is.

Dus hier mijn lijst met klassiekers:

- Love Story (1970)
- It's a wonderful life (1946)
- The Godfather (1972)
- Breakfast at Tiffany's (1961)
- The matrix (1999)
- Casablanca (1942)
- Psycho (1960)
- Dances with wolves (1990)
- Pulp fiction (1994)
- The way we were (1973)

Dances with wolves is een hele mooie tragische film (volgens mij moet een film bijna tragisch zijn om in de top 10 te belanden haha)over hoe vriendschap, puurheid, natuur, indianen en oorsprong.
Love story was qua verhaal niet veel bijzonders (toendertijd wel; het wordt gezien als de eerste echte romantische film) maar het heeft mooie en grappige dialogen en door de eenvoud is het gewoon een top 10 plekje waardig.

Ik sluit af met nog een dialoog uit Love story:

Jennifer Cavalieri: You're gonna flunk out if you don't study.
Oliver Barrett: I am studying.
Jennifer Cavalieri: Bullshit. You're looking at my legs.
Oliver Barrett: You know, Jenny, you're not that great looking.
Jennifer Cavalieri: I know. But can I help it if you think so?

with love,

Vroeger en Nu

2011-02-17T16:35:00.004+01:00

Reaching for something in the distance
So close you can almost taste it
Release your inhibitions
Feel the rain on your skin
No one else can feel it for you

Drench yourself in words unspoken
Live your life with arms wide open
Today is where your book begins
The rest is still unwritten

~Natasha Bedingfield

Er is een verschil tussen mij vroeger, een paar jaar geleden, een paar maanden geleden, middelbare scholier, onzeker, maar dromend en mij nu. Nu ben ik student, sterker, nog steeds dromend, maar het blijft niet bij dromen. Ik doe.
Ik wilde ontwikkelingswerk doen, al jaren dacht ik “als ik 18 ben, kan ik mee op van die interessante projecten in allerlei interessante landen” Nu wil ik dat nog steeds, dus ik ging woensdagavond naar een voorlichtings/inschrijfavond van stichting Wij Helpen Daar in Leiden. ’s Avonds heen, en ’s avonds weer terug. Ik heb me ingeschreven voor een project; activiteitenbegeleider in een weeshuis in Nis, Servië. Mijn ouders zijn nog niet overtuigd, maar ik ging en vond de sfeer, de personen –de mensen die mijn mede reizigers zullen worden- geweldig leuk en interessant. Dus ik pakte dat inschrijfformulier, motivatie, ervaringen, persoonlijke gegevens… oke ik was niet een perfecte kandidaat, maar ik stop met mezelf te vergelijken. Oke ik werk niet op een kinderdagverblijf, oke ik ben geen verpleegkundige in spe, ik heb geen indrukwekkend cv, niet zoals een aantal andere meiden (waarbij ik sneaky op hun blaadje heb gekeken) Dus dat heb ik allemaal niet, maar ik heb andere kwaliteiten. Voor dit project waren de meeste geïnteresseerden, dus de kans dat ik wordt uitgekozen gok ik op 50/50. Ondanks dat de mogelijkheid bestaat dat ik dus niet eens naar Servie kan afreizen, voelt het nu al als een overwinning. Ik heb het toch maar mooi geprobeerd. Bovendien heb ik nog andere opties openstaan; er is immers nog veel en veel meer te doen en te beleven.

Gisteravond besloot ik naar aanleiding van het volgende gesprek “was je serieus toen je zei dat je mee wilde naar een voetbalwedstrijd?” “ja!” dat ik maar eens moest gaan werken. Ik heb nou drie maand echt werkloos en daarvoor werkte ik ook 2 maanden een gering aantal ure, dat in combinatie met wonen in een stad met een heleboel leuke winkels, een heleboel dingen die ik wil doen, uitgaan, en mijn standaard kosten (te denken aan internet, telefoon, boodschappen) is alleen stufi toch een beetje beperkt. Zeker als je gewend was aan een leuk inkomen dat voorvloeit uit fooi en loon van zo’n 36 uur per maand werken) Dus ik besloot een baantje te zoeken. Wat is bij mij in de buurt? Winkelcentrum Gelderlandplein, daarna winkelcentrum Kostverlorenhof en ook Amstelveen Centrum is nog wel te doen. Wat voor baantje wil ik? Iets voor een paar maand, dus iets waar niet een hele lange inwerktijd is: horeca --> LaPlace. Dus hupsakee vandaag ging ik daar solliciteren en binnenkort krijg ik antwoord! Ik was niet “hired on the spot” maar ik denk dat ze me wel goed kunnen gebruiken :)

Vroeger bleef het bij dromen alleen, maar nu pak ik door. Wereld: pas maar op, Floor is in the running!

Liefs,

soms is alles mooi

2011-02-09T16:19:00.005+01:00

"Mevrouw Julia doet de ramen open
en ze weet geen woord voor de lucht die haar wangen aanraakt
en de zon heeft de kleur van honing

en ze weet
vandaag gaat het gebeuren
en ze denkt
maar eerst blijf ik nog even staan"

~ Tjitske Jansen, uit: Het moest maar eens gaan sneeuwen

Een gedicht dat me doet glimlachen, net als ik de hele week al kan doen. En deze week heb ik al zoveel reden om te lachen. In mijn vorige blog vertelde ik dat er veel stond te gebeuren. Nou vorige week dinsdag heb ik een stijldansworkshop gehad (dayzero punt 36)1, 2, chachacha... echt het is zo tof als een man je een beetje goed leidt en je de hele zaal wordt rondgezwiert! Bovendien is een man die kan dansen gewoon super sexy haha

Na dit leuke voorproefje was donderdag het gala. Het was echt een mega succes geworden *schouderklopje voor de organisatie, oftewel oa voor mezelf* 175 kaartjes verkocht :) Verder was alles picobello geregeld met een rode loper, witte heliumballonnen, nepsneeuw, welkomstdrankjes en niet te vergeten een lieve jongen als date. Al bleek bij onze super goedkope champagne toch een addertje onder het gras te zitten; het was een soort kinderchampagne met maar 1,1% alcohol haha ook hadden we veel meer champagne dan glazen, dus degene die zo slim waren om hun glas niet meteen weg te gooien (oftewel de commissie) konden eindeloos voor een refill gaan :p
De heenweg begon al geniaal, aangezien we van de club ook ons eigen toiletpapier moesten meenemen. Dus gingen een commissiemaatje die vlak bij mij woont en ik op weg met 100 rollen wcpapier! Daarnaast moesten natuurlijk ballerina's, makeup (ik was nogal in een haastige bui, aangezien ik maar een halfuurtje had voor mijn haar/makeup/omkleden, dus ik moest wat gereedschap mee om nog even te kunnen bijwerken voordat het feest echt begon), trui/legging, en hele mikmak mee, want om nou half Amsterdam door te steken en vervolgens buiten 50 ballonnen op te hangen met alleen een cocktailjurkje aan is toch een beetje koud in februari... Toen we -met de tassen wc-rollen- in de tram zaten, kwam er toch een apart figuur bij ons zitten! Een zéér vreemde man, die maar niet ophield met praten over hoeveel huur hij betaalde, de synagoge, wat hij het weekend ging doen, wat voor bloemen hij voor zijn zus had gekocht, hoe kort het leven wel niet was, enz enz... hij hield maar niet op te praten tegen mijn medecommissie-lid. Ik lag natuurlijk helemaal dubbel, vooral om haar ijzeren gezichtsuitdrukking toen zij op de vraag van de vreemde man "waarom hebben jullie zoveel wcpapier gekocht?" antwoordde "tsja, we moeten gewoon vaak naar de wc" (oke ik denk dat je erbij had moeten zijn, om het net zo grappig te vinden als ik) Oftewel een zeer geslaagd feest!

Rustig weekendje gehad, ofnouja rustig Zaterdag ging ik met mijn moeder naar Arhnem (dayzero doel 29) omdat het de laatste dag was van de kruitvatactie, en we hadden nog twee kaartjes liggen. Dus op naar Arhnem en na een héle boel treinpech (van aanrijdingen, 20 min vertragingen, defecte koffiemachines in de Kiosk, tot onverhoopt de trein uit moeten omdat hij ineens niet meer verder ging) waren we pas om 1 uur 's middags in Arhnem. Een gezellige, wel redelijke kleine stad, dus voor deze ervaren shoppers makkelijk te doen in een middagje ;) Ik ben de laatste tijd echt verslaafd aan beagles!! Dus toen mijn ouders in Amsterdam waren heb ik ze verplicht naar de Beagles en Beans te gaan, waarna mijn moeder ook helemaal een B&B fan is geworden. Dus een heerlijke beagle als lunch (al is de walnoot-honing cream net echt aan te raden; de zontomaatjes rode pesto cream echter wel! Ook het aardbeiensapje is een aanrader!) Ik heb nog even een setje prachtige plint poeziëkaarten gekocht, waarvan bovenstaande er 1 van was.

Toen heb ik als klap op de vuurpijl maandag mijn autotheorie gehaald! Ik was van te voren super zenuwachtig, de proefexamens gingen slecht en mijn zelfvertrouwen daalde tot ver beneden het nulpunt. Nadat ik mezelf moed insprak "iedereen kan het halen, dus jij ook" ging ik vol zenuwen die zaal in. Gelukkig had ik een vet goede plek; goed beeld op het scherm dus dat stelde mij al wat gerust. Toch had ik na de tijd een wrangend gevoel. Na 10 minuten wachten kwam de vrouw de zaal weer binnen met een stapel papieren... "Nummer 37" en nummer 37 haalde haar papiertje op, keek en YEAAHH GESLAAGD.

Ik heb een voornemen; ik ga mezelf niet meer onderschatten. Soms mislukken dingen, maar meestal gaan ze goed. De meeste tentamens haal ik, de meeste dingen overwin ik. Dus waarom moet ik mezelf altijd zoveel zenuwen aanpraten? Ik heb geen zin meer in de pessimistische gedachten "ik heb het vast niet gehaald" Ik ga ervoor.
Dat had ik me maandagavond voorgenomen...

Dus ik ging dinsdagavond naar de borrel, ondanks dat ik niet wist wie er zou komen, ondanks dat ik niet had afgesproken met een paar om te komen. Ik ging gewoon. Alleen. Met alle risico's vandien. Nou, zelfs als er niemand zou zijn waar ik mee om ga, zelfs als ik me daar totaal niet op mn gemak en op mn plaats zou voelen, dan zou ik gewoon de metro terugpakken toch? Dus ik ging. En het werd gezellig. 1-0 voor mij....

Soms lijkt alles gewoon even heel erg mooi. De zon over de Amstel. Een beagle met philidelphia, een gesprek van een half uur met een huisgenootje over yoga en koken, een les pilates om "back to powerhouse" te gaan...

Liefs,

nachtmerries en nachtkastjes

2011-01-24T19:16:00.005+01:00

"You don't have to believe the mirror
Just make it bigger, make it smaller
Make it thinner, make it thaller
Sketch a new one and paint it in with colour
Make it everything you ever wished for
But remember that won't be what others see"

Hoe je jezelf ziet, of wilt zien, is vaak zo anders dan dat anderen je zien. Betekent dat dan dat die anderen geen realistisch beeld van jou hebben, of dat je geen realistisch beeld van jezelf hebt?

Hoe komt het dat "ons" zelfbeeld zo afhankelijk is van wat anderen denken?

Ik had vannacht een droom, of beter gezegd een nachtmerrie. Ik lag in het ziekenhuis in zo'n groot smetteloos bed, als een heel klein kwetsbaar poppetje. Tenminste zo begon het. Iemand hield mijn hand vast en probeerde me uit mn slaap te praten. Alleen toen was ik geen bleek blond sneeuwwitje meer, maar was ik overal verbrand. Mijn hele gezicht was ingepakt in compressen en het was gewoon heel erg naar.
Misschien was het toch niet zo'n goed plan geweest om gisteravond een reportage over een man die een "nieuw" gezicht kreeg (huidtransplantatie en een neuscorrectie) nadat hij in Irak over een bermbom was gereden en dat ding in zijn gezicht was geexplodeerd te kijken...

Afijn, deze week leren, leren, lezen en leren en daarna wordt het leuk. Tenminste dat hoop ik. Vrijdag komen mijn ouders naar Amsterdam, mede omdat ik mijn papa nodig heb om wat haakjes, een nachtkastplankje, gordijnrail en plafondlamp op te hangen, maar van die gelegenheid maken ze meteen gebruik om even te gaan winkelen en naar een galerie te gaan ofzo. Het weekend blijf ik in de mooie grachtenstad (note to myself: niet mn camera vergeten) om zelf nog wat te winkelen, te wandelen en heerlijk op mn kamertje (met als het goed is dan correct opgehangen gordijnen en een geweldig praktisch nachtkastplankje)te relaxen.

Oke kom maar op met die immunologie, des te sneller is het weekend. (Al betekent dat ook dat ik mijn autotheorie moet gaan leren maarja, een mens moet iets te doen hebben he)

Liefs,

Weer wat geleerd

2011-01-17T18:33:00.002+01:00

Never really worry for a bit
Sometimes it feels worse then it really is
You may always be changing your mind
Just push hard for the finish line

~ Rosie Thomas

Sinds ongeveer 2 weken heb ik twee nieuwe cd's van Rosie Thomas... heerlijke rustige muziek. Muziek die je een uur op kan hebben staan zonder dat je erdoor afgeleid raakt, maar als je iets beter luistert. Gewoon luistert. Dan merk je pas hoe ongelofelijk mooi en diep haar nummers en teksten zijn. Ze zingt, speelt piano en akoestische gitaar op haar cd's. En van zo'n getalenteerde vrouw stonden niet eens al haar nummers op youtube. Dus ik ben begonnen deze schone taak uit te voeren.

Ik wil naar meer plekken, meer mooie momenten zien en daarvan foto's maken. Meer foto's zodat ik meer video's kan maken met mijn foto's.
Mijn eerste video en het youtubefilmpje van vandaag...

Ja, ik heb óók nog eens geleerd hoe ik een link aan een woord moet linken (wat eigenlijk super simpel is, maargoed :p0

Ik heb nog een heleboel meer gedachten, maar helaas moet ik nu toch echt even aan mijn practicumverslag werken, dus die bewaar ik voor een volgende keer...

Liefs,

Ergens

2011-01-09T15:41:00.008+01:00

"prime numbers are diversible only bu one and by themselves. They stand in their place in the infinite series of nutural numbers, squasend in between two others, like all other numbers, but a step further on than the rest.
Sometimes he thought that they ended up in sequence by mistake, that they'd been trapped like pearls strung on a necklace. At other times he suspected that they too would rather have been like all the others, just ordinary numbers, but for some reason weren't capable of it."

~ the solitude of prime numbers, by Paolo Giordano

Priemgetallen zijn inderdaad facinerend. Het mooie van literatuur is dat het vergelijkingen trekt waaraan je zelf nooit eerder hebt gedacht, maar zodra je de vergelijking hebt gelezen hij je niet meer loslaat.
Nog zo'n mooi stuk uit het boek:

"The others were the first to notice what Alice and Mattia would understand only many years later. They walked into the room holding hands. They weren't smiling, and they were looking in opposite directions, but it was as if there bodies flowed uninterruptedly into one another, through their arms and their touching fingers"

Twee priemgetallen, onlosmakelijk met elkaar verbonden. Ik ben benieuwd hoe het afloopt... vanavond in de trein zal ik verder lezen.

Deze week was druk-druk-druk. Maandag 2 college's, daarna vergadering met activiteitencommissie, vervolgens een uurtje wachten, waarin ik uiterst genant van de trap ben gevallen (ja op de universiteit, maar gelukkig was het toen al donker en had ik maar 2 toeschouwers) en daarna nog weer vergadering van de galacommissie. Hup om kwart voor 8 's avonds was ik thuis, snel een lasagne in de magnetron (niet ideaal dat geef ik toe, maar wel een maaltijd die in 5,5 minuten klaar is).

Dinsdag bleef het een drukke dag met college en werkgroep en 's middags leek het alweer weken geleden dat het vakantie was ipv 2 dagen. Ondanks dat ik er eigenlijk helemaal geen zin meer in had, sleepte ik mezelf toch naar de borrel. De kennismakingsborrel tussen de verenigingen waar we het gala mee organiseren. Toen ik aankwam was de kroeg al bomvol met allemaal "onbekenden" van de vereniging van Econometrie. Dan kom je daar dus in je eentje in een kroeg waar je niemand lijkt te kennen, maar door mijn nieuw verkregen inzichten in de mannelijke geest (door het boek The rules of the Game, een soort datingsmanual voor mannen (ja dat las ik -als vrouw)) heb ik de rest van de avond zoveel mensen leren kennen. Echt mega gezellig.
Ook nog eens leuk dathet voor mij een vet goedkope avond was, want ik kreeg de hele tijd gratis drankjes zonder dat ik daar iets voor deed :p

De volgende ochtend om 9 uur weer naar college. En toen belande ik voor de 2e keer die week op de grond... ik viel namelijk van mijn fiets. En helaas helaas was het deze keer niet meer donker en wel heel erg openbaarlijk *schaam schaam* Toch werd de woensdag een goede dag omdat ik een voor mij heel belangrijk en positief bericht kreeg! Ik had namelijk iets in mijn hoofd, al maanden en maanden, maar het leek lastig en haast onmogelijk... dat was het 3e jaar van bewegingswetenschappen; minor psychomotorische therapie. Maar kun je een studie gaan doen als je eigenlijk alleen het 3e jaar wil doen? Wat gebeurt er met je als je 2 jaar jezelf moet motiveren en door allerlei biomechanica moet ploeteren alleen voor het 3e jaar? Dus die optie had ik afgeschreven, maar hij bleef toch ergens in mijn achterhoofd zitten. Gevoel is iets wat je moet volgen. Soms weet je het gewoon, stiekem ergens diep binnenin. Dan weet je gewoon dat je een ongebruikelijk route moet gaan proberen. Dus ik had contact met de studieadviseur van bewegingswetenschappen en met de minorcoordinator van psychomotorische therapie gezocht en de conclusie: ik kan mijn mijn achtergrond psychomotorische therapie gaan doen!! Ik moet wel eerst een basiskennis van de psychologie opbouwen, maar het kan. Dus ik ga het doen. Aankomende woensdag heb ik weer een gesprek met mijn eigen studieadviseur om het verder te bespreken, te bekijken welke keuzevakken het geschiktst zijn.
Ik ben zo opgelucht, natuurlijk weet ik dat er een kans is dat het niet doorgaat, maar op dit moment kan ik niks anders dan denken dat ik er wel kom.
Daarom moet ik even degene bedanken die met zijn nuchtere jongenskijk zei "kom op, je weet ergens toch wel wat je wel wil" en waarop ik dacht.. mm ik weet het wel, maar is het haalbaar?

Donderdag sporten en vrijdag weer naar huis-huis. Weekend vloog voorbij en ik ben weer helemaal klaar voor weer een fanatieke week!

Liefs,

En oja... Mag het voor iedereen een geweldig nieuw jaar worden!!

A merry Christmas

2010-12-26T16:53:00.004+01:00

Mijn piepkleine familie zit ofwel in Spanje, of is niet bereid door deze weeromstandigheden te rijden of kan het niet opbrengen of 's ochtends "vroeg" op te staan voor een kerstontbijt. Soms is het gewoon zoals het is, en moet je de drang dingen te veranderen loslaten. Sommige dingen zijn gewoon niet meant to be.

Dus terwijl mijn zussen nog bezig waren met opstaan, hadden mijn ouders en ik al een heerlijk ontbijtje gehad met ovenbroodjes met zacht gesmolten boter en kerststol aan een mooi gedekte tafel (mijn vader was als eerste op en hij had geen idee dat het zwart glitterige tafelkleed boven in een kast lag en dat dat ons kerstkleed moest zijn, dus bij gebrek aan beter had hij maar een wit kleed op de tafel gelegd, wat eigenlijk een linnen onderlaken bleek te zijn haha) Daarna zijn we gaan wandelen.

En dit was 's avonds onze manier om de prosecco koud te krijgen haha doet me een beetje denken aan de Baileys reclame ;)

Straks ga ik het kerstdinee maken (samen met de camembert-dingetjes die mn zus heeft gemaakt) met oa vis met pestosaus, aardappelkroketjes, en de kersttraditie van de familie: kerstpudding, met lange vingers, kersen, pudding (waar ik 2 pogingen voor nodig had... oeps) en slagroom. Ik ben dol op koken.

Heel veel liefs,

Nummer 21

2010-12-20T10:46:00.003+01:00

Yeah weer een dayzero goal gehaald!
Wees een week vegetarisch. Het was niet moeilijk, slechts 2 moeilijke momentjes, namelijk toen ik bijna niks in huis had en niet mijn zwitserse rostischotel kon maken omdat daar spekjes in zaten en toen ik gisteravond op een kerstborrel was en er een heerlijk geurende schaal (vlees)hapjes rondging (dat was omstreeks 19.00 en ik had nog niet gegeten)maar ik heb het gefikst :p geen vlees voor een week is easy, en ik ga wat vaker vleesloze dagen inlassen.

Liefs,

Gedachten op een zondagochtend

2010-12-19T12:46:00.006+01:00

Er staat iets te gebeuren,
Dat voelen we wel aan,
Al weten we nooit wat.

Omdat het anders wordt,
Het wordt beter dan gisteren,
Mooier en echter,
Je zult het zien,
Omdat het anders wordt,
En het kan zoveel beter.

Omdat het anders wordt...

~Blof

Een pak sneeuw, chaos op het spoor, -8 graden vorst... winter.
Ik beleef een typische zondagochtend; ik kom beneden, een rustgevend muziekje (de cd Amora, van Andrea Bocelli; wat betekent dat het vandaag mijn vader was die als eerste op was), ik drink wat campina ontbijtdrink met extra vezels en zal straks een ontbijt/vroege lunch tosti maken.
Buiten is het koud, hierbinnen lekker warm. Thank god, dat was vorige week namelijk wel anders! Toen was onze cv ketel kapot, wat betekende dat we geen warm water en geen verwarming hadden!! Mn vader is het hele weekend bezig geweest in de kruipruimte om het te fiksen, wat gelukkig dan wel weer gelukt is. Ondertussen zaten mn moeder, zusje en ik maar met plaids om bij de openhaard, toen hebben we maar een klein hetelucht kacheltje gekocht, zodat het toch heerlijk warm was in de kamer. (in de rest van het huis was het stervenskoud) Toen wilde ik zondag toch echt mijn haren wassen, dus bedacht ik een ingenieuze tactiek. Ik kookte een waterkoker vol water, deed dat in de wasbak, mengde het met koud water zodat er een teiltje lekker warm water ontstond. Daarin waste ik mijn haar, terwijl mijn moeder weer een waterkoker water kookte, maar hem uitzette zodra het water gewoon opgewarmd was (niet kokend), dat goot zij dan over mijn hoofd om de shampoo uit te spoelen et voila... heerlijk fris haar :)

Het is een momentje van rust, rust die ik echt even nodig heb, maar mezelf niet kan gunnen omdat ik volgende week tentamens heb. Ja, in de week dat de rest van academisch Nederland al kerstvakantie heeft, heb ik tentamen week. En ik heb zelf 100% schuld aan het feit dat ik straks weer mega-hard bezig moet met leren, omdat ik de afgelopen twee weken gewoon te weinig heb gedaan. Ik ben namelijk nu op de helft, bij college 8 vd 16 dus er moet deze laatste twee dagen nog véél gebeuren. Hoewel ik weet dat ik het anders had moeten doen, weet ik niet of ik het wel anders had kunnen doen. Ik heb wat kracht nodig, of iets waardoor ik mijn eigen kracht, waarvan ik wéét dat ik het heb, ondanks wat andere mensen van mij denken, naar boven kan halen. Mensen snappen niet dat het echt moeilijk en ingewikkeld is; de keuze die ik nu moet maken. De situatie waarin ik nu zit. Iets moet veranderen, maar is dat de studie? Is dat mijn woonplaats? Of ben ik dat zelf?
Ik zelf, dat is een beetje naar de achtergrond verbannen, mijn eigen ik. Ik ben teveel bezig geweest met mensen om me heen verzamelen, de dagen vol plannen, de lege momenten opvullen met een stroom van gedachten en me druk maken om wat anderen dachten, voelden en wilden, dat ik daardoor vergat écht aan mezelf te denken. Een beetje egoïsme is niet erg, is juist nodig. Ik wil weer voelen wat ik kan.

Eerst ga ik mijn tentamens maken, en waarschijnlijk ook nog halen en daarna ga ik verder met mijn plan. Ik ben er nog niet helemaal klaar voor, maar het broedt en groeit en zodra ik het echt weet, zal ik het vertellen.
Dat zeg ik niet om mysterieus of interessant te doen, maar gewoon omdat ik het zelf zeker wil weten voordat het werkelijkheid kan worden. Ik wil zeker weten dat het kan, puur op basis van mijn eigen dromen en enthousiaste, niet omdat anderen het toevallig wel of geen goed idee vinden, me wel of niet zullen steunen. Nu kan ik nog niet zonder die steun, maar misschien straks wel.

Het is bijna 2011, bijna een nieuw jaar en ik voel dat het anders wordt.

Liefs,

Twee kanten van de mens

2010-12-07T18:29:00.003+01:00

My past, my future, my disease
Perhaps collapse to make me seize
A moment just a breeze
Greatful, I allow
These words to be the past somehow

Stop asking why, all I know is all I am
Will never fully understand, my breathing
I try, How I try to feel, hear, see and it confuses me

Am I here now? Am I here now?
I feel, hear, see and it confuses me
I am wrong, I am here, now is mine
Now is mine

~K's Choice

Twee dagen waarin ik me verwonder over "de goedheid van de mens". Bestaat het nog of niet?
Maandag moest ik met een enorm grote en zware weekendtas naar het station lopen. Een wandeling van een kwartiertje. Toen ik net mijn straat uitwas, stopte een auto. Een auto met een vrouwtje dat haar kleinkinderen ging ophalen van school en mij wel even bij het station wilde afzetten. Ik was echt zo blij want anders had ik waarschijnlijk mijn trein gemist/had ik moeten rennen. Toen ik uitstapte en haar uitvoerig bedankte zei ze met een lach "er bestaan nog goede mensen". "Jazeker" antwoorde ik met een brede glimlach. Toen moest ik in Amsterdam mijn enorm zware tas de trap van de metro afsjouwen... iemand die even aanbod om te helpen? Nope. Vervolgens in de metro was er een man die er bij de Van Boshuizenstraat uitmoest; hij had zijn fiets keurig in de daarvoor bestemde fietsklemdingen gezet. Naast zijn fiets stond nog de fiets van iemand anders. Dus die man wil zijn fiets uit het rekje halen, maar dat lukt hem niet. Hij kan niet en zijn spaken uit dat rekje halen en voorkomen dat die andere fiets niet in zijn fiets vastzit en tegelijkertijd ook nog zijn halte halen. Dus ik zie dat gebeuren, zit een aantal zitjes verder weg. Ik kijk maar nee hoor, niemand van de mensen die dichtbij hem staan helpt even. Dus ik sta op (met mijn enorm zware tas) en help hem even. Dat vind ik zo bizar he, dat niemand dan even denkt van "goh laat ik hem even 5 seconden helpen" Hoeveel moeite is dat nou?!
Vervolgens ben ik ergens mijn ov verloren... grumbels grumbels. En hij is niet ergens als gevonden voorwerp afgeleverd.
Toen moest ik 's avonds weer naar de universiteit voor een vergadering van de gala-commissie (op de fiets....). Na 2 uur intensief vergaderen besloten een mede commissielid en ik samen nog even te koken (het was inmiddels half 8:p) dus we gingen met de metro naar mijn huis (sorry gvb voor het zwartrijden(A)) en toen moest mijn fiets die trap af. Die vriendin droeg alle tassen (2 nogal zware boodschappen tassen + laptoptassen + handtassen van ons beiden) dus ik moest in mn eentje mijn fiets van die trap sjouwen. Gelukkig was daar weer een aardig iemand die mij even hielp.

Zo had ik gisteren echt een dag waarin ik mij verwonder over mensen. Zo'n vriendelijk vrouwtje dat mij even een lift geeft, zulke onvriendelijke mensen die zo'n jongen niet eens even helpen zijn halte te halen. Bizarre wereld.

Liefs,

ps luister gewoon eens naar dit nummer; Now is mine van K's Choice. Alleen luisteren; daarna nog een keer de tekst erbij. Ik deed hetzelfde en was meteen vanaf de eerste keer gepakt; het is zo'n ongelofelijk mooie tekst als je er wat aandacht aan besteed. Luister door de aparte regelafbraken en enters heen; het is het waard!

Actieplan

2010-11-24T20:24:00.002+01:00

Ik heb een heus actieplan, opgesteld samen met de studieadviseur.
Het voelt goed om een plan te hebben. Het is sterk en dapper wat ik doe.
Ik kom er wel...

whats next?

2010-11-20T19:25:00.002+01:00

Vandaag voel ik me op. Moe en uitgeblust.
Ik had met mijn ouders gepraat en zij snappen me niet. Zij denken dat ik gewoon teveel wil en teveel eisen stel.
Misschien bestaat niet wat ik wil, misschien is er niet zoiets als de klik met de juiste studie. Ik ben moe en heb er even geen zin meer in. Wel in de korte termijn dingen, maar niet in het lange termijn. Niet om over 4 jaar de rest van mijn leven lang op een lab te zitten en bijvoorbeeld 8 jaar aan hetzelfde ding te werken (zo werkte een vrouw waarbij ik gisteren in de trein zat al 8 jaar aan hetzelfde eiwit... so depressing vind ik dat) maar ook kan ik mezelf niet op een kantoor zitten, snakkend naar wat licht. Oke dat is natuurlijk heel deprimerend en overdreven gezegd; maar het principe blijft hetzelfde. Ik weet het even niet.
Ik weet wel iets wat ik graag zou willen, ik hou van de klank, het idee, maar de uitvoering is lastig, onrealistisch. Het is niet voor lange termijn, maar wel groots. Ik ga eerst nog wat meer research doen, het ontwikkelen in mn hoofd, voordat ik erover kan praten laat staan echt beslissen.

Liefs,

Grauw en Grijs

2010-11-11T12:05:00.005+01:00

Tadaa:

Groningen:

Amsterdam:

Haarlem:

Dit zijn mijn foto's voor dayZero... 16% compleet, nog 812 dagen over en nog 25 dingen die ik moet toevoegen...
Haarlem en Groningen voor nummer 29. alle hoofdsteden van Nederland bezoeken.
Muffins van dr Oetker bakken, waarbij doel 74. Alle soorten cake/muffin/taart pakken in het schap bij Albert Heijn uitproberen. Met twee meiden van mijn studie gingen we die bakken; met jam, appel en chocola (helaas waren ze een beetje aangebrand, maarja dat wijten we maar aan de oven :p)
Verder nog een foto die ik vrijdagochtend heb gemaakt.Ik had om 10 uur een afspraak bij de kapper. Een salon waar ik nog nooit was geweest, maar die 50% korting aan studenten geeft (en aangezien kappers in Amsterdam rond de 35 euro kosten is dat wel heel mooi meegenomen)Dus ik kwam daar aan, heel mieserig weer, om kwart voor 10, was hij nog gesloten. Toen moest ik maar een beetje rondlopen tot het 10uur was. Uiteindelijk kwam ik tegelijk met de kappers aan en kon ik even met een warm kopje thee wachten tot hij (ja mannelijke kapper. Ik zal hem beschrijven: strak wit bloesje, 2 knoopjes te ver open, niks eronder, hij was engels (sprak dus ook engels met zo'n londens accent) en was gewoon precies zo'n kapper-man(oftewel 110% gay))Dus Omdat het communiceren een tikkeltje lastig was (leg maar eens in het engels uit hoe je het wilt hebben) zei ik maar gewoon "ok, sounds good" en hups daar ging hij. Het is niet echt heel erg anders ofzo, maar hij had het zo leuk gefohnt, en dan baal ik altijd zo als het thuis niet zo wil zitten en weer gewoon bleh lijkt :(
De foto's zijn trouwens allemaal wel een beetje donker en grauw... het is echt herftweer, maar dan het grauwe herfstweer in plaats van het heerlijke koude en heldere herfstweer..

Gisteren ben ik met mijn zus naar de film Eat Pray Love geweest. Deze gaat over Liz (Julia Roberts) die ineens beseft dat ze vastzit in haar leven. Ze voelt niet meer. Geen hartstocht. Grauw en Grijs. Dus ze neemt een jaar vrij en gaat eerst naar Italie voor "Eat"; vervolgens naar India voor "Pray" en als laatste naar Bali, waar ze bij de lessen van een oude medicijnman alles leert te combineren; genieten, mediteren en daar komt een Braziliaanse Love om de hoek kijken. Het is een mooie film, een romantische film, maar dan van de langzame drama kant.
Zij doet wat ik graag zou willen doen, maar wat eigenlijk alleen in films gebeurt...

Liefs,

Today had been oke

2010-11-03T13:47:00.005+01:00

I'm a human being
I'm a living loving breathing
I'm not a dumb machine
I'm a walking talking dreaming
And I don't know what it means
But I know what I believe in
I believe in love and I love being a human being.

~Sandi Thom

Soms weet je gewoon dat je iets juist hebt gedaan. Natuurlijk twijfel ik weleens, maar nu, deze week, weet ik zeker dat ik een goede keus heb gemaakt om in mn eentje in Amsterdam een onbekende studie te gaan doen.

Ik krijg steeds minder zin om in het weekend naar huis te gaan. Ik doe leuke dingen, veel dingen. Gisteravond had ik een gezellig avondje met mijn eenheidsgenoten. Straks ga ik een vriendin helpen haar kamer leeghalen (hoe we dat voor elkaar gaan krijgen weet ik nog niet:P) zodat er een andere vloer inkan. Sporten. Binnenkort ga ik naar Rotterdam (naar de PRIMARK!! sokken inslaan :p). Met mijn studievereniging doen we allemaal toffe activiteiten; binnenkort comedy cafe. Over een maandje schaatsen en hopelijk krijgen we het gala van de grond.
En nog zoiets supervets! Onze eenheid doet mee aan het Uilenstede-cabaretfestival! Wat inhoud dat over 2 weken onze gezamelijke ruimte wordt omgetoverd tot een podium voor een cabaretier. De hele avond zijn in 12 verschilllende eenheden optredens. Je kunt dus lang allerlei voorstellingen die gewoon in iemands huiskamer worden gegeven :) Ook heb ik mn tentamens van de 1e periode gehaald, terwijl ik zeker dacht te weten dat ik voor 1 zou zakken. Maar toen ik met een loden maag keek.. 6,2! Dus dat viel reuze mee. En als ik dan thuis ben, dan doe ik alsnoggenoeg dingen. Halloween filmavondje (ben me serieus meerdere malen doodgeschrokken.. en de rest maar lachen :p arme ik), rijles, even door de mooie herfstnatuur fietsen...
Vanochtend had ik les in de snijzaal.... mortuarium. Je ziet echt van die stalen tafels, maar daarop afgedekte lichaamsresten. Een grote emmer wordt op tafel gezet. De docent pakt er een paar hersenen uit. Het viel me reuze mee; het stonk bijna niet en was eigenlijk heel mooi en facinerend. Toen we een of ander zenuwkanaaltje niet op die hersenen konden zien, zei de docent "ow ik pak wel even een ander. Niet schrikken" Wat komt er uit die emmer zetten?!! EEN HOOFD. EEN HOOFD. brrrr toen voelde ik me wel even week worden hoor, maar zolang je het gezicht niet kon zien en kon "uitschakelen" dat het een echt persoon is geweest, werd het een facinerende les. Wat iets minder was, was dat de docent zo enthousiast was dat hij helemaal met zijn handen ging zwaaien. Wat er dus in resulteerde dat er allemaal hersenenvocht en fixeerspul spetters door de lucht vlogen.. op ons. Halleluja voor de verplichte labjas en wasmachine ;) Deze cursus van mijn studie is echt interessant; alles over hersenen. Alleen nu begint er toch wel weer een beetje een geneeskunde gedachte te kriebelen...

Alles van de positieve kant bekijken.
Zo had ik hartstikke kunnen balen van het feit dat ik inlogde op de computer om de practicumhandleiding te printen en dat deze computer vervolgens crashte. Ik kon dus niet meer printen en moest mét die handleiding naar de snijzaal. Balen? Mwah het was ook niet erg dat ik de ICT jongen op moest halen, dat ik erachter kwam dat ik 10 minuten zou moeten wachten voordat ik opnieuw kon inloggen óf ik kon gewoon die jongen naast me vragen of ik even op zijn account mocht printen (A) No problem. Aardige niet gehaaste mensen bestaan nog ;)

Nu vind ik het tijd voor een frisse coupe, dus ik ga de kapper (die 50% korting aan studenten geeft!) even bellen voor een afspraak!

Liefs,

Ns sucks

2010-10-24T19:00:00.003+02:00

de ns sucks. de laatste tijd heb ik altijd treimpech. vandaag moet ik eerst een uur met de bus naar zwolle ipv het gebruikelijke halfuur met de trein. nu is het zondagavond wat studentenreistijd betekent. wat weer betekent dat iedereen in de bus helemaal stil is, weggezonken luisterend naar ipods of mp3spelers. in de trein valt dat niet zo op, maar in een hobbelende bus.. met de nadruk op hobbelend en het detail dat ik misselijk wordt op bergwegen, boten op zee, achtbanen en dus ook op lange hobbelende busritten... geweldige reis =)

maar goed- ik zal niet zo negatief doen, want het beloofd een mega drukke, (op debat voeren na) leuke en interessante week te worden, gevolgd door een vol maar gezellig weekend (volgens de huidige planning)!

Omg, nu rijdt de chaffeur ook nog verkeerd

liefs,

van het een komt het ander...

2010-10-21T16:44:00.004+02:00

Speaking words of wisdom, let it be.
Let it be, let it be

~Beatles

Wat een dag weer...
en hij is nog niet eens voorbij.
Waarom voelt een dag soms of hij ontzettend lang is? Ontzetten vol en significant, maar eigenlijk als je er over nadenkt was het Just a day.

Vanochtend was het haast haast, erachter komen dat ik al mijn borden al had gebruikt, maar nog geen enkele had afgewassen. Dus dat werd brood smeren op een pannendeksel (dat is weer het voordeel van nog niet het handvatknopding erop hebben geschroefd, dan heb je tenminste een echt platte deksel, perfect voor gebruik als bord) Snel naar de fiets, blij zijn dat je toch je paraplu hebt meegenomen, niet zo blij dat je hem ook daadwerkelijk nodig hebt. Ontdekken dat je fiets helemaal ingeblokt staat, met ballarinarische bewegingen je ketting van je voorwiel ofhalen, KRATSS je panty scheuren, maar geen tijd hebben een andere aan te doen. Heel erg balend dat je geen broek had meegenomen deze week. Door alle chaos had ik donderdag namelijk mn broeken mee naar huis genomen om te "wassen" of om aan te trekken, maar eigenlijk helemaal niet om een reden, behalve dat ik gewoon niet met mn hoofd bij het tas inpakken was en daardoor belangrijke dingen als mp3 oplaadsnoer vergat, maar dus wel heel fijn 3 broeken mee had. Dus die was ik weer vergeten mee terug te nemen naar Amsterdam, wat er toe geleid heeft dat ik deze week elke dag een rokje aan moet.

Afijn, na het practicum was het middag. Vrije middag die geheel in het teken zou staan van essay schrijven. Dus ik zou om 1 uur beginnen had ik mezelf voorgenomen, eerst nog even lunchen, afwassen, wasmachine aanzetten.
Dan best moe zijn en besluiten toe te geven aan mijn nieuwste verslaving: The OC kijken. 41 minuten later blackboard en mail opstarten om de essayopdracht te lezen. En dat is het verst waar ik gekomen ben met die hele opdracht en inmiddels is het bijna 5 uur.

Soms zit je achter de computer en van het een komt het ander en daarvandaan weer iets anders. Het begint heel onschuldig met je mail checken, dan ook maar even hyves en blogs checken en vervolgens je dayzero account bijwerken en vanuit daar weer inspiratie opdoen, denken aan een liedje, denken aan een blog, even snel een reactie plaatsen enz enz... Dan kopje thee zetten, dus wanneer je in je badkamer komt, ziet dat die ook wel even een poetsbuurt kan gebruiken; dus badkamer poetsen, dan ook maar meteen alles in mn kamer afnemen. Mijn kamer trekt stof aan, zo erg, en ik zit niet eens op een zolder ofzo. Gewoon een basic 5e verdieping; hoe komt al dat stof daar? Ik wijt het maar aan de elke 3 minuten overvliegende vliegtuigen.

Inmiddels ben ik vet moe van gewoon het "niks" doen. Ik had vanmiddag druk bezig moeten zijn, want straks moet ik (ja móét van mezelf) sporten en daarna koken en daarna.... dan ben ik helemaal moe.
Wat er weer toe leidt dat ik geen zin meer heb om af te wassen...

Zucht.

Ter ontspanning ging ik met mijn inspiratiekaart van Happinez bezig:

"respecteer mijn eigen grenzen"
not such a bad idea ;)

Liefs,

I'm here, still here

2010-10-20T15:35:00.002+02:00

De relatief onbekende Nederlandse band Stereo met het nummer Still Here. De soundtrack van de film, Terug naar de Kust. (aanrader)

Liefs,

oktober

2010-10-17T21:08:00.005+02:00

...In oktober.
Oktober is de wreedste maand, oktober.
Met de dingen die voorbij gaan
Maar wel ergens blijven hangen, ze komen steeds weer bij ons terug
En meestal in oktober...
~ Blof

Ik heb altijd van september gehouden.
Ik hield van september en ook oktober mocht ik wel, met de bladeren die geel kleuren maar nog niet vallen. De sterke tegenwind, maar wel met een heldere lucht en een dansend zonnetje.

Alles is anders.

September miste dit jaar haar magie.
Oktober is nog niet voorbij, maar nu al meer dan miserabel.

Tijd voor afscheid
Een waterval van tranen
Die zich een weg banen
door de groeven van een oude man
Hij die nog niet zonder haar kan

Wakker, maar een leegte in haar ogen
Geen herkenning
Ze sliep weer, wist niet meer

Was het meeste misschien vergeten
Maar wij vergeten niet

Herinneringen zijn hier
Net als het verdriet

Zij is vertrokken
Het is tijd voor afscheid

"Belangrijk is niet alleen de weg die je gaat
maar ook de sporen die je achter laat"

Daar kom ik nog op terug, wanneer ik weer back on track ben.

Liefs,

Gedicht

2010-10-07T18:17:00.003+02:00

Just keep smiling is what they say
then it will come your way, someday
So I've tried to smile for a while
But I don't know where I did it for
Brought me nothing, and nothing more

Now I'm giving up,
for a moment or two
So naieve, don't know why I did believe
fairytales are just not true

Can't follow my own rules of reason
wrote them down on a page of yesterday
and threw them all alway today
What if we get just one shot
and I missed the one I got?

So now I'm giving up
Thou tomorrow I still believe
there might be,
a little fairytale for me...

Geluk en mazzel, liefde en vriendschap

2010-10-05T14:21:00.004+02:00

"wat is nou het verschil tussen geluk en mazzel?"

Die vraag werd ooit eens in mijn vriendengroep gesteld. Ik had nooit geantwoord, totdat ik vandaag ineens dacht:
zou het niet zo kunnen zijn dat Geluk iets is waarvoor je moet werken en mazzel een "gelukje" is wat je zomaar krijgt?
Nu ik even over dat idee nadenk, realiseer ik me hoeveel "geluk" of misschien gewoon "mazzel" sommige mensen hebben. Zouden zij zich dat realiseren? Ik kan natuurlijk niet beoordelen of zij ervoor gevochten, aan gewerkt hebben; maar ze hebben het gekregen en kunnen het vaak dan niet waarderen.
Daarnaast heb je mensen die iets zo graag wilden, ze hebben ervoor gewerkt, het "verdiend" en zodra ze het hebben vergeten ze de rest. Soms is er nog plek voor een paar andere dingen, maar de rest wordt voor vanzelfsprekend aangenomen.

Geluk, liefde, vriendschap en gezondheid.
Soms als je iets al lang hebt, lijkt datgene er altijd voor je te zijn, maar zoals het is met gezondheid: je kan zomaar een ongeluk krijgen. Zoals het is met liefde: die kan voorbijgaan. En vriendschap? Dat is anders dan met liefde, omdat vriendschap niet iets exclusiefs is, als in je hebt het maar met 1 tegelijk (natuurlijk kan dat met liefde ook; van meerdere mensen tegelijk houden, en op hele verschillende manieren, maar dan wordt het een beetje te ingewikkeld). Een goede vriend is een goede vriend voor een vriend, maakt niet uit of en hoeveel andere vrienden diegene nog heeft. Het is zo anders dan liefde, maar het 1 ding hebben liefde, geluk, vriendschap en gezondheid gemeen: het is zeker niet vanzelfsprekend. Er moet voor gewerkt worden.

Liefs,

gezwicht voor de commercie

2010-10-01T20:08:00.002+02:00

Hoe ver je gaat
Heeft met afstand niets te maken
hoogstens met de tijd

~ Blof

Ik ben "gezicht voor de commercie"
Ik heb pepetnoten gekocht, zin in winterfilms, al met al zin in die huikamer openhaard sfeer.
Ook wilde ik naar de Dolle Dwaze dagen van de Bijenkorf, en dan er natuurlijk al meteen met openingstijd staan en maar dom in de massa shoppen. Het gaat helemaal niet om de spulletjes, maar gewoon om de hele rampetamp eromheen. Van te voren al in de foldertjes uitzoeken wat je wilt kopen, dan kijken welke verdieping dat ligt. Zo wist ik dat ik voor dat ene shirtje op de 1e etage moest zijn, dan weer naar patere voor de cosmetica en als laatste naar de kelder voor de kussenslopen van Happinez. Perfecte route, laat maar komen! Allemaal plannen dus. Toen was het vanochtend... negen uur werd ik hartstikke moe wakker, helemaal niet herinnerend dat ik mijn wekker had uitgedrukt, wel bedenkend dat ik al bij de Bijenkorf had willen staan. Crap...
Oke dan maar alleen naar werkgroep, mijn enige ding op de universiteit vandaag van 10.30 tot 11.30. Dus ik loop snel ietsje te laat naar de tram, kan ik er nog net inspringen.... dacht ik. Want de tram vertrok niet... en dan zie je waarom. Ongeveer 100 meter verder op de rails, maar niet alleen een tram: ook een auto. En een ambulance. Aanrijding.
Je maakt nu zovaak mee "wegens aanrijding met een persoon rijden er geen treinen" dat is dan een zelfmoord, dit was wel gewoon een ongeluk, maar het blijft heftig.

Dus toen duidelijk werd dat de tram nog even niet zou rijden, ging ik maar met de bus. Toen ik eindelijk om 10.50 het lokaal van mijn werkgroep binnen kwam, snel ging zitten, zei de docent "nou dan is het wat mij betreft nu wel klaar" Pffff

Toen ben ik door gegaan naar het station, met de trein 2 uur naar Hengelo. Daar met de bus naar de straat van mijn oma, die jarig was. Daar op visitie, haar dag helemaal goed gemaakt "ow wat een verassing!!" Dat is de omweg wel weer waard. Met mijn moeder terug in de auto.
Voor het avondeten iets nieuws ontdekt: pasta met spinazie, roomsaus en zalmblokjes van Iglo. Echt heerlijk!!

Nu op de bank The Voice kijken. Daar zit echt talent.
Klaar voor een weekend, aardig volgepland alweer met leuke spannende dingen, nieuwe dingen, maar ook iets waar ik tegenop zie, wat moeilijk is en waar ik nog even over moet denken.

Liefs,

en dan ben je 18...

2010-09-28T16:07:00.005+02:00

... officieel volwassen.

Sometimes I wonder
Where I've been
Who I am, do I fit in?

We're always proving
Who we are
Always reaching
For that rising star
To guide me far
And shine me home
Out here on my own

~Fame, the musical

De leeftijd voor rijlessen, stemmen, online kleren bestellen, Paradiso, maar ook zaken als bloed doneren.

Ik ben vandaag niet fit. De eerste keer dat ik "ziek" ben terwijl ik alleen op mn kamertje zit. Ik werd vanochtend wakker misselijk en met een bleeeh gevoel, dus ik heb college maar overgeslagen. Kopje thee, boterhammetje, weer even slapen en nu ben ik wel weer oke.

Mijn verjaardag was heel anders dan anders natuurlijk, maar wel erg leuk. Verbaasd over de attentie van sommige mensen; dan blijkt maar weer dat sommigen je toch beter kennen dan je je soms realiseerd. Zaterdag mijn laatste werkdag bij de croissanterie. Nu ben ik officieel werkloos :p Toen 's avonds mijn bescheiden feest en weer werd ik verrast. Ik wist van te voren niet wie ik nou moest uitnodigen; mensen die je weken niet hebt gesproken maar er wel bijhoren, mensen die je weken niet hebt gesproken maar waarvan je dat ontzettend jammer vindt en dan gewoon je echte maatjes. Maar vanaf het moment dat de deurbel ging wist ik dat het gezellig zou worden =)

Een grappige brief, een persoonlijk geschreven tekst op een kaart, een foto-collage, en andere dingen waar mensen gewoon even over nagedacht hadden, dat zijn de dingen die symboliseren waarom ik die mensen graag om me heen heb, ondanks alles.

Liefs,

de 18 jarige student die sinds gisteren een iewat andere haarkleur heeft dan ervoor (en het nog een keer gaat kleuren zodat het wel een wat opvallender effect heeft, maar geverfd is geverfd, dus ik heb weer een punt van mijn dayzero lijst af kunnen vinken! Nu: 16% complete!)

Amsterdamse Bos

2010-09-22T10:37:00.004+02:00

Ik ben gaan fietsen, over de fietspaden van het Amsterdamse bos, terwijl de zon al laag aan de hemel stond. Toen fietste ik over die veeroosters, dacht dat ik wat schapen tegen zou komen; zag ik ineens die enorme buffelo-achtige beesten, die Schotse Hooglanders heten. Prachtige wezens.
Je komt wielrenners, wandelaars, hardlopers en mensen op paarden tegen. Het heeft mijn hoofd even opgeklaard. Morgen ga ik koken met een nieuwe vriendin. Straks ga ik naar de stad; het centrum van Amsterdam. Even winkelen; ik heb maar 1 uurtje college vandaag. Alleen een introductie in de universiteits bibliotheek. Het college van vanmorgen viel uit (gelukkig besloot ik 3 minuten voordat ik weg zou gaan om nog even voor de zekerheid op blackboard te kijken)
Ik denk erover om mijn haar te kleuren. Of eigenlijk weet ik al dat ik het ga doen :p ik weet alleen nog niet welke kleur (rustig maar; het wordt geen blauwgroenig zoals mn zusje ;)) Bijna alle meiden van mijn studie hebben donkerblond haar, ik weet niet of een andere haarkleur me helpt mezelf te onderscheiden, maar ik heb de behoefte het te proberen....

Liefs,

achterlaten, zoeken en vinden?

2010-09-19T15:30:00.004+02:00

Oh I’d rather walk a winding road
Rather know the things I know
See the world with my own eyes
No regrets, no looking back, no goodbyes

~Kim Richey

Er zijn de afgelopen tijd zoveel dingen gebeurt. Zoveel nieuwe indrukken. Nieuw Nieuw Nieuw. Eigenlijk leid ik gewoon een heel nieuw leven; maar waar stopt de oude ik en welke gedeeltes zijn nieuw? Er is zoveel nieuw en ik hou ervan.

Nieuwe traditie: treinreizen. Minstens 4 uur per week. (bij die traditie hoort overigens ook treinmissen) Vorige week was ik vergeten dat zondagmiddag de treinen maar 1x per uur rijden. Dus ik moest een een halfuur wachten. Op het perron waren ook een vrouw en een ouder mannetje; zo’n mannetje dat je helemaal op een bankje in een traditioneel dorpje in Frankrijk zou kunnen zien zitten, inclusief baret! Toen de trein er eindelijk was, zat ik bij het raampje. Ook de vrouw was ingestapt en stond nog voor een raampje. Terwijl de trein wegreed begon het mannetje zijn (tenminste dat neem ik aan) dochter uit te zwaaien, maar niet zomaar zwaaien. Net alsof ik 50 jaar terug in de tijd werd geblazen begon hij met zijn baret te wuiven. Geweldig toch 

Colleges, op jezelf wonen; het is allemaal retedruk om het zo maar even te zeggen. Ik had van te voren (uiteraad) zo’n beeld in mn hoofd. Well it’s not exactly like that. Toch heb ik de eerste weken goed overleefd. Een geweldig leuke introductie gehad. En deze week mijn eerste essay’s en tentamen overleefd. Ik zou niet durven zeggen dat het makkelijk was, maar het tentamen van vrijdag was niet zo ingewikkeld als ik had verwacht, en waar ik me zorgen om maakte. Het viel gewoon mee.

Amsterdam is echt een mooie stad. Ik heb zin om gewoon lekker de stad in te gaan en wat mooie foto’s te maken. Vanaf volgende week ga ik echt naar de sportschool heb ik besloten. Ik heb plannen. Nog veel meer plannen, zodat ik kan verwezelijken wat ik wil. Het is hartstikke leuk, spannend, nieuw, maar op sommige momenten is dat nieuwe ook beangstigend. De druk van die nieuwe eerste indrukken die je achterlaat. Van het willen dat alles goed gaat, dat je ertussen past, dat het iets voor jou is, dat je de goede keuzes hebt gemaakt.
Het is weer je eigen plek zoeken tussen de mensenmassa. Op de middelbare school was het toch relatief makkelijk: je had een groep en dat was gewoon een groep. Daar kon je op bouwen, die kon je uitnodigen en een uitnodiging terug verwachten. Nu moet je jezelf opnieuw bewijzen; je kunt niet bouwen op je connecties; nee die moet jezelf maken. En dat gaat niet vanzelf. Die stap als als enige van je mentorgroepje besluiten op kamp te gaan om daar weer nieuwe mensen te ontmoeten, by yourself naar een borrel gaan: dat soort dingen. Het is moving on en bij moving on, hoort ook saying goodbye.
Ik voel de afstand. Mensen waarvan ik het wel had verwacht. Dat is dan natuurlijk niet zo gek, dan doe je er zelf ook minder moeite voor. Ik had die krabbel best kunnen krabbelen. Dan zijn er de vrienden die je mist op een bepaalde manier, maar waarvan het gewoon zo loopt. Het is niet dat je bewust besluit de vriendschap te stoppen, soms doe je er juist moeite voor om dat niet te laten gebeuren. Maar iedereen krijgt zijn eigen leven, zijn eigen ontwikkelingen en dan als je een tijdje niet hebt gepraat wordt het steeds uitgesteld en daarvan komt afstel om dat wel te doen.
Ik heb ergens gelezen hoe dat komt, maar ik weet niet meer zo goed waar. Waarschijnlijk in de psychologie in de wachtkamer van de tandarts ofzo. Daarin stond dat mensen die elkaar bijna elke dag spreken, elkaar veel méér te vertellen hebben dan mensen die elkaar maar 1x per maand of per twee weken ofzo bellen. Waarom? Omdat als je elkaar niet meer zo vaak spreekt je –onbewust- het gevoel hebt dat je belangrijke dingen moet vertellen, terwijl als je elkaar heel vaak spreekt alles ter sprake komt en je dus veel meer het gevoel hebt dat je een gezellige theeleut meeting hebt gehad. Dat effect merk ik nu.

Dus deze blog werd geen verhaal of anekdote van alle grappige dingen die ik heb meegemaakt. Niks contreets. Het werd een gedachte; De gedachte van verandering die constant in me speelt. Hoe ik er over moet denken, weet ik eerlijk gezegd nog niet. Maar wat ik nu denk is dat ik er nu helemaal geen woord aan hoef te geven. Ik beleef het gewoon en dan merk ik vanzelf wel op of ik hier thuis ben….

Als laatste nog nog een country-achtig nummer, waarvan de lyrics very pretty is (en een stukje hierboven staat) Zoekende zijn is niet erg. Kim Richey met A place called home.

Liefs,

Gedicht

2010-08-15T20:39:00.001+02:00

Vergeet je niet te leven
dacht ik laatst
de tijd hield stil
een adempauze even

en als je nu eens zonder haast
buiten de tijd om wil
slagbomen neergelaten
dolgedraaide wijzerplaten

onder je door of langs je heen
ze laat voor wat ze zijn en dan
meer lucht en ogen van

het goede aardse zien
een beetje ruimte worden en misschien
iets meer gericht alleen
~ Kees Hermis

Barcelona

2010-08-10T19:15:00.007+02:00

Ik zat in Parc Guell
Tussen Gaudi's mozaïeken
Zo gebroken en zo bont en blauw
Als alles in mijn hoofd en in mijn hart
De Ramblas op en neer, ik hoorde wel muziek
Maar ik wist dat die voorgoed veranderd was
En er was niets in Barcelona, niets in Barcelona
Er was niets in Barcelona, niets in Barcelona

Ooit kom ik terug
Ga ik Picasso achterna
De harde rake streken
Van een zinderend penseel
Geschilderd in je favoriete geel
Dan is er iets in Barcelona, iets in Barcelona

~ Blof

Barcelona heeft iets; een sfeer die anders is dan in andere zuidelijke steden waar ik ben geweest. Het is een stad van kust, maar zo anders dan Rome. Het is een stad van muziek. Ramblas, parc Quell, parc de Ciutadella: overal is muziek.
Er was iets in Barcelona :)

verfen, schoonmaken en nieuwe indrukken

2010-08-05T12:11:00.004+02:00

People should smile more
Im not saying theres nothing to cry for but you've got
Everything laid out for you
Just close your eyes, take a deep breath and start another war

~Newton Faulkner

En zo ben ik hartstikke druk bezig met van alles. Werken bij de croissanterie; maar vooral druk bezig met mijn nieuwe kamer. Maandag voor het eerst geweest; contract tekenen en dan heb je ze in je hand: sleutels van je kamer, eenheid en postvakje. Volgepakt met een trapje, een doos vol met spullen, een douchegordijnenstok en een plafondverfstok in het kleine liftje. 1 Verdieping hoger moet er ook nog een iewat brede klusser in de al volle lift. Maar dan ben je toch op de 5e verdieping aangekomen. Jouw verdieping. Jouw nieuwe huis. Een huis wat ik een echt thuis ga maken. Grijs en magisch paars moeten het worden. Maar daar zijn mn vader (de uberklusser) en ik nog niet eens aan toe gekomen. De eerste middag was het poetsen poetsen poesten en alles eerst in de grondverf. Dan naar de praxis, want een tubetje muurvuller is toch wel handig. Zuslief wist wel een praxis "in de buurt" (oftewel helemaal achter bij de RAI) Op zich zou dat nog meevallen, als we hadden geweten hoe we daar moesten komen, of uberhaupt dat we daar heenmoesten. Zus haar wegwijsskills bleken niet helemaal optimaal te zijn. Maar we hebben nou wel over de Amsteldijk gereden, tussen wat luxe huizen hier en daar maar verder groene weilanden. Eigenlijk zou ik heel graag een racefiets willen; die kan ik wel op mn balkonnetje stallen (A)
Wel jammer trouwens dat racefietsen geen bagagedragers hebben.... (A) maar dat is weer een ander verhaal. Het heeft iets te maken met een jongen, een lift, en zijn racefiets ;P

De hele dag dat ik in Amsterdam was maandag voelde ik me wel op mn plek. Ik denk, nee ik weet zeker, dat ik daar tussen pas :)
Zaterdag gaan we weer -pap, mam en ik- om de muren in hun mooie (grijze en paarse) kleur te verven, tapijt te leggen, naar Ikea wat praktische dingen als een bed, kast, serviesgoed, prullenbak, stoel en die mikmak te kopen. Ik moet ook nog een laptip en eigenlijk ook een tv, anders voel ik me zo afgezonderd van de wereld he:p Wil natuurlijk geen romantische komedie missen(A) Al met al best wel veel te doen op 1 dag. Hopelijk lukt het de Ikea pakketten een beetje vlotjes in elkaar te zetten haha. Zodra de kamer af is, zal ik wat foto's posten!

Ik heb er zin in.
Ik ben tevreden met hoe alles nu gaat en is.
Ik heb het gevoel van een eeuwigdurende innerlijke glimlach ^^

Liefs,

Pizza

2010-07-27T20:56:00.008+02:00

Vandaag ging ik zelf pizza bakken. Geen supermarkt Restaurante dit keer, maar echte home-made pizza!

Woeps... beetje chaos.

en het eindresultaat:

Ondanks dat ik vandaag alleen maar 2 boterhammen en 2 beschuitjes had gehad, zit ik nu mega prop vol. Misschien komt dat omdat ik heel veel bloem erover moest gooien, omdat het 1 mislukking dreigde te worden (1 plakkerige bende, geen bodem van te rollen:p) en zetten al die zelfrijzende dingen nu uit ofzo hahaha.

Liefs,

complimenten

2010-07-24T21:42:00.004+02:00

Zolang de Oostenwind blijft waaien
Zullen bladeren blijven vallen
Zolang het vuur zal blijven branden
Schieten vonken naar de sterren
Zolang de maan gewoon blijft zorgen
Voor het zilveren licht en eb en vloed
En als de liefde maar blijft winnen
Komt het allemaal wel goed

~Paul de Leeuw

Een oprecht compliment kan zoveel impact -positieve invloed- hebben op een persoon. Heb je daar weleens over nagedacht? Dat wanneer je iets zegt, iets aardigs, iets gemeends, dat als je zoiets tegen iemand zegt, je diegene zo'n warm gevoel kan geven. Vanuit dat opzicht is Algemene Complimenten dag helemaal niet zo'n gek idee. Behalve dat de essentie van een compliment dan verloren gaat; want het is immers niet helemaal spontaan. Toch kan het geen kwaad als mensen elkaar wat meer zouden complimenteren, maar niet te vaak want dan is het niet meer speciaal.

Ook jezelf af en toe een compliment geven kan heel goed zijn.
Dus bij deze wil ik even zeggen dat ik trots ben op mezelf dat ik 10e ben geworden bij de Grachtenloop(van de 68!!). Ook ben ik vandaag geslaagd de enorme drukte op werk de baas gebleven, terwijl ik nog helemaal niet zovaak in de grote keuken had gestaan.
Als laatste vind ik dat ik een prima job doe in het zelfstandig zijn; gezond koken (meestal dan); schoonmaken/opruimen; van alles wat er bij alles thuis zijn komt kijken (waaronder zelf die vieze spinnen opzuigen)

Tijd voor iets grappig (tenminste ik lag even in een mini-deuk, en het is best frappant om in je eentje voor de computer te zitten lachen, maar dat komt vast door het alleen-zijn. Dan mis je soms wat aanspraak he).

X vond dat Y maar eens een meid aan de haak moest slaan.
Dus X zegt: "Is ... niks voor jou, die wacht allang op die prins op het witte paard
zo'n knappe kerel" (hij had het dus over mij he)
Waarop Y zei "dan val ik af"
Dus X zeg: "ja, je hebt geen paard hè"

Hoe droog haha :)

Oja, even terug naar de clou van deze hele post. Er werd mij dus gezegd dat het haar -mijn baas- ineens opviel dat ik toch zo'n mooi meisje was en dat ik het helemaal zou gaan maken in Amsterdam. (ik *nogal verbaasd dat dit er ineens uitkwam, überhaupt dat dit zo gezegd werd* zei "dankje" (ook alweer superdroog, misschien maar goed dat het gaat regenen morgen, hoef ik in ieder geval ook niet meer de buiten bloempotten water te geven)) maar eigenlijk bracht het een grote glimlach op mn gezicht :)
Trouwens, ik wil nog even benadrukken dat ik dit verhaal absoluut niet arrogant bedoel ;)

Tijd om die blender en dat fruit eens te gaan samenbrengen!

Liefs,

Barcelona

2010-07-10T00:11:00.001+02:00

captain rijdt gate voorbij - op en top toerist - niemand spreekt engels, zie dan de menu kaart maar eens te ontcijferen - uiteindelijk toch iets goeds bestellen - snoezige winkeltjes - sagrada familia - avondzonnetje op strand - voetbal kijken op strand - nederland door naar de finale - tegen spanje nog wel! - beroofd worden - bijna 4 uur op het politiestation doorbrengen - heftig- veel indrukken - nog meer indrukkken - 9 dagen optrekken met dezelfde persoon - winkelen - pizza eten - naar kustplaatje ongelofelijk mooi - iemand in de trein gaat muziek spelen - meezingen met Let it Be - en nog heel veel meer dat komen gaat!!!
Uitgebreid verslag volgt.

Liefs,

stel...

2010-07-04T10:40:00.002+02:00

She has no problems with secrets
She knows how to keep them
She never felt the need to let them show

And I've had no trouble with speaking
Or trusting my instincts
But maybe this is one that I should know

But as I'm waiting there
The devil on my shoulder stares
Laughing that the one thing I can't get, it's what I need

She, she is the words that I can't find
How can the only thing that's killing me, make me feel so alive
And I couldn't speak
I couldn't breathe to save my life
All of my chances swim like sinking ships
This time it's it
I'll drown or make her mine

My vocal cords have been fighting
My mouth likes to spite me
It never says the words that come to mind

And I brought a stick to a gun fight
And I'm stuck with my tongue tied
I run, but I can't hide what's always there

She, she is the words that I can't find
How can the only thing that's killing me, make me feel so alive
And I couldn't speak
I couldn't breathe to save my life
All of my chances swim like sinking ships
This time it's it
I'll drown or make her mine

~Parachute

Parachute is mijn nieuwste muziek verslaving. Ik luister hun cd Losing Sleep constant. Goede teksten. Dit nummer is niet eens mijn favoriet, maar het is.... echt.
de titel is She (For Liz). Ze hebben het zelf geschreven. Er bestaat dus echt ergens een Liz, voor wie dit nummer is. Waarom zouden ze er anders achter zetten "For Liz"?
Lyrics zijn bijna nooit letterlijk gebeurd, ze zijn misschien wel gebasseerd op iets wat de schrijver heeft meegemaakt, maar toch dusdanig omgebouwd zodat het rijmt, loopt en verkoopt. Toch is dit nummer echt.
Kun je het je voorstellen dat je naar een optreden gaat van waarschijnlijk je ex of in ieder geval van de jongen waar het nooit iets mee is geworden, maar je kan je nieuwsgierigheid niet bedwingen en gaat erheen. Dan sta je daar in de zaal -in het donker zodat hij je niet per ongeluk kan zien- en wordt er ineens dit nummer gespeeld. Je verlaat onbewust je beschutte plek aan de rand van de zaal en staat daar maar te kijken. Dan opeens voel je Zijn (en nu heb ik het niet over God) blik. Eenmaal thuis zoek je de lyrics op, wat je had meteen zo'n gevoel bij het nummer. Maar misschien had je het verkeerd verstaan? Misschien ging de tekst niet over waar jij dacht dat de tekst over ging? Dan typ je in bij Google: "parachute lyrics" en daar plopt het op: nummer 3 She (For Liz) Wat denk je dan? Wat doe je dan? Dit zou zomaar echt gebeurd kunnen zijn....

Liefs,

Kamerjacht!

2010-06-30T09:56:00.003+02:00

It's a beautiful day
Sky falls, you feel like
It's a beautiful day
Don't let it get away

It was a beautiful day
Don't let it get away
Beautiful day

~U2

Jippikajeeee!!! :D
Gisteren; paardjes verzorgen, werken, dan omkleden en hups op de trein!
Bij Hilversun mn zus gesmst ("jaa ik wacht je op op het cs) Eenmaal het het centraal station: geen zus. Bellen, smsen. Geen reactie. Was ze haar telefoon vergeten *zucht*
Uiteindelijk gevonden. Naar de Bijenkorf voor een sanitaire stop en dan wat winkeltjes pakken. In twee uur kun je behoorlijk wat leuks zien! (ja zelfs ik, die over het algemeen niet de snelste is) Toen op zoek naar een terrasje/restaurantje om avond te eten.... ik had natuurijk wel een goede bodem nodig. Na een lekkere omweg aangekomen op het Rembrandt plein. Super gezellig in het zonnetje, met voetbal aan (wat voor sfeer zorgt, al kon het mij eerlijk gezegd geen ene malle moer schelen of Japan doorging of niet. Al ben ik wel dol op penalty's. Even naar mn zus haar nieuwe kamer. Een snelle voorbereiding en toen op naar mn hospiteeravond. De eerste keer dat ik zou gaan hospiteren.

Ik vond het wel een beetje eng, maar toen ik binnenkwam hing er al meteen een goede relaxte sfeer. Ik spotte al meteen geen rotzooi/meters stof, maar wel een droger, een mooi tv'tje. Er waren vier kandidaten voor de kamer. Een divers gezelschap voor een zeer diverse eenheid. Na wat vragen van beide kanten, naar wat gepraat met de personen naast mij, naar wat ontzettend gekakel en discussie onderling (over weet ik veel wat allemaal) had ik nog steeds die gezellige indruk. Dit was een eenheid waar ik wel in zou willen! Een eenheid zonder verplichtingen van alles samendoen, maar wel met een huiselijke sfeer die soms samen koken, netjes, schoon (dat was niet speciaal voor vanavond, want ze hebben de regel dat alles wat je 2 dagen laat staan op het balkon gezet wordt :p) Al met al: perfecto. Ik hoefde alleen nog maar "even"uitgekozen te worden.

Toen zat ik in de trein van 22.57 terug (die van 22.28 net gemist grrrr stomme langzame tram)Kreeg ik hét telefoontje "hoi Floor, we hebben goed nieuws voor je. Je krijgt de kamer! We hebben de indruk dat jij er goed bijpast; je houdt van gezelligheid maar hebt ook je eigen dingen..." (waar ik het wel mee eens ben ;p)Yesssssssss al zat ik in de stilte coupe, waren mensen niet zo blij met mn telefoongesprek, toch kon ik een mega big smile en een mini juichend vreugdedansje niet onderdrukken. De eerste keer dat ik ging hospiteren, de eerste kamer waar ik na anderhalf jaar inschrijftijd op had gereageerd: ik heb het gewoon geflikt! =) Na een barre tocht van twee uur en een kwartier was ik om 01.20 eindelijk thuis!

Ooo Happy Day...

Liefs,

it just takes some time

2010-06-28T10:50:00.002+02:00

A girl feeling very small
did not believe in herself at all
Imperfection dragged her down
So difficult to beat
if it's your own voice that speaks

Changing is a matter of time
A process of going on and growing strong
You will keep making the same mistakes again
Unless you decide to turn yourself aroud
'Till you notice beneath your feet already is some solid ground

This day I am not crying some one elses tears
These are my own salty drops
Don't know if they will ever stop
Now released by my mind
They will find there way outside

Alles

2010-06-27T11:14:00.009+02:00

Water is my eye,
Most faithful mirror,
Fearless on my,
breath.

~Newton Faulkner

Ik ben geslaagd! Vrijdag diploma uitreiking.
Er is zoveel op me afgekomen de laatste paar weken dat ik het gevoel heb dat ik niet meer weet waar ik moet beginnen. Als ik begin met schrijven kan ik niet meer ophouden.
Ik ben zo ongelofelijk blij, opgelucht, hoopvol, gelukkig. Maar ook een beetje bang, droevig.
Ik kan gaan beginnen aan mijn "nieuwe" leven. Er is veel dat ik wel ga missen; Terschelling was super mooi. Gezellig. Hoe je het ook bekijkt, zo close zijn we nooit meer; iedereen krijgt andere vrienden, andere levens, andere ideeën. Dat gaat niet meer passen; weinig tijd meer om af te spreken en dan geen tijd meer. Maar dat geeft niet, ik weet dat ik de mensen die ik écht wil blijven zien, toch wel blijf zien. Daarvoor is de band te sterk. Het is eng om dinsdag te gaan hospiteren, mogelijk mijn huisgenoten te ontmoeten. Goede indruk achter laten; maar wel jezelf zijn. Mogen ze jou? En mag jij hen? Toch heb ik er ook heel veel zin in.

Van de week: werken; trainen voor de Grachtenloop (ik ga toch maar 2,5 km lopen, en ik heb besloten dat het niet uitmaakt hoe ik eindig, als ik het uitloop. Bovendien is het voor het goede doel: dus dat is altijd mooi.); vakantie voorbereiden (maandag 5juli ga ik al weg! Ga straks mijn koffer proef inpakken om te kijken hoeveel grotere koffer ik nodig heb) daarnaast nog wat leuke dingen opzoeken om te kijken wat we allemaal kunnen gaan doen. Geen strakke planning, we gaan gewoon doen waar we zin in hebben, geen we móéten...

Vanmorgen is mijn cavia dood gegaan. We hadden het al zien aankomen. Sinds vrijdag lagen ze allebei bij elkaar stil in hun hokje; allebei wilden ze niet eten. Waarschijnlijk stond er 1 op het punt van doodgaan en voelde de ander dat aan. Daardoor wilde de ander ook niet eten of drinken. Tsja, hoelang kunnen zulke beestjes zonder water? Noenoe dus niet zo lang. Pepper ligt nu alleen stilletjes in haar hokje; ze weet dat ze haar maatje kwijt is. Dat vind ik zo zielig :(
Veel erger dat zij nu alleen is, dan dat de ander dood is.

Dat hoort bij het leven he. Afscheid nemen. Afscheid van je huisdier, afscheid van je "thuis", afscheid van je klasgenoten. Daar staat tegenover: Welkom nieuwe mensen, welkom nieuwe kamer, helemaal zelf ingericht, welkom zon, zomer en nieuwe mogelijkheden!

Ik ben er klaar voor.

Ordinary miracle

2010-05-30T20:00:00.004+02:00

It's not that unusual
When everything is beautiful
It's just another
Ordinary miracle today

The sky knows when it's time to snow
Don't need to teach a seed to grow
It's just another
Ordinary miracle today

Life is like a gift, they say
Wrapped up for you everyday
Open up, and find a way
To give some of your own

Isn't it remarkable?
Like everytime a raindrop falls
It's just another
Ordinary miracle today

The birds in winter have their fling
And always make it home by spring
It's just another
Ordinary miracle today

When you wake up everyday
Please don't throw your dreams away
Hold them close to your heart
'Cause we are all a part

Of the ordinary miracle

It seems so exceptional
That things work out after all
It's just another
Ordinary miracle today

The sun comes out and shines so bright
And disappears again at night
It's just another
Ordinary miracle today

It's just another
Ordinary miracle today

~Sarah McLachlan

Dit blijf ik zo'n ongelofelijk mooi nummer vinden. Zij, Sarah McLachlan, heeft aparte, oprechte nummers.
Soms kun je zo genieten van kleine dingen. Dan kijk je pas echt goed en ineens besef je dat het eigenlijk een wonder is. An ordinary miracle.

Vandaag had ik zo'n... luie dag. Helemaal geen verplichtingen, even helemaal niks doen. Eigenlijk wilde ik uitslapen, maar op een of andere manier was ik om half 10 eruit, helemaal wakker en absoluut uitgerust. (al is half 10 natuurlijk al best laat maarja:P)
Even ontbijten en verder heb ik de hele dag maar een beetje voor me uit zitten dromen op mn kamer, wat geschreven, wat stapels stencils uitgezocht. Voor ik het wist was het half 5! Toen kreeg ik toch wel honger, dus maar even naar beneden.
Kwam ik net op tijd om mn moeder geheel verzopen terug te zien komen van een Ladies ride, 65 km fietsen in de regen van vandaag (A) Super stoer hoor! haha

Ik luister nu ook naar Greenriver Ordinance... echt heel mooi nummer: Endlessly.
het is zo romantisch, maar ook zielig op een serene maar hoopgevende manier.

Liefs,

angst

2010-05-27T19:17:00.004+02:00

Examens zijn geweest, morgen alleen nog engels.
Dat is een vak wat ik met goed fatsoen gewoon niet meer kán verkloten aangezien ik dan een 3,2 moet halen.
Maar ik heb andere vakken; bio, na en wi wel verkloot.
Ik haat nakijken via internet.
En nu ben ik zoooo bang he...
Falen is geen optie, maar ik kan er nu niks meer aan doen en het is gewoon echt héél erg onzeker of ik het gehaald heb of niet.
Ik denk niet dat het meevalt.
Alles hangt nou af van de ntermen van biologie en natuurkunde... please laat 1 van die 2 ong 1,0 of hoger zijn.
Als ik gelovig was geweest was ik de komende twee weken gaan bidden.

Baretten en Banketten

2010-05-25T10:59:00.008+02:00

It's like rain on your wedding day
It's a free ride when you've already paid
It's the good advice that you just didn't take
Who would've thought ... it figures

It's a traffic jam when you're already late
It's a no-smoking sign on your cigarette break
It's like ten thousand spoons when all you need is a knife
It's meeting the man of my dreams
And then meeting his beautiful wife
And isn't it ironic... don't you think
A little too ironic... and yeah I really do think...

~Alanis Morissette

(toch nog een bijpassende lyrics gevonden)

Ik kreeg vorige week een mail van iemand die ik ken van het Comeniusproject. Met hem kon ik tijdens het project heel goed opschieten, maar daarna hebben we eigenlijk geen contact meer gehad. Dus ik kreeg die mail en dacht "aah sweet" Deze week was namelijk de laatste bijeenkomst in Ierland (alleen bij ons gingen een paar vijfde klassers heen aangezien wij -zesde- in de examens zitten) en hij ging daar ook heen.
Dus ik mail vrolijk terug "nice to contact you again blablabla" Wat kreeg ik vandaag terug "ow I'm sorry I confused you with the smaller Floor" Grrrrr plotseling vond ik hem niet meer zo aardig.

Ik heb al een aantal "penpals" gehad, sommige nog hopelozer dan de andere. Toppunt was toch wel het meisje uit Finland dat in februari vroeg hoe mijn kerst/sinterklaas was geweest...
De jongen uit NewYork die op deze manier op mijn mail antwoorddee (en laten we zeggen niet bepaald een erg energiek, oplevend of vrolijk persoon was)
Yes, I still live with my Mom. Everyone else in my family has passed away. I have a lot of friends, but most of them don't seem to want to hang out with me after school.
Highschool: It was rather a rough road for me and I'd prefer not to talk about it.
Verder was zijn enige hobby computeren, wat betekende dat er niet zoveel was om over te praten. Maar ik dacht, iedereen een kans nietwaar? Dus ik stuurde een "leuke" mail terug over een biologiepracticum, en wat blabla dingetjes...
Waarop hij weer antwoorde met:
It's all right. You didn't know. It's just that I don't like to talk about those things.
Oh, that's cool. Did you have fun? It's sounds pretty awesome.
I want to become a Computer Repair Techinican. It's pretty cool. Oh, that's awesome.

(uit privacy redenen plak ik niet alles ;)) Volgens mij heb ik nooit geantwoord.
-even in mn mail verzonden items zoeken- oja dat was ik helemaal vergeten.
Ik dacht toen ongetwijfeld dat er nog steeds een waardevolle vriendschap inzat (ahumzz) dus ik mailde dat hij wel wat meer mocht vragen/vertellen ofzoiets. Waarop hij vroeg hoe het weer in FRANCE was :o Heeft hij eindelijk aanspraak weet hij niet eens waar ik woon Holland-France klein verschil pffff De enige overeenkomst is dat ik dol ben op baretten en banketten en wat andere Franse dingetjes (behalve croissant)

Ik heb ook nog een paar keer met een Chinese jongen gemaild, maar dat werd hem ook niet (beetje problemen met de taal :p)
Toch lijkt het me nog steeds heel erg tof om zo'n band op te bouwen met iemand. Wie weet, op 1 van min toekomstige reizen ^^

*mail* nu krijg ik weer een mail van die Comenius jongen.. blijkbaar vindt hij het toch niet zo erg om met mij te praten ;) "Add me under msn" hmzzz misschien

Eerst maar eens de stellingen van wiskunde doorlezen; Thales, Korodenvierhoek, middelpuntshoek, ellipsen... klinkt saai; is het ook. Maar ik ga knallen, straks om half 2 in die gymzaal!!! Ik ga verbazen, verbluffen, verbijsteren joehoee!!! Over mijn grenzen heen naar minstens een 5,2!

Liefs,

X-factor

2010-05-23T12:34:00.007+02:00

We are what we pretend to be, so we must be careful what we pretend to be

~Kurt Vonnegut (1922-2007)

Ik zoek een jongen met de X-factor. Dat betekent niet dat hij super knap, drop dead gorgeous, modelmooi zoals bijv die jongen/man uit de Chanel no 5 reclame, maar zo'n bescheiden zelfverzekerde uitstraling. Genieten van wat je doet, wie je bent en zo'n twinkelende blik. Sommige jongens hebben dat gewoon, zo'n natuurlijke uitstraling.

Kelvin uit de X-factor (dat talentenzoek programma op rtl4) heeft dat. Dat is gewoon zo'n leuke jongen, niet echt mijn type qua uitlijk maar als hij zingt, zoals vrijdagavond "A song for you" olala dat mag iemand ook wel op zo'n manier voor mij zingen ^^ Hoge smeltfactor ;)Of hij echt zo is, dat weet je natuurlijk nooit. Tv kan heel veel doen met iemand, maar hij lijkt in ieder geval wel oprecht.

Er worden heel vaak onderzoeken gedaan naar rangordes in het datingscircuit. Hoe komt het dat de "normale good-guy" niemand kan krijgen? Ik denk dat vrouwen van hetzelfde "niveau" dromen van een man die te hoog gegrepen is, iemand uit een hogere rangorde. Dus omdat daar niemand tussen zit die ze ook kunnen houden en een evenwichtige relatie mee kunnen hebben, voelen die vrouwen op een gegeven moment hun biologische klok tikken. TikTak TikTak. Dan worden hups de eisen drastisch verlaagd. In Dokter Phill was een vrouw van achterin de 40 die serieus met een halve psychopaat (iemand vanuit de gevangenis, verslaafd en weet ik weet wat allemaal nog meer) aan de haal ging omdat het anders er niet meer van kwam. Het is maar wat je liever wil; kinderen uit een buisje zonder vader of kinderen die zo'n vader hebben. Straks is het erfelijk.
Dit was ook zo in A Beautiful mind, een hele mooie dramatische film maar daar gaat het niet om, het gaat om de theorie van de schizofrene natuurkundige: als in een kroeg alle jongens op de stoot afgaan, dan eindigt iedereen met niks. De stoot zal toch niet kiezen en haar vriendinnen willen geen tweede keus zijn. Gaan de jongens zich vanaf het begin verspreiden; voila.

Het lijkt zo simpel, maar waarom is het dan niet zo? In New York is een mannen tekort. Te danken aan Sex and te City. Allemaal hoogopgeleide super women hebben alles behalve een soortgelijke man. Veel tegenstrijdigheden dus. Het lijkt me heel fascinerend om hierna onderzoek te doen.

Al met al is het dus zeer verwarrend in Op zoek naar geschikte Jongens-land ;) dan weer moet je niet zo veeleisend zijn, dan weer moet je kieskeurig zijn. "Put yourself out there" tegelijk met "gewoon afwachten er komt vanzelf iemand" Pff en dat moet logica zijn? Universiteiten hebben een groot meidenoverschot, Academisch Nederland verandert in 1 groot New York :p Dus waar duikel je dan nog zo iemand op? Misschien moet ik lid worden van de stripboekenclub (oke niet eens grappig stereotyperend grapje) of ik moet een super webberig netwerk opbouwen en me laten koppelen. Ik op een blinddate... haha ^^

Liefs,

Overgave

2010-05-19T20:56:00.005+02:00

Je overgeven is niet hetzelfde als opgeven. Je overgeven is niet hetzelfde als verliezen.
Je overgeven is besluiten open te staan en je niet langer tegen te laten houden.
Niet door anderen en niet door jezelf.
Overgave is juist een teken van kracht.

Waarom zeggen we zo vaak "nee" tegen iets wat we wel wilden? Waarom dat "Ach misschien is het beter van niet" in plaats van een luid "JA"?
Weer een beperkende factor, opgelegd door onszelf.
Je weet dat je iets wilt, maar doet het toch maar niet.
Je laat je leiden door wat anderen van je zullen denken, wat anderen zullen zeggen. Je laat logica je hart overnemen.

Je kunt niet alles alleen maar doen zoals jij het wilt.
Je kunt niet iemand dwingen jou lief te hebben evenveel als jij diegene liefhebt.
Dat moet je ook niet willen.

Overgave is jezelf toestaan dat het anders gaat. Jezelf niet beperken door koppigheid maar trots zijn op je buigzaamheid.

Je overgeven aan iemand wil niet zeggen dat je jezelf totaal afhankelijk maakt. Je overgeven aan een gevoel wil niet zeggen dat je verzwelgt.
Het is een fase van accepteren; dit ben ik. Niet meer, niets minder.
Als iemand daarmee geen genoegen neemt, als iemand niet hetzelfde terug kán geven, dan is het tijd om verder te gaan. Het is niet erg om te vinden dat je beter verdient. Waarom zou je genoegen nemen met minder?

Liefs,

het is begonnen

2010-05-18T14:21:00.006+02:00

Liever lachen om wat is geweest
Dan iets vrezen wat nog komt, misschien
Liever houden van een grote geest
Dan iets haten wat je niet kunt zien

~Blof

Het is begonnen! Al drie examens gehad. Hoewel ik van het weekend echt naar was van de spanning (vooral 's nachts dan) viel het maandag en vandaag mee! Zodra ik dat papiertje voor me kreeg kon ik het allemaal loslaten en gewoon knalluh!
Nederlands ging goed genoeg en Latijn ook. Biologie iets minder, maar misschien moet ik ook maar leren om tevreden te zijn met een zes gemiddeld.

Nu ben ik even aan het uitpuffen, bakje monayogurt (mmmmm mona) erbij. Straks moet ik naar bijles, hopelijk de laaste. Wiskunde examen wordt wellicht nog een beetje een probleem, maar hopen dat ik op deze die ik straks ga bespreken (een oefenexamen van vorig jaar) een beetje een goed cijfer had.

Oke genoeg over examens....
Gala was super leuk!! =)

Al zeg ik het zelf, ik vond mijn haar very pretty (A) haha Soms mag je zoiets even met zelfvertrouwen zeggen toch? En ik vond het gewoon mooi :) Het was zo leuk om bij de kapster te zitten, samen met een vriendin, en daar helemaal mooi gemaakt te worden. Krullen, haarlak, opsteken, haarlak, haarlak, knipjes erin, haarlak, kapster handen wassen omdat die helemaal plakkerig waren van de haarlak, nog een tijdje bezig (kost best veel tijd om mijn haar te krullen en op te steken ;)), kapster nieuwe bus haarlak halen...:P eindresultaat... tadaaaa:D

Gelukkig hadden we bij mij thuis de tijd genomen om nog een paar mooie foto's te maken (de lift moest even wachten... haha) want de foto's die op het gala zelf gemaakt zijn, zijn echt zwaar mislukt. Wie heeft het bedacht om een zwarte achtergrond te nemen? Van al die jongens in pak is alleen het hoofd zichtbaar ;') Verder heeft die fotograaf ook alleen maar stomme foto's erop gezet; hij schoot zo'n 10x per opstelling, maar hij heeft gewoon de eerste van elk genomen. Helemaal niet even de mooiste uitgezocht ofzo. Sukkel bleeh.
Maar het gala zelf was echt heel gezellig. Uitglijden over bier, paar naaldhakken op mijn voeten (in open schoentjes) maar vooral veel springen. Iedereen op Viva Hollandia en weet ik veel wat allemaal in hun galajurk (of smoking). Zelfs de leraren deden mee hihi

Heb niet echt tijd om veel inhoudelijke blogs te schrijven, maar dat komt straks wel weer! ;) Nu eerst naar bijles, en dan vrijdag natuurkunde examen!

Toitoitoi iedereen!
Liefs,

ps i luuuuv blof. Zo relaxend op de vroege morgen, op gestresde dagen. Nog beter dan klassieke muziek, als is greensleeves ofzo ook wel mooi! Maar Blof heeft tekst, en ik ben dol op tekst (oke dat is niks nieuws) maar er zitten echt diepzinnige dingen tussen. Zielig, moedgevend, hele mikmak ;)

examenstress en een toekomstbrief

2010-05-09T11:24:00.007+02:00

One day, where the shoreline breaks,
We'll write in sand all our mistakes,
For the sea to wash away

~I am Kloot

Tsja wat kan ik schrijven? Examens zijn zooo vervelend. Het besef dat ik over 8 dagen mijn eerste examens al heb, freaks me out.
Ik ben al wel goed bezig, heb 6 examens gemaakt deze vakantie. Nu moet ik me alleen enorm gaan storten op biologie en economie. Dat worden vakken waarvoor ik echt wil scoren. Ik heb door de herkansingen en gewoon in de loop van dit jaar mijn gemiddelden nogal opgehaald; alles voldoende en bijna alles een 7. Ik zou ik niet zijn als ik dat niet zo wilde houden... Misschien weer iets te veeleisend. Ik moet ook niet te teleurgesteld gaan zijn als ik met een aantal zessen ertussen slaag, maarja kan het niet helpen ;)

Volgende week is het gala. Lijkt me echt heel gezellig worden! Heb alles compleet, gister nog even snel een bijpassend nagellakje (nét die kleur had ik natuurlijk niet, niet die ontbrak in mijn collectie van zo'n 30 potjes :p) gehaald. Ik ben alleen een beetje bezorgd over mijn schoenen... heb ze niet heel erg kunnen inlopen, maar gisteren had ik ze weer even aan op mn kamer en het was meer glijden en schaatsen dan lopen (A) De hak is helemaal niet zo hoog, 5cm ofzo, maar ze zijn wel heel glad. Dus ik hoop maar dat ik daar niet gigantisch op mn bek ga en dat iedereen mijn onderbroek kan zien. hahaha oke iets teveel fantasie misschien.

Ik moest met mijn bijlesleraar een dag afspreken voor bijles wiskunde. Die man is nogal apart (ook Joods trouwens, niet dat dat nou perse wat zegt. Maar hij heeft dus geen auto, geen tv, kippen die soms in huis lopen, en een heleboel boeken als "Gods Partner" en een heleboel meer) Oke terug naar de clou. Dus hij zegt "ik heb de opties woensdagmiddag, of donderdagochtend" Ik antwoord "uhm woendsdagavond heb ik gala, dus dat lijkt me niet zo handig" (want dat duurt tot 1 uur dus dan kan ik echt niet de volgende dag om kwart voor 8 opstaan en gezellig wiskunde doen) "maar woendsag middag dan?!!" zegt hij. Ik weer "nee dan heb ik gala" "Hoezo heb je daar een middag voor nodig?" zei hij met een hele vage onbegrijpelijke uitdrukking.... omdat iemand dan mijn haar gaat doen... haha dat snapt hij niet.
Wel heel ernstig; dinsdagmiddag ga ik ook al naar de kapper. Maar dat is highlight (NIET voor het gala, maar omdat ik dat al zo'n half jaar wil maar het er telkens niet van komt, en toen zou het er eindelijk van komen werd ik opgeroepen voor werk, of moest ik naar de tandarts omdat die stomme vent (de tandarts) mijn gaatje niet goed heeft gerepareerd en wat nu nog steeds niet over is, maar ik durf niet weer heen want als het niet zou overgaan zou hij de zenuw eruit gaan halen...:O AAH HELLUP)

Laat ik ook nog even schrijven over de tekst van At the sea, van I am kloot, eigenlijk hou ik niet van dat soort muziek. Dit vond ik echter zo mooi; al gaat het even mis, all your mistakes will be washed away. Gewoon verdwenen, verwerkt, achter je. Ik ben toch een day zero project begonnen (heb nu 50 goals) en 1 daarvan was een brief naar mezelf schrijven die ik over 1001 (nu nog 1000) open. Ik hoop dat als ik hem lees, dat ik denk "dat is nu achter me, en dit ben ik nu" Het is best een mooie brief al zeg ik het zelf. Ik begon met het idee van "eerst even klad op een notitieblokblaadje" maar ik schreef het er zo uit zonder ook maar 1 doorstreping, dus ik hou hem lekker zo. 5 blaadjes. En daarbij nog een lijstje met eigenlijkschappen, zowel goed als slecht, van mij nu (25 stuks) Nu wil ik er eigenlijk nog een lijstje instoppen van wat een aantal mensen over mij noemen, qua eigenschappen ofzo. Dus als je je geroepen voelt!! Twee dingen die in je opkomen als je aan mij denkt!

Oke nu is het tijd voor weer een examen maken! Vanochtend latijn gedaan, dus nu maar weer even iets exacts. Het is ook nog eens moederdag en ik zou ook hardlopen want dat heb ik al 1,5 week niet meer gedaan... ernstig. Oh, ik hoop maar dat we geen taart hadden. Mijn moeder kreeg van mij trouwens een brillenkoker hahaha. Aangezien ze denkt dat het allemaal nog wel meevalt, maar echt heel vaak kleine lettertjes (bijv de tv gids s avonds)niet meer kan lezen. Wat een acties zij soms heeft, daar val ik bij in het niet. Zij moest als verpleegkundige naar een oud vrouwtje toe om een intakegesprek te doen. Dus zij belt aan, komt binnen, praat met die vrouw en denkt "mm valt best mee met die dementie" houdt haar "verkoop" praatje over Icare. Zegt die vrouw ineens, maar uhh ik ben helemaal niet alleenstaand hulpbehoevend... was mijn moeder bij het verkeerde huisnummer! haha
Laat ik nu maar eens de was op gaan hangen,

Liefs,

Bevrijdingsfestival

2010-05-06T12:07:00.012+02:00

Een paar foto's van het bevrijdingsfestival 2010 Zwolle!
- Kane -> gitarist
- Kane -> Dinand
- Sfeerfoto (véél mensen)
- Onbekende artiest op klein podium maar wel goed!
- Van Velsen

Treinreis olalala

2010-05-02T18:12:00.008+02:00

Van binnenuit
Luister naar je hart
Misschien zegt het dwaze dingen
Soms schreeuw het luid, soms schreeuwt het zacht
Wazige woorden worden sterke zinnen
Een boodschap vol met kracht
Je kan meer, zoveel meer.
Meer dan iemand ooit heeft gedacht.

Dit is een schrijfsel wat spontaan in mn opkwam vanochtend. Ik heb echt een super paar dagen achter de rug; heb sowieso enorm veel geschreven.
Donderdag was mijn laatste schooldag. Wat met veel rotzooi, terrasje, uitgaan en super veel gezelligheid helemaal geslaagd was!

Gisteren ging ik naar Tilburg. Dat was een spontane achtie :) Mijn moeder ging met mijn zusje daarheen, omdat zij nog niet alleen met de trein mocht. Nu bleek dat zij niet degene was waarover er zorgen moest worden gemaakt.

Utrecht Centraal: we hadden nog een paar minuten de tijd en na die already lange rit had mijn moeder wel zin in koffie. Dus ik zeg "ach dat red ik makkelijk" hup hup ik sprint even naar de AH to go en terug naar het spoor. Trein staat er al, iedereen er al in.. dus ik druk snel op het knopje "deuren openen". Helaas, deuren gingen niet meer open. Dag trein. Daar stond ik dan in mn eentje op het perron met een beker koffie hahaha Omdat het een spontane meegaan actie was, had ik geen treinschema of wat dan ook opgezocht/meegenomen. Maarja, ik ging gewoon in de volgende trein, even een smsje naar mn moeder. Toen ben ik een heleboel gaan schrijven in mn notitieblok.

"Gewapend met slechts een kleine handtas vol met een portemonnee, economiekatern Welvaart, mobiel, flesje water, pen, notitieblokje, lipgloss en een bammetje zit ik in de trein op weg naar ergens waar ik nog nooit ben geweest en waarvan ik niet weet hoe ik er moet komen. Zonder treinschema, zonder paraplu (terwijl het giet en bovendien ben ik ook nog eens gekleed in een topje met dun tshirt vestje en zomerjas). Toch voelt het eigenlijk wel cool, op een spontane verdraaide manier haha.
In de trein... BOEEEEH Aangezien er achter mij een gezin zit dat een boederij spel speelt. De vrouw tegenover mij zit nogal nieuwsgierig te doen. Misschien lijk ik wel een ontzetten beroemd persoon ofzo :p
De vrouw vroeg net "ik wil nit nieuwsgierig overkomen, maar wat zit je te schrijven?" Toen heb ik haar verteld over mn blog en schrijfsels. Die vrouw was webdesigner en combineerde zelf ook ouderwets schrijven (ze ging met een plakboek langs de deuren) met techniek. Erg leuk zo'n gesprek, daarom hou ik ook zo van treinen.
Het gezin met de koeien gaat ook naar Tilburg. Hoewel ik het best in mn eentje had kunnen redden heb ik ze maar even aangesproken. Ze waren nogal met mij begaan, dus ik ben maar even met hun opgetrokken en met hun overgestapt in 's Hertogenbosch.
De omgeving is hier heel anders, klinkt raar maar je merkt dat je zuidelijker komt. Het is echt zo tof om ergens heen te rijden waar je nog nooit eerder bent geweest. daarom heb ik ook zo'n zin in de vakantie naar Barcelona!! =) (al ben ik daar al een keer geweest: het voelt wel nieuw) Uiteindelijk kwam ik veilig en slechts een half uur verlaat aan in Tilburg!

Trein terug.
Tijd voor de 3,5 uur durende terugreis. Nu zit ik tenminste in de rechtstreekse trein baar Zwolle... geen overstappen waarbij alles mis kan gaan haha. Eindelijk zijn mn moeder en ik van de irritante types af. Twee oude dametjes die zichzelf nog jong vinden en niet echt amusant waren. Een voorbeeldje tegen mn moeder zei de een "Dat is meer voor onze generatie" terwijl ze minstens 30 jaar ouder was hahaha
Positief puntje (tenminste dat maak ik er maar van) Ze vond dat ik die zware make-up die de Douglas vrouw bij mij had opgebracht net nodig had, want ik was "zo naturel" En wat ook wel grappig was, was dat ze ons gingen bedanken voor de gezelligheid (terwijl wij zoiets hadden van zucht....)
Toen kwam er een meisje schuin tegenover mij zitten. Dat rook je meteen. Waarom? Omdat ze in de trein sushi ging eten! Hmzz....

Het was een super gezellig dagje, helaas niet echt goed voor mijn spaarplan. Ik heb galaschoenen (met naaldhakken die een afdrukken achter lieten in de vloer van de keuken... dat vond mn vader niet zo leuk), haarspeldjes, galatasje, shirtjes (ik had weer eens NIETS om aan te trekken). Op zich matcht het tasje niet helemaal bij de rest van mn outfit, maar ik ga er zelf wel een paar glittersteentjes opplakken =) Mevrouw Creatief ;)

Er was ook zo'n tof winkeltje, met een rek met allemaal PlintPoezie posters! Daarvan wilde ik er op de terugweg nog 1 van meenemen, maar we namen een andere (aanzienlijk kortere) route naar het station terug, dus helaas. Eigenlijk ook wel weer goed, want nu heb ik die 7,95 weer bespaard. Positief denken he :p"

Dat was een greep uit mn schrijfels, en dan heb ik nog stukken weggelaten. Ik heb ook een paar dichtkrabbels gemaakt enzo (en een samenvatting economie, maar dat zou wel heel saai zijn).

Nu is het weer theetijd! Ik ben ook in een Marco Borsato bui, komt door de Xfactor, wat als thema Nederlands Product had. Briljant mooi! (vooral Dikhouts vertaling van Make you feel my love van Adele, vind ik echt mooi. Maar Borsato's Margherita bijv ook.

Liefs

de "wat maakt het ook uit" houding

2010-04-27T19:14:00.006+02:00

I’m going home down hearted and hoping
I’m close to some new beginning
I know there’s a reason for everything
That comes and goes

But so many people are looking to me
To be strong and to fight
But I’m just surviving
And I maybe weak but I’m never defeated
And I’ll keep believing in clouds with that sweet silver lining

~Kate Voegele

Vandaag was de laatste dag herkansingen. Nu ben ik mega opgelucht; het meeste is wel verbeterd denk ik. Met zelfvertrouwen kan ik nu zeggen: ik sta er goed voor! Dus kom maar op met het examen.

Het was een roerige week, you gain, you loose. Ik ben ontzettend kwaad geweest. Maar nu ben ik er wel achter dat iemand die zo ver van mijn morele waarden afligt, een negatieve invloed is. Zo iemand wil je gewoon niet in je omgeving hebben, dat is een beetje lastig als diegene wel in dezelfde vriendengroep zit. Ik ben er klaar mee, echt helemaal klaar mee. Als ik ergens een godsgruwelijke hekel aan heb is het wel aan van die bemoeials die dénken dat ze recht hebben op uitleg. Die dat gewoon opeisen, terwijl sommige dingen ze simpelweg niet aangaan en dat kunnen ze dan niet hebben. Nou ik ben er echt klaar mee, ik ben over het algemeen een goede vriend voor iemand denk ik, maar dan wil ik wel respect. Iemand zomaar zonder reden gaan zitten uitschelden voor vuil secreet enz. dat pik ik niet. Jammer dan.

Mijn moeder leert op haar cursus om om te gaan met zulke types (nou niet specifiek met puberende jongentjes natuurlijk) maar met mensen die alleen kritiek geven in plaats van dat ze zelf wat doen. Zij leert dan kijken naar waar dat vandaan komt; wat zit erachter; waarom reageert iemand werkelijk zo? Dat vind ik vet interessant...

Wat ik ook vet interessant vond was de dokter Phill show van vandaag. Het ging over vrouwen en hoe die geen man konden krijgen, te hoge eisen, of die eisen te erg versoepelden omdat ze hun biologische klok voelen tikken. Er zaten ook vet grappige dingen tussen, maar dat is allemaal een beetje lastig allemaal te vertellen. Kijk de herhaling maar hihi.

Nu ik eigenlijk "klaar" ben met school (oke alleen nog "even" de examens, maar met het officiele moeilijke naar school gaan gedeelte) mocht ik van mezelf eens wat leuks kopen. Laat het nou net sale zijn op topshop, dus over 6 dagen ben ik in het bezit van een prachtige aparte blauw/paarse top waarvan ik geen flauw idee heb wanneer ik die aandoe, aangezien hij er op het plaatje nogal glamerous uitziet. Ook heb ik geen idee of ik er weleens inpas, oke het is wel en size 10 maar met die Britten weet je het maar nooit :p Afwachten maar =)
Ik heb echt zo'n winkeldrang! Ik heb eindelijk een galajurk gescoord!! Super pretty al zeg ik het zelf. Halflang, blauwig en met een veterrug, verder niet heel apart, (in de eerste instantie niet wat ik in mn hoofd had) maar het gaat erom hoe je je erin voelt, nietwaar? Dan heb ik er een mooie blingblingketting bij, maar nu moet ik dus nog schoentjes hebben. Dat is over het algemeen wel handig, en ze moeten ook nog eens een beetje stabiel zijn. Want op een 4,2 inch naaldhak met open voorkant balanceren op een feest is niet al te praktisch... stel je voor dat een of andere onhandige dude op je teen gaat staan. Auwiejauwie.. of dat er een hak van iemand anders in je voet wordt gespiest! Brrr riskant zo'n avondje. Maarja, shoppen is wel therapeutisch, echt waar.
Helaas is het wel vervelend dat er zoiets als een budget is. Ik moet nog veels te veel kopen de komende maanden
- camera (die is kapot)
- vakantie naar Barcelona (yesss!! =D)
- paar dagen naar Terschelling
- mobiel (die is ook kapot)
- schuld van kleren aan mama nog afbetalen
- beltegoedschuld aan papa nog afbetalen (relax, dat is maar 10 euro)
- uhm... zomerkleren... schoenen... en ongetwijfeld nog een heleboel andere dingen..

Ach ik ga maar eens even een vest aandoen, want het wordt toch wel een beetje koud om in een tuniekje te zitten (al vind ik hem echt super leuk en apart puh)

Ciao && Tabee